Category: Latest News

Trial of Sapfous 122- Not Guilty Verdict on All Charges

Press Release: Peaceful demonstration and the human right to freedom of assembly prevails (scroll down for Greek text)

On 9th of April 2019, in the Misdemeanours Court of Mytilene, the 110 on trial for resistance against authorities, rioting, and illegal occupation of public property were found not-guilty of all charges against them.

The charges were brought last year, after a peaceful sit-in of approximately 180 refugees took place in a small part of Sappho Square in the center of Mytilene between April 17- 23, 2018, in protest against poor living conditions in Moria Camp, lack of medical care and access to health services, imprisonment on the island and the long delay in their asylum process. The trigger of the mobilisation was the hospitalisation and death of an Afghan asylum seeker with serious health problems.

What fundamentally differentiated this peaceful demonstration from previous demonstrations by refugees in Sappho Square was the unprecedented organised violent assault against the protestors by far-right elements with fascist and racist motives from the afternoon of 22 April up to 4 a.m. the following day, 23 April.

While the police initially made efforts to protect the protestors during the attack, as is their duty, and formed a protective ring around them so as not to come in direct contact with the attacking mob, they did not manage to protect them from the continuous throwing of stones, glasses, flaming objects, tiles, and bottles; which resulted in many injuries to the demonstrators and those standing in solidarity with them.

Throughout the night, the police did not arrest any of the attackers, as one might expect. Instead, in the early morning when the situation was seemingly calm, the police continued the assault against the demonstrators and carried out a swift and violent evacuation of the Square, using tear gas and riot gear to forcibly encircle the demonstrators. The fearful and panicked demonstrators, including many mothers and young children, were arrested and led to the police vans without any prior warning, making it self evident in the trial that no rioting or resistance during the operation of the evacuation could have taken place. For all the above reasons, the acquittal on all charges of all the accused is important, as was the recognition by the court that the constitutionally guaranteed right to peaceful demonstration superseded the alleged crime of illegal occupation of public property.

It was evident throughout the trial, through the testimony of the witnesses and defendants, that what was at issue was not that the public square was partially occupied, perhaps at the inconvenience of some individuals – but that the state was attempting to criminalize the constitutionally and legally exercised right to freedom of assembly. They did so with such tactics as disassociation of this trial from the unprecedented fascist and violent assault on the migrants, and by proceeding to trial in a case that lacked evidence of any crime being committed. Like many similar cases of criminalization of migrants in Lesvos, this case never should have gone to trial.

Legal Center Lesvos represented eight of the defendants, and appeared as a witness in the trial, having monitored the peaceful protest and the violent attack and arrest on the night of 22-23 April, joining HIAS Greece who represented 33 defendants at trial. We welcome this outcome, as it is the only logical outcome if the rule of law and the rights of individuals to freedom of expression and peaceful assembly are upheld.

Δελτίο Τύπου: Η δική των “Σαπφούς122”-Αθωοτική απόφαση για όλες τις κατηφορίες-Η ειρηνική διαδήλωση και το ανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας του συνέρχεσθαι επικρατούν

Στις 9 Απριλίου 2019, στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Μυτιλήνης, κρίθηκαν αθώοι οι 110 κατηγορούμενοι για αντίσταση κατά της αρχής, στάση και παράνομη κατάληψη δημόσιου κτήματος.

Η δικογραφία είχε σχηματιστεί τον περασμένο χρόνο, ύστερα από μία ειρηνική καθιστική διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε μικρό μέρος της πλατείας Σαπφούς στο κέντρο της Μυτιλήνης από περίπου 180 προσφυγές για τις κακές συνθήκες διαβίωσης στην Μόρια, την έλλειψη ιατροφαρμακευτικής φροντίδας και πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας, τον εγκλωβισμό τους στο νησί και την μεγάλη καθυστέρηση της διαδικασίας ασύλου. Αφορμή για την κινητοποίηση είχε σταθεί η νοσηλεία και μετέπειτα ο θάνατος ενός Αφγανού αιτούντα άσυλο με σοβαρά προβλήματα υγείας.

Αυτό που διαφοροποίησε θεμελιωδώς αυτή την ειρηνική διαδήλωση από τις προηγούμενες διαδηλώσεις προσφύγων στην Πλατεία Σαπφούς ήταν η πρωτοφανής οργανωμένη βίαιη επίθεση εναντίων των διαδηλωτών από ακροδεξιά στοιχεία με φασιστικά και ρατσιστικά κίνητρα που έλαβε χώρα από το απόγευμα τις 22. Απριλίου έως και τις 4 το πρωί της επόμενης ημέρας, της 23. Απριλίου.

Ενώ η αστυνομία αρχικά, ως όφειλε, κατέβαλλε προσπάθειες να προστατεύσει τους διαδηλωτές κατά τη διάρκεια της επίθεσης σχηματίζοντας έναν προστατευτικό κλοιό γύρω τους ώστε να μην έρθουν σε άμεση επαφή με τους επιτιθέμενους ημεδαπούς, δεν κατάφερε ωστόσο να τους προστατέψει από την συνεχή ρίψη πετρών, γυαλών, φλεγόμενων αντικειμένων, πλακακίων, μπουκαλιών με αποτέλεσμα τον τραυματισμό πολλών διαδηλωτών και αλληλέγγυων.

Κατά τη διάρκεια της νύχτας, η αστυνομία δεν συνέλαβε κανέναν από τους επιτιθέμενους, όπως θα ανέμενε κανείς. Αντίθετα, τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν η κατάσταση ήταν φαινομενικά ήρεμη, η αστυνομία συνέχισε την επίθεση εναντίον των διαδηλωτών και πραγματοποίησε μια γρήγορη και βίαιη εκκένωση της πλατείας χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και ασπίδες για να περικυκλώσει με βία τους διαδηλωτές. Οι φοβισμένοι και πανικόβλητοι διαδηλωτές, συμπεριλαμβανομένων πολλών μητέρων και μικρών παιδιών, συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στις κλούβες της αστυνομίας χωρίς προηγούμενη προειδοποίηση, καθιστώντας αυτονόητο στη δίκη ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καμία στάση ή αντίσταση κατά των αρχών από μέρους τους κατά την επιχείρηση της εκκένωσης.
Σε συνέχεια του συστημικού ρατσισμού και της διαρθρωτικής βίας εναντίον τους, η αστυνομία, σε συντονισμό με και με την υποστήριξη του εισαγγελέα και του ανακριτή, αποφάσισε να απαγγείλει κατηγορίες και να φέρει σε δίκη τους ειρηνικούς διαδηλωτές, όταν ήταν αυτοί οι οποίοι υπήρξαν θύματα μιας εγκληματικής και βίαιης ρατσιστικής επίθεσης.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η απαλλαγή από όλες τις κατηγορίες όλων των κατηγορουμένων είναι σημαντική, όπως και η αναγνώριση από το δικαστήριο της υπεροχής του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος σε ειρηνική διαδήλωση έναντι του υποτιθέμενου αδικήματος της παράνομης κατάληψης δημόσιου κτήματος.

Κατά τη διάρκεια της δίκης έγινε απόλυτα σαφές από το σύνολο της ακροαματικής διαδικασίας, τις καταθέσεις των μαρτύρων και τις απολογίες των κατηγορουμένων, ότι το διακύβευμα δεν ήταν η μερική κατάληψη μιας δημόσιας πλατείας και η ενδεχόμενη ενόχληση ή ταλαιπωρία μερικών ατόμων αλλά η προσπάθεια ποινικοποίησης του συνταγματικά κατοχυρωμένου και νομίμως ασκηθέντος δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Αυτό επιχειρήθηκε με τακτικές όπως την αποσύνδεση αυτής της δίκης από την άνευ προηγουμένου βίαιη φασιστική επίθεση των προσφύγων όπως και προχωρώντας σε δίκη μια υπόθεση χωρίς να τη στοιχειοθέτηση διάπραξης αδικημάτων.
Όπως και πολλές παρόμοιες περιπτώσεις ποινικοποίησης μεταναστών στη Λέσβο, αυτή η υπόθεση δεν θα έπρεπε ποτέ να δικαστεί.

Το Legal Centre Lesvos εκπροσώπησε 8 κατηγορουμένους στη δίκη αυτή και εμφανίστηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης, έχοντας παρακολουθήσει την ειρηνική διαδήλωση και την βίαιη επίθεση και σύλληψη τη νύχτα της 22-23 Απριλίου, ακολουθώντας την HIAS Greece που είχε αναλάβει την υπεράσπιση 33 κατηγορουμένων. Χαιρετίζει την έκβασή της, δεδομένου ότι αποτελεί το μόνο λογικό αποτέλεσμα στα πλαίσια ενός κράτος δικαίου που σέβεται το ατομικά και πολιτικά δικαιώματα όλων των ατόμων.

Trial of Sapfous 122 – Today in Mytilene

PRESS RELEASE: Mytilene, Greece

Today 122 people are on trial in Mytilene, Lesvos, after being arrested in the early morning of 23 April 2018. They are charged with resisting arrest, rioting, and illegal occupation of public property. If convicted they could be imprisoned for two years. In the days prior to their arrest last year, 100-200 refugees and migrants who had been living in the notorious Moria Refugee Camp in Lesvos, gathered in Sapfous Square, the main square in town, to protest lack of access to medical care, horrible conditions, and delayed asylum procedures that kept them prisoners on the island.

After less than a week of their peaceful protest, on the night of 22 April 2018, they were attacked by a far-right mob. In this organized violent attack, roughly 200 fascists attacked the refugees and migrants, as well as those standing in solidarity with them, with projectiles.  While 26 people are now facing criminal charges related to the attack against the migrants, during the night not a single attacker was arrested. Only the 122 people facing trial today were arrested, after facing a night of racially motivated violence against them, which left many people, including migrants, journalists, and children injured.

This case shows a continued policy of the police and courts of Lesvos, Greece of criminalizing migrants who protest against their imprisonment on the Greek Islands and the inhumane conditions in Moria camp, denying them their right to freedom of expression and freedom of assembly.

The Legal Centre is joining HIAS Greece which is leading the defense and also represents the refugees in the case against the perpetrators of the racist attack. The Legal Centre is joining in defense of the accused, and as a witness for the accused. Follow @lesboslegal and HIAS Greece for updates.

April 2019 Report on Rights Violations and Resistance in Lesvos

Last week, it was reported that in response to criticism the director of the notorious Reception and Identification Centre outside Moria village in Lesvos stated that “anyone who thinks they can do better than us is welcome to try.”

What he misses is that it is actually an obligation of the State to provide adequate reception facilities for asylum seekers. It is also an obligation of the state to respect, protect, and ensure the enjoyment of human rights for all residing in its jurisdiction, including all migrants and refugees.

Three years after the EU-Turkey Statement, time has shown that the Greek state, and the European Union in its role implementing European migration policies, have utterly failed to meet these obligations. The horrible conditions and systematic procedural violations are not only morally, but legally unacceptable.

The practices we have documented in the first quarter of 2019 demonstrate a continued policy of dehumanization, discrimination, and structural violence against migrants entering Europe via Lesvos. Below is just a sampling of the continuing violation of migrants we have repeatedly reported on.

  1. Bureaucratic Obstacles to Realizing Rights

Two ways in which individuals are granted permission to leave Lesvos before their asylum claims are processed are if they are designated vulnerable (a legal designation under Law 4375/2016) or they are found eligible for transfer out of Greece through the Dublin III regulations. We welcome the fact that in 2018, 85% of asylum seekers in Lesvos were granted permission to leave the island on one of these bases. However, due to overcrowding in government provided housing for asylum seekers throughout Greece, the delay for being transferred off the island after permission to leave is granted can take several months, meaning that thousands of individuals who are recognized as vulnerable must remain in Moria Camp unless they are able to secure their own housing.

Furthermore, those who use their own means to travel off the island, and secure their own housing, face further procedural obstacles. While many individuals we have been in contact with have attempted to register at the nearest asylum office after they have moved off of Lesvos, they have either been unable to access the asylum office, or officers at the nearest asylum offices have refused to transfer the individuals’ asylum cases to the nearest office, as is their right. This has meant that these individuals must return to Lesvos for their asylum interviews at their own expense (both travel back to Lesvos and accommodation in Lesvos).

Failure to appear for an interview results in the interruption and closure of one’s asylum case, which has been practically impossible to reopen for many individuals, since 2018 amendments to the Greek Asylum Law require that the asylum seeker show “with specific evidence that the decision to discontinue was rendered under circumstances independent of the applicant’s own will. Article 28 (8), Law 4540/2018.

While individuals who have been designated vulnerable are currently not subject to being deported to Turkey, they are left without status, in a state of legal limbo. Furthermore, there is no guarantee that asylum interviews will take place on the date scheduled, and several individuals have reported to our office that they returned to Lesvos for their interview only to have it postponed.

Case Study: An individual from Syria arrived in Lesvos in December 2017, and was arrested in March 2018 after being wrongfully accused of participating in a riot in Moria Camp. Despite the lack of any credible evidence against him, he spent a year in Greek prison in pre-trial detention, where he was re-traumatized as he had survived imprisonment and torture in Syria.

In March of 2019, he and all other defendants were acquitted on all charges, and he was finally released from prison. His asylum interview was scheduled just a few weeks later, on the 27 March 2019. While he had limited access to medical care while in Greek prison, he was able to visit volunteer medical actors in the days before his interview. Suffering from months of insomnia and other symptoms as a result of his trauma and imprisonment in Greece, he was prescribed with sleeping pills and anti-depressant medication just the day before his interview. He also was assessed as to his vulnerability by a psychologist from KEELPNO (the public health service) the day before his interview, and had to recount to the psychologist the torture he had survived in Syria.

As it was the first day he took this medication, and after months of not sleeping well, he did not wake up the next morning to his alarm. While he admittedly woke up later than he had planned, he managed to arrive at around 10:30am to the EASO office where his interview was to be held; an office 15 km outside of Moria camp and Mytilene, only to find out his case would be discontinued because he had missed his appointment.

Through advocacy and representation of a Legal Centre lawyer, who demonstrated the individual’s previous trauma in Syria, his unjust imprisonment in Greece, and the provision of prescription medication just the day before his interview, his case was finally reopened on the 17 April, and he now awaits to be scheduled for an interview on his asylum claim.

There are many individuals, however, who are not able to access legal aid, or who do not have specific evidence to support reopening their case after missed appointments.

  1. Identification documents denied to individuals granted status

For several months, the Regional Asylum Office in Lesvos has required that those whose asylum cases are approved, to provide proof of residence in order to obtain a Greek resident permit, contrary to Article 24 of Law 4375/2016, which provides that it is an obligation of the competent Asylum office to provide individuals with resident permits if their cases are approved. The vast majority of those granted status in Lesvos are still living in Moria Camp, however, RAO will not issue IDs to these individuals, requiring instead that individuals provide a rental contract for housing outside the camp. This arbitrary requirement, which was not required in the past and is not required from other Regional Asylum Offices in Greece, is a practical impossibility for most individuals and denial of IDs perpetuates the marginalization and exclusion of these individuals from political and civil society.

  1. Increased scrutiny of claims under Dublin III delay and deny family reunification

The Legal Centre has represented an increasing number of individuals applying for reunification with close family members outside Greece under Dublin III regulations. While in past years, copies of identification documents showing family links were sufficient, increasingly the Dublin Units of Third European Countries, in particular Germany, have required individuals to provide translation of documents and DNA evidence, and have required the advocacy of lawyers in order for claims to be approved. European regulations, and Greek law provide that it is the obligation of the state to translate any supporting documentation (Law 4375/2016, Article 41). However, we have documented several cases where the German Dublin Unit has required translation of documents before accepting them as evidence in support of claims.

Case Study: A couple from Afghanistan with a sixteen year old daughter in Germany arrived in Lesvos in February 2018. The couple applied for family reunification under Dublin III regulations in order to join their daughter, who is unaccompanied and living with a state appointed guardian in Germany. They submitted government issued documents and family photos in order to prove the family relationship, and received written letters of support from both their daughter and her guardian. The Greek Dublin Unit recognized the couple’s right to join their minor daughter, and sent a “take charge” request to Germany in May 2018.

In June 2018, their daughter’s asylum case was approved in Germany and she was granted refugee status, however, the same month, the Germany Dublin Unit rejected her parents request to join her, stating that they needed an English or German translation of documentation showing the family relationship, and further proof of the relationship. In July 2018, with representation of the Legal Centre and support of the Greek Dublin Unit, the couple requested the reexamination of their request to join their minor daughter, and requested a DNA test in case the documentation submitted was considered insufficient. Because of bureaucratic delays, and a second rejection of the take charge request by Germany, the DNA test samples were not taken and compared until January 2019, nearly six months later.

The DNA test confirmed the family relationship and in March 2019, Germany finally accepted that the couple had the right to join their minor daughter in Germany. To date, the couple awaits to be reunited with their child, over a year after arriving in Greece, and nearly a year after the Greek Dublin Unit recognized their right to join their daughter.

  1. Arbitrary Detention Practices and Collective Punishment of Detainees

Greece continues its discriminatory practice of detaining upon arrival individuals based on nationality in Lesvos. While the number of detainees in Lesvos has decreased, this is mainly due to the change in demographic of arrivals in 2019 – the vast majority are Afghan nationals who are not subject to detention on arrival.

For those detained, practices are often changed without notice or justification. In January, after one individual escaped from detention, all detainees were denied access to their phones, and lawyers, including from the Legal Centre, were denied access to clients in detention for several days.

While in the past detainees had access to their phones throughout the week, currently, detainees are only granted access to their phones on Saturdays and Sundays. Most deportations to Turkey are carried out on Thursdays, meaning that individuals subject to deportation who learn that they are scheduled for deportation only hours before the detention, are unable to communicate with family, friends, or lawyers prior to their deportation.

WhatsApp profile photo of individual detained in Moria detention centre, as they are only able to access their phones on Saturday and Sunday.

There have also been reported cases of the deportation to Turkey of individuals who have not had their claims heard in Greece. One Senegalese national, who through an attorney had notified the police and asylum office of his intention to file a subsequent application for asylum was deported to Turkey before this claim was considered.

Resistance and Organizing in Greece 3 Years after EU-Turkey Statement

  • On 16 March, in coordinated actions held in cities across Europe and Greece, around 200 people marched through Mytilene, demonstrating against the racist policies of Fortress Europe and the EU-Turkey Statement. Activists in Lesvos erected a fence around the statue of the Mother of Asia Minor, which commemorates the arrival of Greek refugees in Lesvos from the West coast of what is now Turkey. Locals and migrants gave speeches about the impact of the deal. Migrant leader, Sohel Miah, who in January 2019 was arrested on baseless charges and three weeks later released, denounced the dehumanizing policies that help to legitimize racists attacks against migrants, like the tragic terrorist attack against Muslim refugees in New Zealand in March. “This attack was not only an attack against Muslim people. We must all stand together as one humanity. As community leader for Bangladesh I have stood with my brothers and sisters from all countries to protest deportations, to protest deaths in Moria, delays in EASO, and no freedom of movement. In Greece, I have been arrested, I was in prison, and I was falsely accused of crimes I did not commit. But I will not stop fighting for freedom for all my sisters and brothers. We need to end the EU-Turkey Deal. We need to open the borders for all people and not just for Europeans.”

  • On 5 April, over one thousand migrants and refugees gathered in protest in Northern Greece outside of Thessaloniki in Diavita, and in the Larissa train station in Athens, with the stated intention of attempting to cross the northern border of Greece. Following an announcement in early 2019 by the Ministry of Migration that recognized refugees would lose state benefits – including cash assistance and housing – migrants and recognized refugees throughout Greece have mobilized, and the recent incidents are not isolated. Contrary to reports that these protests were the result of “fake news” that the borders would open, most migrants know very well that European policies have maintained the borders closed for the past three years, but they gathered in protest in response to these hostile policies of marginalization and exclusion. Predictably, they were met with extensive police violence, and they were prevented from moving north. Freedom of movement was also restricted as the Migration Ministry’s Regional Coordinator cancelled all trains from Athens to Thessaloniki until the mobilization was forcibly dispersed.

  • On 16 April, in a strike organized by the Trade Union of the Employees in Non-Governmental Organizations, and joined by Legal Centre attorneys, NGO workers demonstrated in Athens against the same announced plan to terminate accommodation and financial aid to refugees who have received a positive response to their asylum application.

Legal Centre Updates

Since August of 2016, the Legal Centre has operated on principals of nondiscrimination, support for migrant movements, and in recognizing and advocating against exclusionary polices of the EU and Greece. We have not compromised these positions to secure funds, and have limited our funding from individuals and donors with a similar ethical standing as our own in order to maintain our independence. We are proud that our political positions have been recognized by partners and funders alike. In 2019, we secured increased support from La Garriga Societat Civil and Fons Catala. Additionally, in March 2019 Fundacion Heres has renewed its support for the Legal Centre, for a limited time period. Because of this support, we are now able to recruit for a fundraising position, in order that we can ensure the continued and sustainable presence of the Legal Centre in Lesvos.

In other funding news, the Mosaik Support Center and Lesvos Solidarity – Pikpa are going through funding crisis and need your help. Since we started working on the island, the Legal Centre has been hosted in Mosaik Support Centre, which provides a space of warmth, safety and community for the most vulnerable populations on Lesvos. Over the past two and a half years, we have been proud to be a part of this community formed at Mosaik Centre. Please see the linked statement and share with your networks in order to secure sustainable future of Mosaik Centre and Lesvos Solidarity.

Ongoing Criminalization of Refugee Protests – Upcoming trials against migrants on Lesvos

Re-post from Deportation Monitoring Aegean

The criminalization of refugees protesting for their rights on Lesvos Island continues.

In April 2018, 32 people from the Moria 35 who had been arrested arbitrarily following a peaceful sit-in strike were convicted without any reliable evidence. Now, three more trials against refugees will be held at the end of February 2019.

Two of the trials address peaceful protests on the central Sapphous square of Mytilene, Lesvos, in November 2017. 13 adults and 4 minors are charged. The first trial will take place on 21st of February and the defendants are charged for camping on a communal space. The second trial is scheduled for the 28th of February with the charge of attempt to occupy a public space. In addition, some of the defendants are accused for disobedience and others for resistance against the police.

The third trial addresses protests in the Syrian family section in Moria camp on March 14th, 2018. Eight people have been arrested, and five of them have been held in pre-trial detention since. Their court case will take place on the 22nd of February on Chios Island.

A fourth trial against refugees who have been protesting on the central square of Mytilene will follow. The hearing date is the 9th of May 2019. The group has been arrested on the night of 22/23rd of April 2018. They were peacefully protesting against the situation on Lesvos, when they were attacked by a group of about 300 right wing nationalist with Molotov Cocktails, rocks, sticks, and bottles. Until the early morning, the refugees were trapped on the square. While the violent attack took place, and after the violence came to an end, the police did not follow the aggressors but instead turned to the refugees who had been targeted by fascists for hours and took them to the police station. The public prosecutor’s office presses charges against them for the attempt to occupy public space, disobedience and resistance.

The upcoming court cases on the end of February mark another peak in a chain of systematic criminalization of refugees, who are only claiming their rights and protesting against the restriction of movement to the Greek Islands and the inhumane conditions in Moria camp.

Accusations for protests on the Sapphous Square of Mytilini

The events on Sapphous square

On 20th October 2017, a large group of Afghan refugees left the camp of Moria after violent incidents in the camp. Due to the inhumane living conditions, unequal treatment and the massive overcrowding of the camp, there are frequent outbreaks of violence leaving even uninvolved individuals badly injured.

About forty people refused to go back to Moria camp and stayed on the central Sapphous square in Mytilene, among them families with small children who were later joined by more people with different national backgrounds. For more than a month, the protesters slept on bare ground with only blankets to cover them. When strong rain started, the protestors usually did not spend the night in the square, but found alternate places to sleep for the night, and then returned to the square in the morning. Only some set up thin camping tents. They claimed the conditions were still better than staying in Moria camp.

One of the protesters, a young woman from Afghanistan explained:

They say you can only leave Moria when you are vulnerable. So they force us to stay there until we are made vulnerable. This is crazy, no one can live in Moria, especially for women it is really dangerous.”

While there was a strong solidarity movement among the Greek and international community, the protestors were also several times confronted by right wing groups on the square.

On November 20th, the municipality called for a general strike with speeches on the square that was joined by nationalist groups. The refugee protesters left the square during this assembly on November 20th and marched on the same day to the UNHCR office to present their demands for freedom of movement.

When they tried to return to the square the next day, they were surrounded by police and harassed by hostile local groups. The police aggressively pushed the refugees aside, surrounded them and evicted the square. During this action, some of the protesters were hurt by the police, including a young child. While the refugee protestors were violently expelled from the square by the police, they did not engage in any violence themselves.

The court case

More than a year later, 17 of the protestors of the Sapphous square events are now facing a trial in court. They were not even officially notified. Most of them have already been recognized as refugees, some live in Athens in the self-organized place “Hotel City Plaza”. The charges against them include camping on a public space, disobedience and resistance against the police. The court dates in Lesvos are the 21st and the 28th of February.

We demand freedom for all accused protestors. The only “crime” they committed is demanding their legitimate rights to be allowed to move freely within Greece instead of being forced to live in the inhumane conditions of the European Hotspot camp Moria. The situation in Moria has been evolving as a result of the EU-Turkey statement that forces asylum seekers to remain on the Greek Islands. A member of Doctors without Borders described Moria as “the worst refugee camp in the world”. We stand in solidarity with all of the accused people.

Accusations against the Moria 8

On March 14th, 2018 at about 6.15 pm, clashes between migrants and police took place in the Arab family section of Moria camp. Small fires broke out and the police shot teargas in the family section that badly affected the inhabitants, among them many young children. Several families fled the camp.

Three days later, eight individuals – four Iraqis and four Syrians – were arrested and charged for endangering human life. The police bases the arrest warrant on the accusation of a single person, an inhabitant of Moria camp who had at that time the function of a community leader for migrants from Iraq.

The community leader claimed to have recognized all of the eight, although it was dark, smoke and teargas was in the air and the faces of the refugees involved in the clashes with the police were covered. Many of the accused migrants reported that they did not even know the community leader personally. At the same time, none of the 17 police men who testified had been able to recognize a single person. The role of community leaders in Moria Camp, which involves appointment using various methods across different nationalities – and approval of the individual by authorities – is undefined and unorganised and leads to many different personalities filling this position.

On the day the former Iraqi community leader testified, his geographic restriction to the island of Lesvos was removed and he was able to leave to the Greek mainland. Repeatedly, community leaders reported that they have been put under pressure by the police to pass on information and were threatened with criminal prosecution themselves, or that it would harm their own asylum claim if they did not cooperate. Moreover, they are offered to be able to leave the horrible conditions on Lesvos if they work as informants. This might have triggered the only witness to make false claims and accuse eight people.

In two cases there is clear evidence showing the innocence of the defendants. One man from Syria was not in Moria at the time of the protest but in the town of Mytilene, as testified by a witness and backed up by a dated photo taken of him in town. When he arrived in the camp, he immediately helped a heavily pregnant woman in front of the camp, who had been badly affected by the teargas. Together with two other witnesses, he brought her to the hospital. The four people only arrived back in the camp at night when the clashes had died down. Another accused man from Iraq was working as translator for the NGO “Moria Medical Support” during the time of the protests.

Five of the accused have been kept in pre-trial detention since ten months awaiting their trial. On Wednesday, the 22nd of February 2019, the trial will be held on Chios Island. After the unjust conviction of the 32 people the year before, it is again likely that the accused will also be convicted without any evidence.

The lengthy pre-trial detention and the charges based on dubious accusations outline another case of criminalization of protests and a violent crackdown on resistance of people protesting.

Both trials are symbolic for the ongoing criminalization of refugees opposing the system of encampment and deportation, imposed at the EU borders.

Freedom for the protesters on Sapphous Square!

Freedom for the Moria 8!

The defendants need support for their court cases.

Cost arise for court fees, expense allowance for lawyers, ferry tickets and accommodation for defendants and witnesses.

We collect donations on:

borderline-europe e.V.
GLS Bank, Bochum
IBAN: DE11430609674005794100
IBAN paperform: DE11 4306 0967 4005 7941 00

Donation-Subject: Refugee Support Lesvos

Η υπόθεση των 35 στη Μόρια: αδικία κι ατιμωρησία διάρκειας 15 μηνών

Report in English here.

Την Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου, οι τελευταίοι των 35 της Μόριας αφέθηκαν ελεύθεροι από την κράτηση. Η αποφυλάκιση ήρθε μετά από ένα χρόνο και τρεις μήνες από την ημέρα που οι 35 άντρες συνελήφθησαν αυθαίρετα και με σκληρή αστυνομική βία σε μια επιδρομή στον καταυλισμό της Μόριας όπου είχαν γίνει ειρηνικές διαμαρτυρίες στις 18 Ιουλίου του 2017.

Παρότι το Νομικό Κέντρο της Λέσβου επικροτεί την απελευθέρωση των 35 ανδρών, εμμένουμε στη άποψη ότι εξαρχής κανένας δεν έπρεπε να φυλακιστεί, πόσο μάλλον τιμωρητικά και παράνομα για 10 με 15 μήνες, όπως οι 35 της Μόριας.

Και μολονότι η ελευθερία από μια άδικη φυλάκιση είναι το ένα ζήτημα, η ελευθερία με την ευρύτερη της έννοια είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Το νομικό καθεστώς των 35 αντρών είναι αβέβαιο. Οι έξι έχουν υπαχθεί σε καθεστώς ασύλου στην Ελλάδα αλλά η πλειοψηφία μάχεται κατά της απορριπτικής απόφασης των αιτήσεων ασύλου τους- με εφέσεις ή επακόλουθες αιτήσεις ασύλου που έγιναν παραδεκτές. Τρεις απελάθηκαν. Ένας απελάθηκε παράνομα χωρίς να έχουν εξαντληθεί τα εσωτερικά ένδικα μέσα στην Ελλάδα, ενώ κάποιος άλλος έχοντας υποστεί 9μηνη προφυλάκιση να υπόκειται σε κατάφορη δικαστική πλάνη δηλώνοντας την υποτιθέμενη «εθελούσια» απέλαση.

Παρά τη μεγάλη έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων έναντι αυτών, οι 32 εκ των 35 της Μόριας καταδικάστηκαν για το έγκλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά αστυνομικών σε κατάφορα άδικες ποινικές δικαστικές διαδικασίες που διαδραματίστηκε στην Χίο τον Απρίλιο του 2018. Παρά το γεγονός ότι οι ποινική τους καταδίκη εφεσιβλήθη, αυτοί οι άντρες τώρα ζουν κάτω από την σκιά της 26μηνης αναστολής της ποινής φυλάκισης. Εν αντιθέσει, παρά τον μεγάλο αριθμό των βίντεο, αναφορών και μαρτυρικών καταθέσεων που αποδεικνύουν την αστυνομική βία κατά των 35 της Μόριας, ο δημόσιος κατήγορος αποφάσισε να τερματίσει την έρευνα της αστυνομικής βίας τον Ιούνιο του 2018. Το επιχείρημά τους για να κλείσουν την έρευνα ήταν ότι οποιαδήποτε χρήση βίας από μέρους της αστυνομίας δικαιολογούνταν εξαιτίας της αντίστασης των 35 της Μόριας στην σύλληψή τους. Αυτό παρά το γεγονός ότι και οι 35 της Μόριας είχαν κριθεί αθώοι στην κατηγορία της αντίστασης κατά την σύλληψη τους.

Από την βιαιότητα της ελληνικής αστυνομίας, την ρατσιστική μαζική σύλληψη των 35 αντρών, την κατάφορα άδικη, τιμωρητική ποινική διαδικασία στην οποία υπεβλήθησαν, μέχρι την απελευθέρωσή τους από την προφυλάκιση τον Απρίλιο για την μεταφορά των περισσότερων απευθείας στο κέντρο κράτησης μεταναστών στη Μόρια, η υπόθεση των 35 της Μόριας κατά την διάρκεια των 15 μηνών αποτελεί έναν κατάλογο των μορφών θεσμικού ρατσισμού και κραυγαλέας παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ατιμωρησία που υποβοηθήθηκε από τον συγκερασμό της βίας κατά των μεταναστών και των δικαιοδοτικών ποινικών συστημάτων στην Ευρώπη. Τα ακόλουθα χρονοδιαγράμματα που παρατίθενται με τους λεπτομερείς συνδέσμους θέτουν αυτά όσον τον δυνατόν καλύτερα.

18 Ιουλίου 2017: Αστυνομική βία και συλλήψεις

Κατά προσέγγιση στις 10:00 πρωινή ώρα, την Τρίτη 18 Ιουλίου του 2017, πρόσφυγες διαφορετικών εθνικοτήτων μαζεύτηκαν στη Μόρια για δεύτερη συνεχή μέρα ειρηνικών διαδηλώσεων, αποδοκιμάζοντας τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και απαιτώντας το δικαίωμα στην ελευθερία της μετακίνησης για τον κάθε φυλακισμένο στην Λέσβο. Η διαμαρτυρία παρέμεινε ειρηνική και ήρεμη μέχρι το σημείο που η αστυνομία έφτασε γύρω στις 13:00 και ξεκίνησε να χρησιμοποιεί δακρυγόνα. Πολλοί πρόσφυγες παγιδεύτηκαν στην κατασκήνωση, μερικοί βρίσκονταν ήδη μέσα, δημιουργήθηκε αναστάτωση και μέσα στη Μόρια υπήρξαν συμπλοκές μεταξύ αρκετών διαδηλωτών και αστυνομικών που έριχναν δακρυγόνα και πέτρες. Μέχρι τις 15:00 ο καταυλισμός ηρέμησε. Ωστόσο, γύρω στις 16:00 τα ΜΑΤ που μόλις έφτασαν εισήλθαν στη Μόρια και με βίαιο τρόπο έκαναν έφοδο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού. Τράβηξαν κόσμο έξω από τους θαλάμους των κοντέινερ όπου ζούσαν, βιαιοπραγώντας ολοφάνερα κατά οποιουδήποτε συναντούσαν, ακόμα και κατά μίας εγκύου γυναίκα, και κατά τις 16:15 συνέλαβαν 35 ατομα. Οι 34 από τους 35 που συνελήφθησαν ήταν μαύροι. Ένας από τους συλληφθέντες μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο λόγων των σοβαρών τραυμάτων που προκλήθηκαν από τους αστυνομικούς κατά την σύλληψη.

Λεπτομερείς αναφορές, λήψη βίντεο και μια καταγγελία της Διεθνούς Αμνηστίας, που ωθεί για έρευνα σχετικά με την αστυνομική βία επικαλούμενη πιθανό βασανιστήριο, μπορούν να βρεθεί εδώ:

19 Ιουλίου: Εκκίνηση ποινικών διαδικασιών

Οι 34 που πέρασαν τη νύχτα στο αστυνομικό τμήμα της Μυτιλήνης οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου της Μυτιλήνης ώστε ο δημόσιος κατήγορος να εκκινήσει τις ποινικές διαδικασίες εναντίον τους. Το άτομο που διεκομίσθη στο νοσοκομείο λόγω της αστυνομικής βίας παρέμεινε στο νοσοκομείο. Οι συλληφθέντες κατήγγειλαν ότι υπέστησαν βία από τους αστυνομικούς ξανά κατά την διάρκεια της παραμονής τους στο αστυνομικό τμήμα. Κάποιοι από τους άντρες αιμορραγούσαν από τα εμφανή τραύματα, ενώ τους αρνήθηκαν την παροχή ιατρικής βοήθειας. Πολλοί οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου ξυπόλυτοι. Ποινικές διαδικασίες εκκινήθηκαν από τον δημόσιο κατήγορο με έναν κατάλογο από όμοιες κατηγορίες:

  1. Εμπρησμός με σκοπό διακινδύνευση της ζωής- κατά παράβαση του Άρθρου 264 του ελληνικού ποινικό κώδικα.

  2. Επικίνδυνη σωματική βλάβη – κατά παράβαση του Άρθρου 309

  3. Ζημία κατά της ξένης ιδιοκτησίας – κατά παράβαση Άρθρου 382

  4. Χρήση ή απειλή βίας για τον εξαναγκασμό μιας υπηρεσίας ή δημόσιου υπαλλήλου να εκτελέσει μια πράξη μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του ή να απέχει από μια νόμιμη πράξη – κατά παράβαση του Άρθρου 167

21-22 Ιουλίου: Προκαταρκτική έρευνα

Ανακρίσεις από τον Ανακριτή διεξήχθησαν καθ’ όλη τη διάρκεια των δύο ημερών. Οι τέσσερις από τους 35 της Μόριας ανέβαλαν την διαδικασία αυτή λόγων της αδυναμίας του κράτους να τους χορηγήσει διερμηνείς των γλωσσών τους. Η διαδικασία αναβλήθηκε επίσης για το άτομο το οποίο διεκομίσθη στο νοσοκομείο.

Υπήρξαν διαμαρτυρίες συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια και τις δύο ημέρες. Πολλοί από τους 35 της Μόριας που συνελήφθησαν δεν παρευρέθησαν καν στις πρωινές ειρηνικές διαμαρτυρίες, πόσο μάλλον στις συμπλοκές μεταξύ των διαδηλωτών και των ΜΑΤ που επακολούθησαν μετά την εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας από την χρήση δακρυγόνων. Αυτό οδήγησε μάρτυρες να συμπεράνουν ότι οι συλλήψεις ήταν παράνομες: ότι άνθρωποι είχαν στοχοποιηθεί λόγω της φυλής τους, της εθνικότητάς τους και της τοποθεσίας τους εντός του καταυλισμού κατά την στιγμή της αστυνομικής εφόδου, το οποίο έμοιαζε σαν σκοπίμως να τιμωρεί συνολικά όλους τους πρόσφυγες για την οργανωμένη και ειρηνική διαμαρτυρία. Υπήρχε απόλυτη έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων κατά των 35 της Μόριας.

Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, κατά των 30 που ανακρίθηκαν από τον Ανακριτή ασκήθηκε επισήμως ποινική δίωξη για βαρύτατα εγκλήματα, όπως παρατέθηκαν παραπάνω, και η υπόθεση παραπέμφθηκε σε δίκη. Πολλοί φέρουν ακόμα πάνω τους εμφανή τραύματα και η πρόσβαση σε φαγητό, νερό και ιατρική φροντίδα ήταν περιορισμένη. Δεδομένης και της 48ωρης περιόδου μεταξύ της σύλληψής τους και της προκαταρκτικής διαδικασίας και της έλλειψης δικηγόρων στη Λέσβο, και οι 30 εκπροσωπήθηκαν από ένα μόνο συνήγορο από τον Νομικό Κέντρο.

Οι 12 εναγόμενοι υπέβαλαν επίσημα καταγγελίες στο δικαστήριο για εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας. Πολλοί βρίσκονταν σε κατάσταση αδυναμίας και/ή σοβαρά προβλήματα της πνευματικής και σωματικής υγεία τους, γεγονός που αποκλείει την προφυλάκιση, που εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να αποτελέσει έσχατη λύση σύμφωνα με το ελληνικό και διεθνές δίκαιο. Ακόμα, η προφυλάκιση διατάχθηκε κατά και των 30 αντρών κατά το Άρθρο 282 του ελληνικού Κώδικα της Ποινικής Δικονομίας λόγω της βαρύτητας των κατηγοριών και της κρινόμενης έλλειψης κατάλληλης διεύθυνσης, παρότι όλοι ήταν εγγεγραμμένοι ως κάτοικοι του καταυλισμού της Μόριας.

25-26 Ιουλίου: Μεταφορά σε φυλακές εκτός της Λέσβου

Εν μέσω παραπληροφόρησης, έλλειψης διερμηνέων και καταγγελιών των εναγομένων για τον αστυνομικό εκφοβισμό και ρατσισμό, οι 30 άντρες για τους οποίους διατάχθηκε η προφυλάκισή τους μεταφέρθηκαν από την Λέσβο και μοιράστηκαν στις φυλακές της Χίου, του Κορυδαλλού και του Αυλώνα της Αθήνας, που ήταν ελλιπώς εξοπλισμένες για την μεταχείριση των μη ελληνόφωνων και που έκανε τις επισκέψεις των φίλων, οικογενειών και δικηγόρων εξαιρετικά δύσκολες.

Τέλη Ιουλίου: Προανακριτική διαδικασία

Αμέσως μόλις πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο ο άντρας, ο οποίος εισήχθη στο νοσοκομείο για μία εβδομάδα λόγω της αστυνομικής βίας, οδηγήθηκε ενώπιον του Ανακριτή. Παρότι του απαγγέλθηκαν οι ίδιες κατηγορίες, δεν διατάχθηκε η προφυλάκισή του κι αφέθηκε ελεύθερος εκκρεμούσης της δίκης- έγκλειστος στο νησί της Λέσβου ωστόσο με την υποχρέωση αναφοράς.

Σεπτέμβριος – Νοέμβριος: Κατάληξη της προανακριτικής διαδικασίας

Το δικαίωμα στην ελεύθερη δίκη βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) καθιστά υποχρέωση του κράτους να παρέχει διερμηνεία στην γλώσσα του εναγομένου. Ωστόσο, δεδομένης της συνεχούς αδυναμίας του ελληνικού κράτους να παρέχει διερμηνεία στην περίπτωση των 4 από τους 35 της Μόριας, μέχρι το τέλος του Σεπτεμβρίου, ο εναγόμενος που μιλούσε Wolof μόνος του βρήκε μεταφραστή και ανακρίθηκε από τον Ανακριτή. Μέχρι τον Νοέμβριο, οι τρεις εναγόμενοι που μιλούσαν Bambara, έκαναν το ίδιο. Χάρη στα επιχειρήματα των εναγομένων, όπως συντονίστηκαν από το νομικό κέντρο και την HIAS σχετικά με την διαμονή στη Μόρια, τις συνθήκες υγιεινής και το γεγονός ότι αυτοί οι άντρες παρείσταντο τακτικώς στο δικαστήριο μία φορά το μήνα, όσο το κράτος αδυνατούσε να τους χορηγήσει διερμηνείς, οι 4 εναγόμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους εκκρεμούσης της δίκης.

Και οι 5 εναγόμενοι- συμπεριλαμβανομένου του άντρα που διεκομίσθη στο νοσοκομείο λόγω της αστυνομικής βίας- στους οποίους επιβλήθησαν τα περιοριστικά μέτρα αναγκάστηκαν να μείνουν μέσα στην ανοιχτή φυλακή της Λέσβου και να ζήσουν στην Μόρια: στο μέρος στο οποίο υπέστησαν την βία της αστυνομίας.

13 Δεκεμβρίου: Παράταση της προφυλάκισης

Παρά τις αιτήσεις για απελευθέρωση επί τη βάσει των άσχημων συνθηκών υγείας, όπως υποστηρίχθηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης, το τοπικό δικαστήριο ανανέωσε την προφυλάκιση για τους 30 εναγομένους για επιπλέον 6 μήνες. Δεν υπήρχε νομική βάση για την άρνηση του δικαιώματος απελευθέρωσης και του τεκμηρίου της αθωότητας (Άρθρο 5 και Άρθρο 6 παρα.2 ΕΣΔΑ) με το να διατάξουν την προφυλάκιση αρχικά, συγκεκριμένα δεδομένου ότι κανένας από τους εναγομένους δεν είχε προηγουμένως καταδικαστεί και ο χαρακτήρας της «φυλακής» του νησιού της Λέσβου αποκλείει την φυγή. Η προφυλάκιση είναι δυσανάλογα εφαρμοσμένη σε αλλοδαπούς εναγομένους στην Ελλάδα. Η παράταση της προφυλάκισης ήταν αδικαιολόγητα σκληρή και παράνομη. Η δικάσιμος δεν είχε ακόμα οριστεί.

Τέλη Φεβρουαρίου 2018: Δικάσιμος και τόπος διεξαγωγής της δίκης

Η δικάσιμος ορίστηκε τελικά στις 20 Απριλίου του 2018 ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στην Χίο. Δεν υπήρχε προφανής εξήγηση για την απόφαση των αρχών να μεταφέρουν την δίκη των 35 της Μόριας στο νησί της Χίου: μακριά από τις αλληλέγγυες ομάδες που τους υποστήριζαν και την πληθώρα των μαρτύρων για τα γεγονότα της ημέρας της σύλληψης τους στη Λέσβο.

14 Μαρτίου: Συλλογική δήλωση

Οι πέντε από τους 35 της Μόριας, που βρίσκονταν υπό περιοριστικούς όρους στο νησί της Λέσβου κυκλοφόρησαν συλλογική δήλωση πριν τη δίκη.


«Η ανθρωπιά μάς αρνήθηκε αφότου πατήσαμε στην Ευρώπη, στο υποτιθέμενο λίκνο της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από τη στιγμή που φτάσαμε αναγκαστήκαμε να ζήσουμε σε άθλιες συνθήκες, οι υποθέσεις ασύλου μας δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν και οι περισσότεροι αφρικανικής καταγωγής στερούνται κατοικίας στην Ευρώπη και αντιμετωπίζουν απελάσεις. Αντιμετωπιζόμαστε σαν εγκληματίες, απλά επειδή διασχίσαμε τα σύνορα που οι Ευρωπαίοι μπορούν ελεύθερα να διασχίσουν.

Τώρα και οι 35 από εμάς κατηγορούνται για πρόκληση ταραχών, καταστροφή ξένης περιουσίας και πρόκληση βίας, μολονότι η αστυνομία ήταν αυτή που μας επιτέθηκε και έκανε ρατσιστική έφοδο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού… Η αστυνομία ήταν εκείνη που επιτέθηκε εναντίον άοπλων μεταναστών, με πέτρες, με κλομπς και με δακρυγόνα… Η αστυνομία ήταν που προκάλεσε ζημίες σε ξένη περιουσία σπάζοντας πόρτες και παράθυρα των κοντέινερς, όπου ζούσαμε. Χωρίς καμία ανησυχία για τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα, πέταξαν δακρυγόνα σε κλειστά κοντέινερς. Τράβηξαν ανθρώπους έξω από τα μαλλιά. Χτύπησαν οποιονδήποτε έβρισκαν με κλομπς, με τις μπότες τους, με τις γροθιές τους, συμπεριλαμβανομένης και μια εγκυμονούσης. Φαινόταν ότι ήμασταν στοχοποιημένοι μόνο λόγω του χρώματος του δέρματος- επειδή είμαστε μαύροι

10-17 Απριλίου: Παγκόσμια αλληλεγγύη

Κατά την εβδομάδα της δίκης των 35 της Μόριας έλαβαν χώρα εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες και προβολή ντοκιμαντέρ προς ένδειξη αλληλεγγύης στους 35 της Μόριας κατά μήκος της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας το hashtag #FreetheMoria35.

Οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα συνέδεσαν την υπόθεση της Μόριας με την υπόθεση του Πέτρου Ράλλη 8, η οποία εκδικάσθηκε την επόμενη εβδομάδα από εκείνη των 35 της Μόριας και μοιράστηκαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά: πρόσφυγες που κρατούνταν σε άθλιες συνθήκες σε κακόφημα κέντρα κράτησης, γεννώντας τα ερωτήματα διαμαρτυρίας για τις συνθήκες που βίωναν, η κτηνώδης βία της αστυνομίας, που προκάλεσε τον σοβαρό τραυματισμό (σπάσιμο οστών, τραυματισμένα κεφάλια), που ακολούθησε από τις πασιφανώς αυθαίρετες συλλήψεις, η άσκηση ποινικών διώξεων με έναν κατάλογο ακραίων ποινικών κατηγοριών και διασκορπισμό σε φυλακές στην Ελλάδα με μεγάλης διάρκειας προφυλακίσεις. Αυτές οι υποθέσεις συνδέθηκαν επίσης με μία ακόμα ανάλογη υπόθεση, γνωστή ως «οι 10 της Μόριας», η οποία αφορούσε 10 άτομα κατά των οποίων ασκήθηκε ποινική δίωξη για συμμετοχή σε συμπλοκές στη Μόρια μια εβδομάδα πριν την σύλληψη των 35 της Μόριας. Οι μορφές της βίας και του θεσμικού ρατσισμού σε αυτές τις υποθέσεις, που είχαν παρόμοια χρονοδιαγράμματα, φαινόντουσαν ως απόδειξη της συστηματικής φύσης της καταστολής και της εγκληματοποίησης της μεταναστευτικής αντίδρασης ορίζοντας την βία στην Ελλάδα.

20-27 Απριλίου 2018: Η δίκη στην Χίο.

Η δίκη των 35 της Μόριας τελικά ξεκίνησε στις 20 Απριλίου του 2018 ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στην Χίο. Η διαδικασία διήρκησε 4 ημέρες, και τελείωσε στις 27 Απριλίου. Το Νομικό Κέντρο της Λέσβου συντόνισε την άμυνα και κατά την δίκη η ομάδα των συνηγόρων υπεράσπισης συγκροτήθηκε από 6 δικηγόρους από το Νομικό Κέντρο, το Musaferat, HIAS, Lesvos Solidarity και το Aitima. Όλοι οι εναγόμενοι απαλλάχθηκαν από τις παρακάτω κατηγορίες:

Εμπρησμός με σκοπό διακινδύνευσης της ζωής– κατά παράβαση του Άρθρου 264 του Ποινικού Κώδικα

Πρόκληση ζημίας σε ξένη περιουσία– κατά παράβαση του Άρθρου 382

Χρήση ή απειλή βίας για εξαναγκασμό της αρχής ή δημοσίου υπαλλήλου να εκτελέσει πράξη εντός των αρμοδιοτήτων του ή να απέχει από μια παράνομη πράξη– κατά παράβαση του Άρθρου 167

Ωστόσο, οι 32 εναγόμενοι κρίθηκαν ένοχοι για την ακόλουθη κατηγορία:

Επικίνδυνη σωματική βλάβη– κατά παράβαση του Άρθρου 309

Όλοι όσοι κρίθηκαν ένοχοι τους χορηγήθηκε 26μηνη αναστολή της ποινής.

Μια επιτροπή παρακολούθησης της δίκης που εκπροσώπευε 6 διεθνείς οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα παρευρέθη στη δίκη και δημοσίευσε μια λεπτομερή Αναφορά Παρακολούθησης της Δίκης βασιζόμενη στο πόρισμά τους. Η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΣΔΑ και συνεπώς υποχρεούται υπό το διεθνές δίκαιο να διασφαλίζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες σε οποιονδήποτε βρίσκεται εντός της εδαφικής της επικράτειας. Η Επιτροπή Παρακολούθησης της Δίκης ανακάλυψε σοβαρές παραβιάσεις της ΕΣΔΑ που θα έπρεπε να έχουν τηρηθεί για τους εναγομένους στην δίκη των 35 της Μόριας. Εν συντομία αυτές (οι παραβιάσεις) είναι οι ακόλουθες:

Άρθρο 3- Απαγόρευση απάνθρωπης μεταχείρισης

Η Επιτροπή βρήκε ότι η μεταχείριση των 35 εναγομένων της Μόριας παραβίαζε τις απαγορεύσεις της απάνθρωπης μεταχείρισης κατά το Άρθρο 3 της ΕΣΔΑ. Κατά την δίκη οι εναγόμενοι δεν έκανα διαλείμματα, όταν έπρεπε να πάνε στην τουαλέτα, η δίκη συνεχιζόταν εν τη απουσία τους. Δεν τους χορηγήθηκε τροφή από τις αρχές καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύωρης δίκης.

Άρθρο 6- Το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη

Η δυσανάλογη 9μηνη καθυστέρηση την οποία οι 35 της Μόριας υπέστησαν κατά το διάστημα μεταξύ της σύλληψής τους και της δίκης συνιστά παραβίαση του Άρθρο 6 παρα.1 της ΕΣΔΑ, ιδίως δεδομένου ότι οι 30 από αυτούς υπεβλήθησαν σε συνθήκες κράτησης που καθιστά την εκδίκαση της υπόθεσης χρονικά άμεσα.

Το ελληνικό κράτος συστηματικά απέτυχε να χορηγήσει επαρκείς μεταφραστές σε μία γλώσσα την οποία οι 35 εναγόμενοι θα καταλάβαιναν. Αυτό ήταν το ζητούμενο από την προανακριτική διαδικασία και κατά την διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας. Σε καμία περίπτωση κανένας από τους εναγόμενους δεν ήταν «ενημερωμένος επαρκώς σε μια γλώσσα που να μπορούν να καταλάβουν και την λεπτομέρεια της φύσης και την αιτία της κατηγορίας σε βάρος τους» Άρθρο 6 παρα.3α και το Άρθρο 5 παρα.2 ΕΣΔΑ. Στη δίκη, σε κανένα από τους εναγομένους δεν απονεμήθηκε το δικαίωμα του να έχει ελεύθερη βοήθεια από μεταφραστή εάν δε μπορεί να καταλάβει ή να μιλήσει την γλώσσα που χρησιμοποιείται από το δικαστήριο κατά το Άρθρο 6 παρα.3ε της ΕΣΔΑ. Η διερμηνεία ήταν υπερβολικά ανεπαρκής καθ’ όλη τη διάρκεια των διαδικασιών. Ο μεταφραστής δεν ήταν ατομικός: για παράδειγμα, υπήρχε ένας διερμηνέας για 20 γαλλόφωνους εναγομένους και δεν ήταν επαρκής καθότι κανένας από τους διερμηνείς δεν ήταν εκπαιδευμένος ή επαγγελματίας. Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των διαδικασιών ο διερμηνέας στα αγγλικά αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον αστυνομικό. Δεν υπήρχε διερμηνέας στην γλώσσα Bambara για τον εναγόμενο που μιλούσε Bambara, για τον οποίον περίμεναν ότι θα καταλάβει τον διερμηνέα που μιλούσε Wolof, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν μιλούσε Wolof.

Η απουσία διερμηνείας περιόρισε τους εναγομένους ως προς τα δικαιώματά τους για την δίκαιη δίκη, όπως την δυνατότητα να παρουσιάσουν την υπόθεσή τους, το δικαίωμα στην ισότητα απέναντι στο νόμο και στην ισότητα των όπλων. Τα δικαιώματα αυτά κατά το Άρθρο 6 παρα.1 ΕΣΔΑ παραβιάστηκαν κατά την διάρκεια της δίκης από τον υπερβολικά ελάχιστον χρόνο του κάθε εναγομένου να καταθέσει. Ο Πρόεδρος του δικαστηρίου έκανε μόνο τρεις ερωτήσεις για τον καθένα από τους 35 εναγομένους και τους εμπόδισε να μιλήσουν περισσότερο. Παρότι άφησαν τους μάρτυρες κατηγορίας να μιλήσουν για 45 λεπτά ο καθένας κατά μέσο όρο, σε καθένα από τους 35 εναγομένους δόθηκε μόνο ένα 7λεπτο κατά μέσο όρο να μιλήσουν. Κάποιοι μίλησαν μόνο 3 λεπτά. Δεδομένου ότι και οι 35 εναγόμενοι ήρθαν αντιμέτωποι με το μέγιστο των ποινών των 10 ετών και ότι τα μισά λεπτά που τους επιτράπηκαν να μιλήσουν χρησιμοποιήθηκαν για την μετάφραση, αυτό ήταν βαθύτατα άδικο. Επιπρόσθετα, οι 35 εναγόμενοι μοιράστηκαν 6 συνηγόρους υπεράσπισης. Κάθε δικηγόρος περιορίστηκε σε 11 λεπτά για τους διαφορετικούς εντολείς/πελάτες που εκπροσωπούσαν. Αυτό ισοδυναμούσε με 108 δευτερόλεπτα νομικής υπεράσπισης για τον καθένα εναγόμενο κατά μέσο όρο.

Η καταγγελία αποδεικνύει παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας κατά το Άρθρο 6 παρα.2 ΕΣΔΑ και της αμεροληψίας του δικαστηρίου κατά το Άρθρο 6 παρα.1 ΕΣΔΑ, προερχόμενο από το γεγονός ότι δεν υπήρχε υπόθεση ποινικής δίωξης σε βάρος καθενός των εναγομένων. Απόδειξη της εξατομίκευσης των συνθηκών και άλλοθι δεν επετράπη. Οι μάρτυρες κατηγορίας δε μπορούσαν να παράσχουν απόδειξη της εμπλοκής του κάθε εναγομένου. Στην ετυμηγορία, οι εναγόμενοι δεν αναφέρθηκαν ατομικά. Αντιθέτως, οι 35 της Μόριας αντιμετωπίστηκαν καθ’ όλη την διάρκεια των διαδικασιών ως «εγκληματική ομάδα».

Άρθρο 14- Απαγόρευση των διακρίσεων

Αυτή η αντιμετώπιση ως «εγκληματική οργάνωση» επίσης παραπέμπει σε παράβαση της απαγόρευσης των διακρίσεων κατά το Άρθρο 14 ΕΣΔΑ. Η Επιτροπή ήγειρε τις ανησυχίες της για φυλετική διάκριση σχετικά με την αστυνομική έφοδο μόνο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού της Μόριας, ενώ άτομα διαφόρων εθνικοτήτων είχαν συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες. Επίσημες οδηγίες για ταυτοποίηση και αναγνώριση των υπόπτων δεν ακολούθησαν. Η αναφορά παραθέτει αποδείξεις ρατσιστικών αναφορών που έγιναν από μέρους της αστυνομίας κατά τις συλλήψεις: «μαύρος σκύλος», «εδώ δεν είναι Αφρική» καθώς και ρατσιστικές αναφορές που έγιναν από αστυνομικούς κατά την δίκη: «όλοι έμοιαζαν το ίδιο». Στο συμπέρασμά της, η αναφορά της Επιτροπής Παρακολούθησης της Δίκης αναφέρει ότι «Οι 35 εναγόμενοι δεν αντιμετωπίστηκαν κατά τον τρόπο που αντιμετωπίζονται άλλοι εναγόμενοι ενώπιον τον ελληνικών δικαστηρίων ή κατά τον τρόπο που η ΕΣΔΑ καθορίζει την αντιμετώπιση των εναγομένων στην Ευρώπη».

28 Απριλίου: Από την προφυλάκιση στο μεταναστευτικό κέντρο κράτησης

Έπειτα από τη δίκη, οι πέντε άντρες που είχαν μείνει στις φυλακές του Αυλώνα μεταφέρθηκαν στου Πέτρου Ράλλη στην Αθήνα. Οι 25 άντρες μεταφέρθηκαν απευθείας στο κέντρο κράτησης της Μόριας και οι 5 που περιορίστηκαν στη Λέσβο αναμένοντας την δίκη ταξίδεψαν πίσω στο νησί της Λέσβου που μοιάζει με φυλακή. Το Νομικό Κέντρο ανέλαβε την εκπροσώπηση των αντρών στις υποθέσεις ασύλου τους με βοήθεια από το HIAS.

5 Μαΐου: Αποφυλάκιση υποκείμενη σε μεταναστευτικό καθεστώς

Μόνον οι 4 άντρες από τους 35 της Μόριας που τους χορηγήθηκε άσυλο αφέθηκαν ελεύθεροι. Όλοι οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν από συνθήκες ποινικής κράτησης σε διοικητικής κράτησης, με συστάσεις για την συνέχιση της κράτησής τους ως αιτούντες άσυλο διότι αντιμετωπίστηκαν ως απειλή για την δημόσια ασφάλεια, παρότι το δικαστήριο χορήγησε αναστολή των ποινών σε όλους τους καταδίκους.

10 Μαΐου 2018: Απόπειρες απελάσεων

Για τους 7 από τους 35 της Μόριας, των οποίων οι υποθέσεις είχαν απορριφθεί κατά το στάδιο της έφεσης, προγραμματίστηκε απέλαση στις 10 Μαΐου. Αυτό παρά το γεγονός ότι οι 2 από αυτούς στερήθηκαν νομικής εκπροσώπησης κατά την έφεση, που είναι δικαίωμα υπό το Άρθρο 44 παρα.3 του ελληνικού νόμου 4375, κανείς από αυτούς δεν εξάντλησε όλα τα ένδικα μέσα, οι ποινικές τους καταδίκες είχαν εφεσιβληθεί και όλοι τους διεκδίκησαν άδεια διαμονής επί τη βάσει ανθρωπιστικών λόγων ως θύματα και/ή ως σημαντικοί μάρτυρες σε ένα σοβαρό έγκλημα (αστυνομική βία) που ήταν το αντικείμενο σε τρέχουσες διαδικασίες, όπως το Άρθρο 19Α των τροποποιήσεων του ελληνικού νόμου 4521, με ανάλυση στο Νόμο 4332.

Ωστόσο, οι απελάσεις και των 7 διεκόπη την τελευταία στιγμή χάρη στην κινητοποίηση του Νομικού Κέντρου με την καμπάνια «Free the Moria 35» με παρεμβάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και τον Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και των αιτήσεων για κατάθεση των ακόλουθων αιτημάτων ασύλου που ετοιμάστηκαν από τη νομική ομάδα.

17 Μαΐου: «Εθελούσια» απέλαση

Έχοντας περάσει 9 μήνες φυλάκισης υποκείμενος σε μια κατάφωρη δικαστική πλάνη, ο ένας εκ των 35 της Μόριας ενέδωσε στο ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης και υπέγραψε την «Υποστηριζόμενη Εθελούσια Επιστροφή» και απελάθηκε στην Τουρκία.

13 Ιουνίου: Απελάσεις

Ακόμα 2 από τους 35 της Μόριας απελάθηκαν στην Τουρκία το πρωί στις 13 Ιουνίου. Και οι δύο άντρες δεν είχαν εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα στην Ελλάδα. Ένας απελάθηκε εκείνη την ημέρα παρότι είχε την νομική δυνατότητα να εφεσιβάλει ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου. Είχε λάβει καινούρια αποδεικτικά στοιχεία με τη μορφή πρωτότυπων εγγράφων υποστηρίζοντας την αίτησή του για άσυλο ή επικουρική προστασία. Το άλλο άτομο εξέφρασε την επιθυμία του να ασκήσει το δικαίωμά του στην έφεση κατά της απορριπτικής απόφασης στο αίτημα ασύλου του στην αστυνομία κάποιες μέρες πριν την επερχόμενη απέλασή του. Δικηγόροι είχαν ήδη μιλήσει στο αστυνομικό τμήμα ενημερώνοντας τους για την πρόθεσή τους να προβούν σε έφεση στην υπηρεσία ασύλου για λογαριασμό του. Ωστόσο, παρά αυτό, και οι δύο άντρες απελάθηκαν στην Τουρκία και εντός ολίγων εβδομάδων στις χώρες τους.

Ιούνιος: Ατιμωρησία στην υπόθεση αστυνομικής βίας

Παρότι και οι 35 της Μόριας κρίθηκαν αθώοι για την κατηγορία της αντίστασης κατά της σύλληψης και παρά την εκτεταμένη απόδειξη για την αστυνομική βία, τον Ιούνιο ο δημόσιος κατήγορος έκλεισε την έρευνα για την αστυνομική βία που έλαβε μέρος στις 18 Ιουλίου 2017, βασισμένη στην έλλειψη των αποδείξεων και ότι τα άτομα, που είχαν υποβάλλει καταγγελίες κατά της αστυνομίας, είχαν φέρει αντίσταση στην σύλληψή τους και κατά συνέπεια η χρήση δύναμης από την αστυνομία ήταν αναγκαία.

Μάιος – Ιούλιος: Σταδιακή αποφυλάκιση

Τους μήνες που ακολούθησαν την δίκη, οι 16 από τους 35 της Μόριας αποφυλακίστηκαν σταδιακά. Όλοι αποφυλακίστηκαν μέσα σε ένα χρόνο από την αρχική τους σύλληψη ενώ εκκρεμούσαν οι υποθέσεις ασύλου, είτε κατά τον πρώτο βαθμό ή στην έφεση. Οι 7, που παρέμειναν στην φυλακή, είχαν φυλακιστεί εξαιτίας των ποινικών διαδικασιών που υποκαθίσταντο από την φυλάκιση κατά την διαδικασία ασύλου: ένας άντρας, του οποίου η υπόθεση έκλεισε ενώ ήταν στην φυλακή, ήταν αδύνατον να ξεκινήσει ξανά την διαδικασία, και οι 6 που στερήθηκαν την δευτεροβάθμια διαδικασία, ωστόσο είχαν υποβάλλει μεταγενέστερες αιτήσεις.

1 Σεπτεμβρίου

Ένας από τους 35 τελικά αφέθηκε ελεύθερος και η υπόθεση ασύλου του τελικά ξανάνοιξε.

5 Σεπτεμβρίου

Από τους 6 από τους 35 της Μόριας που παρέμειναν στην φυλακή τον Σεπτέμβριο, 2 άντρες ήταν ιδιαιτέρως ευάλωτοι. Ήταν απεγνωσμένοι, με τάσεις αυτοκτονίας και οι δύο είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν σε διαφορετικές περιστάσεις κατά την διάρκεια της 14μηνης φυλάκισής τους. Ένας λέγεται ότι είπε: «Δεν είμαστε ζωντανοί εδώ, έτσι για ποιον λόγο να συνεχίσουμε να ζούμε;»

Και οι δύο άντρες απελευθερώθηκαν στις 5 Σεπτεμβρίου.

9-18 Οκτωβρίου 2018

Οι 4 από τους 35 της Μόριας αφέθηκαν ελεύθεροι μέσα σε διάστημα 10 ημερών.

Το Νομικό Κέντρο της Λέσβου θα συνεχίσει να καταγράφει τον θεσμικό ρατσισμό, την ατιμωρησία και την κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που σχετίζονται με αυτήν την υπόθεση και να μάχεται για την δικαιοσύνη των 35 της Μόριας. Οι ποινικές καταδίκες των 32 από τους 35 της Μόριας έχουν εφεσιβληθεί. Κατά την σύνταξη του άρθρου, δεν έχει ακόμα δοθεί ημερομηνία δικασίμου της έφεσης.

«…οι αρχές δε μπορούν να σταματήσουν την αλήθεια που αποκαλύπτεται σχετικά με τον τρόπο που η Ελλάδα και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν τους μετανάστες στην Λέσβο. Είναι σημαντικό η αστυνομική επίθεση κατά των Αφρικανών μεταναστών να διερευνηθεί. Η αστυνομία θα πρέπει να έρθει ενώπιον της δικαιοσύνης.»

(Δήλωση από τους 5 εκ των 35 της Μόριας, Μάρτιος)

Defender of Migrant Rights Arrested and Facing Criminal Trial in Lesvos

Scroll down for Greek text

On Thursday 24 January 2019, Sohel M. will appear for preliminary hearings after being indicted on felony charges relating to a fire in Moria Detention Centre in October 2016.

At this hearing the judge will decide what criminal charges to prosecute against Sohel, and whether he will be freed from detention awaiting trial – which could be several months from now.

Sohel has been a politically active and public figure in Lesvos for the last two years. It defies logic why more than two years after this specific fire in Moria – in which no one was injured – the Greek state has decided to invest resources to prosecute a case that has no basis.

While the hearing will be private, please join us in a show of solidarity Thursday 24 January 2019, 12pm at Mytilene Courthouse

To anyone who knows Sohel in Greece it comes as no surprise that he was politically active in his home country of Bangladesh. Since his arrival in Lesvos, Sohel has publicly spoken out and organized for the rights of migrants. In an environment in which discriminatory practices breed tensions between different nationalities in Moria Camp, Sohel has always worked to bring communities together. Over the past two years, he has presented letters to European politicians, spoken to international press, met with parliament members, and participated in peaceful demonstrations. He has consistently worked together both with migrant and Greek communities to defend the rights of migrants.

Organizing is not a crime, and demonstrating against inhumane conditions and unjust asylum procedures are not crimes – and these are the only activities Sohel has been involved in on Lesvos. Sohel has been living in Greece since July of 2016. Arriving just a few months after the EU-Turkey deal was implemented, he has been restricted for this entire time to the island of Lesvos, living most of this time in the notorious Moria Camp. While Sohel had personally faced persecution for his political activities in his home country (and fatal political infighting is common in Bangladesh), his asylum claim, like those of most Bengali nationals, was rejected. He now faces baseless criminal charges. The injustice Sohel has faced since he arrived in Europe is the only crime in this case.

We stand with Sohel, to demand his freedom from criminal prosecution, freedom from detention, freedom from deportation, and freedom from the prison island of Lesvos. #FreedomForSohel


Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2018, ο Σοχέλ M. θα εμφανιστεί σε προκαταρκτική ακρόαση αφού αντιμετωπίζει κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα σχετικά με πυρκαγιά στο Κέντρο κράτησης της Μόριας τον Οκτώβριο του 2016.

Σε αυτή την ακρόαση ο δικαστής θα αποφασίσει ποια ποινική δίωξη θα ασκήσει εναντίον του Σοχέλ και εάν αφεθεί ελεύθερος εν αναμονή της δίκης, η οποία θα γίνει σε αρκετούς μήνες από σήμερα.

O Σοχέλ τα τελευταία δύο χρόνια υπήρξε πολιτικά ενεργός και δημόσιο πρόσωπο στη Λέσβο . Αμφισβητεί τη λογική γιατί για περισσότερο από δύο χρόνια μετά από αυτή τη συγκεκριμένη πυρκαγιά στη Μοριά – στην οποία κανείς δεν τραυματίστηκε – το ελληνικό κράτος αποφάσισε να επενδύσει πολιτικά σε μια υπόθεση που δεν έχει καμία βάση.

Ενώ η ακρόαση θα είναι ιδιωτική, καλούμε για αλληλεγγύη στον Σοχέλ την Πέμπτη 24/01/19 και ώρα 12:00 στο Δικαστικό Μέγαρο Μυτιλήνης.

Για όποιον γνωρίζει το Σοχέλ στην Ελλάδα, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ήταν πολιτικά ενεργός στην πατρίδα του στο Μπαγκλαντές. Από την άφιξή του στη Λέσβο, ο Σοχέλ μίλησε δημοσίως για τα δικαιώματα των μεταναστών. Σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις δημιουργούν εντάσεις μεταξύ διαφορετικών εθνικοτήτων στο καμπ της Μόριας, ο Σοχέλ εργάστηκε για να φέρει μαζί τις κοινότητες. Κατά τα τελευταία δύο χρόνια, παρουσίασε επιστολές σε ευρωπαίους πολιτικούς, μίλησε στο διεθνή Τύπο, μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και συμμετείχε σε ειρηνικές διαδηλώσεις. Έχει εργαστεί ενεργά με μεταναστευτικές και ελληνικές κοινότητες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών.

Η αυτοοργάνωση δεν είναι έγκλημα και η κατάδειξη των απάνθρωπων συνθηκών και των άδικων διαδικασιών ασύλου δεν αποτελούν εγκλήματα, αυτές είναι οι μόνες δραστηριότητες που ανέλαβε ο Σοχέλ στη Λέσβο.

Ο Σοχέλ ζει στην Ελλάδα από τον Ιούλιο του 2016. Έφτασε μόλις λίγους μήνες μετά την υλοποίηση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και έχει περιοριστεί όλο αυτό το διάστημα στο νησί της Λέσβου, που ζει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου στο περιβόητο καμπ της Μόριας . Ενώ ο Σοχελ αντιμετώπισε προσωπικά διωγμούς για τις πολιτικές του δραστηριότητες στην πατρίδα του (οι θανατηφόροι πολιτικοί αγώνες είναι συνηθισμένη υπόθεση στο Μπαγκλαντές), το αίτημα ασύλου του, όπως και εκείνων των περισσότερων Μπενγκάλι, απορρίφθηκε. Τώρα αντιμετωπίζει αβάσιμες κακουργηματικές κατηγορίες. Η αδικία που αντιμετώπισε ο Σοχέλ από τότε που έφτασε στην Ευρώπη είναι το μόνο έγκλημα σε αυτή την περίπτωση.

Συμπαραστεκόμαστε στο Σοχέλ, ζητώντας την ελευθερία του από την ποινική δίωξη, την απαλλαγή από την κράτηση, την ελευθερία από την απέλαση και την απελευθέρωση από τη φυλακή της Λέσβου. #FreedomForSohel

Sohel participating in demonstration in Mytilene in January 2017, after several people died from the cold in Moria Camp.

Greece, EU: Move Asylum Seekers to Safety, End Containment Policy, Organize Transfers Now

Scroll down for Greek language 

The Greek government and its European Union partners should urgently ensure that all asylum seekers on the Aegean islands are transferred to suitable accommodation on the mainland or relocated to other EU countries as winter approaches, 20 human rights and other organizations said today.

Despite the Greek government’s recent efforts to transfer asylum seekers from the islands to more suitable accommodation in the mainland, as of December 3, 2018, over 12,500 people were still living in tents and containers unsuitable for winter in five EU-sponsored camps known as hotspots on Lesbos, Samos, Chios, Kos, and Leros – almost triple their capacity. In addition to serious overcrowding, asylum seekers continue facing unsanitary and unhygienic conditions and physical violence, including violence based on gender.

The lack of basic protection measures leaves women and girls, as well as lesbian, gay, bisexual, and transgender (LGBT+) people, particularly vulnerable to sexual harassment and assault, and afraid to use site facilities including bathrooms and showers. Medical care, trauma counseling, and psychosocial – or mental health – are insufficient, as is legal counseling and support during the different stages of the asylum procedure. Mental health among asylum seekers has deteriorated amid harsh living conditions and emotional distress.

The humanitarian crisis in the hotspots is the result of Greece’s EU-backed policy of containing asylum seekers on the Aegean islands, until their asylum claims are adjudicated or until it is determined that they fall under one of the “vulnerable” categories listed under Greek law. “Vulnerable” asylum seekers are exempted from the border procedures, and they are allowed to move to the mainland. Greek authorities have periodically accelerated the transfer of “vulnerable” asylum seekers to the mainland but as of late November, an estimated 2,200 people identified as eligible for transfer are still waiting because accommodation facilities on the mainland have similarly become overcrowded during past months, amidst the ongoing lack of an EU-wide responsibility sharing mechanism. Others have fallen through the cracks of lengthy and inefficient vulnerability assessments and are confined to the dire conditions on the islands.

The containment policy was designed and justified as a means to carry out the March 2016 EU-Turkey deal that would return to Turkey asylum seekers who reached the Greek islands by crossing the sea, for their asylum claim to be processed there. The policy imposes unjustified and unnecessary suffering on asylum seekers, while unduly limiting their rights to have their case examined on its merits – as opposed to its “admissibility” – the organizations said.

Speeding up returns, a measure foreseen under the deal, would not solve the crisis on the islands. Many of those trapped on the islands are protected against return and could not be sent back to Turkey, other third countries, or their countries of origin under EU law.

Greece and other EU countries should share responsibility to provide an adequate standard of living for asylum seekers, guaranteeing their subsistence and protecting their physical and mental health throughout a fair and efficient asylum procedure. A recent pledge to move 6,000 asylum seekers to the mainland to provide them with an adequate standard of living is a first step, albeit not one that can ensure sustainability in the long-term.

Greece, with the support of EU institutions and countries, should end its inhumane containment policy and facilitate the transfer of asylum seekers from the Aegean islands. Special care should be given to the needs of children, women survivors of violence, pregnant women and new mothers, and LGBT+ people, among other groups.

European governments should be ready promptly to relocate asylum seekers from Greece and ensure their access to adequate living conditions while their asylum applications are being processed. Portugal’s recent agreement to transfer 100 asylum seekers and potentially up to 1,000 through 2019 is a positive step that other EU countries should follow.

EU governments should follow the lead of the European Parliament in reaching an agreement on a functioning and fairer EU asylum system, which supports Member States, including through a mandatory distribution mechanism; protects people in need; and enables families to reunite in the EU.

The Greek and European authorities should show genuine, humane leadership in addressing the deplorable conditions for the people trapped on the Greek islands. Women, men, and children seeking protection in Europe should be treated in accordance with their rights and not be forced to spend another winter in squalid and unsafe camps.

The Organizations Supporting This Statement:

Amnesty International
ASB – Arbeiter Samariter Bund
Campfire Innovation
Caritas Hellas
CEAR – Spanish Commission for Refugees
Centre for Research on Women’s Issues – DIOTIMA
Churches Commission for Migrants in Europe
Greek Council for Refugees
Greek Forum of Refugees
Greek Helsinki Monitor
Human Rights Watch
Jesuit Refugee Service
Legal Centre Lesvos
Medecins Du Monde – Greece
Refugee Support Aegean
Terre des hommes Hellas

For interviews and further information, directly contact: Natasha Dailiani, Coordinator,, +30 694 425 1704


Ελλάδα και Ευρώπη: Μετακινήστε τους αιτούντες/ούσες άσυλο σε ασφαλές μέρος Να Τερματιστεί η Περιοριστική Πολιτική, να Οργανωθούν οι Μεταφορές Τώρα

(Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 2018) – Η ελληνική κυβέρνηση και οι εταίροι της στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει επειγόντως να διασφαλίσουν πως όλοι και όλες οι αιτούντες και οι αιτούσες άσυλο που βρίσκονται στα νησιά του Αιγαίου, θα μεταφερθούν σε κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα ή θα μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς πλησιάζει ο χειμώνας, σύμφωνα με σημερινή κοινή δήλωση 20 οργανώσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων και άλλων οργανώσεων.

Παρά τις πρόσφατες προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να μεταφέρει τους αιτούντες/ούσες άσυλο από τα νησιά σε καταλληλότερους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα, μέχρι τις 3 Δεκεμβρίου 2018, πάνω από 12,500 χιλιάδες άνθρωποι διαμένουν ακόμα σε σκηνές και κοντέινερ, ακατάλληλα για τον χειμώνα, σε πέντε χώρους διαμονής προσφύγων, γνωστά και ως hotspots, που επιδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Λέσβο, τη Σάμο, την Χίο, την Κω και την Λέρο – δηλαδή περίπου τριπλάσιος αριθμός πάνω από την χωρητικότητά τους. Επιπρόσθετα του σοβαρού υπερπληθυσμού, οι αιτούντες και οι αιτούσες άσυλο εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ανθυγιεινές συνθήκες και φυσική βία, συμπεριλαμβανομένης της έμφυλης βίας.

Η έλλειψη βασικών μέτρων προστασίας, αφήνει τις γυναίκες και τα κορίτσια, καθώς και τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τους αμφιφυλόφιλους και τα τρανς άτομα (ΛΟΑΤΚΙ), ιδιαίτερα ευάλωτα σε σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις, και υπό τον φόβο να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων της τουαλέτας και του μπάνιου. Η ιατρική περίθαλψη, η συμβουλευτική τραύματος και η ψυχοκοινωνική υποστήριξη – ή ψυχική υγεία – είναι ανεπαρκής, όπως και η παροχή νομικών συμβουλών και η νομική υποστήριξη στα διάφορα στάδια της διαδικασίας αίτησης ασύλου. Η ψυχική υγεία μεταξύ των αιτούντων/ουσών άσυλο έχει επιδεινωθεί λόγω των σκληρών συνθηκών διαμονής και της συναισθηματικής φόρτισης.

Η ανθρωπιστική κρίση στους χώρους διαμονής προσφύγων είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής της Ελλάδας, που υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, του περιορισμού των αιτούντων/ουσών άσυλο στα νησιά του Αιγαίου, μέχρι να εκδικαστούν τα αιτήματα ασύλου τους ή μέχρι να αποφασιστεί ότι εμπίπτουν σε κάποιες από τις «ευάλωτες» κατηγορίες που αναφέρονται στον ελληνικό νόμο. «Οι ευάλωτοι/ες» αιτούντες/ούσες άσυλο εξαιρούνται από τις διαδικασίες στα σύνορα, και τους επιτρέπεται να μετακινηθούν στην ηπειρωτική χώρα. Οι ελληνικές αρχές επιταχύνουν, κατά περιόδους, τις μεταφορές «ευάλωτων» αιτούντων/ουσών άσυλο στην ηπειρωτική χώρα, αλλά από τα τέλη Νοεμβρίου, περίπου 2,200 άνθρωποι που έχουν αναγνωριστεί ως ότι πληρούν τις προϋποθέσεις για μεταφορά, βρίσκονται ακόμα σε αναμονή, επειδή ο πληθυσμός στους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα έχει επίσης ξεπεράσει την χωρητικότητά τους τους τελευταίους μήνες, εν μέσω της συνεχιζόμενης έλλειψης ενός μηχανισμού επιμερισμού της ευθύνης σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλοι/ες παραμένουν στην αφάνεια, λόγω των μακροχρόνιων και αναποτελεσματικών διαδικασιών για την αξιολόγηση της ευαλωτότητας, και βρίσκονται υπό περιορισμό στις φρικτές συνθήκες στα νησιά.

Η περιοριστική πολιτική σχεδιάστηκε και δικαιολογήθηκε ως ένα μέσο υλοποίησης της συμφωνίας ΕΕ–Τουρκίας του Μαρτίου 2016, που προέβλεπε την επιστροφή στην Τουρκία των αιτούντων/ουσών άσυλο που έφταναν στα ελληνικά νησιά διασχίζοντας την θάλασσα, ώστε τα αιτήματα ασύλου τους να εξεταστούν εκεί. Οι οργανώσεις δήλωσαν ότι η πολιτική αυτή επιβάλλει μια αδικαιολόγητη και περιττή ταλαιπωρία στους αιτούντες/ούσες άσυλο, ενώ περιορίζει αδικαιολόγητα το δικαίωμά εξέτασης των υποθέσεών τους κατά περίπτωση – αντί της κρίσης επί της «παραδεκτότητας».

Η επιτάχυνση των επιστροφών, ένα μέτρο που προβλέπεται από την συμφωνία, δεν θα επέλυε την κρίση στα νησιά. Πολλοί/ες από όσους/ες βρίσκονται παγιδευμένοι/ες στα νησιά προστατεύονται από την επιστροφή τους και δεν θα μπορούσαν να σταλθούν πίσω στην Τουρκία, σε άλλες τρίτες χώρες ή στις χώρες καταγωγής τους, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Η Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να διαμοιραστούν την ευθύνη της παροχής ενός επαρκούς επιπέδου ζωής των αιτούντων/ουσών άσυλο, της εγγύησης της διαβίωσής τους καθώς και της προστασίας της φυσικής και ψυχολογικής τους υγείας, μέσω μιας δίκαιης και αποτελεσματικής διαδικασίας άσυλου. Η πρόσφατη δέσμευση μετακίνησης 6.000 αιτούντων/ουσών άσυλο στην ηπειρωτική χώρα, όπου θα τους παρασχεθεί ένα κατάλληλο επίπεδο ζωής, είναι ένα πρώτο βήμα, αν και δεν είναι αυτό που μπορεί να διασφαλίσει, μακροπρόθεσμα, τη βιωσιμότητα.

Η Ελλάδα, με την υποστήριξη των θεσμών και των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να τερματίσει την απάνθρωπη περιοριστική πολιτική και να διευκολύνει την μεταφορά των αιτούντων/ουσών άσυλο από τα νησιά του Αιγαίου. Χρειάζεται ειδική μέριμνα στις ανάγκες των παιδιών, των γυναικών που έχουν επιβιώσει από βία, των εγκύων γυναικών και των νέων μητέρων, και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, μεταξύ άλλων ομάδων.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα έπρεπε να είναι έτοιμες να επανεγκαταστήσουν άμεσα τους αιτούντες/ούσες άσυλο από την Ελλάδα και να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους σε κατάλληλες συνθήκες ζωής, όσο εξετάζονται οι αιτήσεις τους για άσυλο. Η πρόσφατη συμφωνία της Πορτογαλίας να μεταφέρει 100 αιτούντες/ούσες άσυλο, και πιθανά έως 1000 μέσα στο 2019, είναι ένα θετικό βήμα που θα έπρεπε να ακολουθήσουν και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την επίτευξη μιας συμφωνίας για ένα πιο λειτουργικό και πιο δίκαιο σύστημα ασύλου μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο θα υποστηρίζει τα κράτη μέλη, μεταξύ των άλλων μέσω ενός υποχρεωτικού μηχανισμού καταμερισμού · της προστασίας των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη · και της διευκόλυνσης της διαδικασίας οικογενειακής επανένωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές θα έπρεπε να δείξουν γνήσια και ανθρώπινη ηγετική ικανότητα στην αντιμετώπιση των απαράδεκτων συνθηκών για τους ανθρώπους που βρίσκονται παγιδευμένοι στα ελληνικά νησιά. Γυναίκες, άνδρες και παιδιά που αναζητούν προστασία στην Ευρώπη θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με τρόπο που θα βρίσκεται σε συμφωνία με τα δικαιώματά τους, και να μην εξαναγκάζονται να περάσουν έναν ακόμη χειμώνα σε εξαχρειωμένους και επικίνδυνους καταυλισμούς.

Οι Οργανώσεις που υποστηρίζουν την παραπάνω δήλωση:

Διεθνής Αμνηστία
ASB – Arbeiter Samariter Bund
Campfire Innovation
Caritas Hellas
CEAR – Spanish Commission for Refugees
Διοτίμα – Κέντρο Γυναικείων Ερευνών και Μελετών
Churches Commission for Migrants in Europe
Greek Council for Refugees – Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Greek Forum of Refugees
Greek Helsinki Monitor
Human Rights Watch
Jesuit Refugee Service
Legal Centre Lesvos
Γιατροί του Κόσμου – Ελλάδα
Refugee Support Aegean
Terre des hommes Hellas

The case of the Moria 35: a 15-month timeline of injustice and impunity

Διαβάστε εδώ στα ελληνικά.

On Thursday 18th October, the last of the Moria 35 were released from detention. Their release comes one year and three months – to the day – after the 35 men were arbitrarily arrested and subject to brutal police violence in a raid of Moria camp following peaceful protests, on July 18th 2017.

While the Legal Centre Lesbos welcomes the fact that all 35 men have finally been released, we maintain that none of them should ever have been imprisoned to begin with –– let alone for the 10 to 15 months the majority of the Moria 35 spent in punitive, unlawful incarceration.

And while freedom from unjust imprisonment is one thing, freedom in any broader sense is a different matter. The legal status of all 35 men is precarious. Six of them have been granted asylum in Greece, but the majority are now fighting the rejection of their asylum cases; on appeal or through subsequent applications which are subject to admissibility. Three individuals have been deported. One individual was illegally deported without having exhausted his legal remedies in Greece, while another individual, having spent 9 months in pre-trial detention only to be subject to a gross miscarriage of justice at criminal trial, signed up for so-called ‘voluntary’ deportation.

Despite an abject lack of evidence against any of them, 32 of the Moria 35 were convicted of the crime of Dangerous Bodily Harm against police officers in grossly unjust criminal trial proceedings that took place in Chios in April 2018. Although their criminal conviction is being appealed, these men now live under the shadow of 26-month suspended prison sentences. By contrast, despite numerous videos, reports and eyewitness testimonies evidencing brutal police violence against the Moria 35, the public prosecutor decided to closed its investigation into police brutality in June 2018. Their basis for closing the investigation was that any use of force on the part of the police was justified, because the Moria 35 had resisted arrest. This despite the fact that all 35 men had just been found innocent on the charge of resisting arrest.

From the Greek police’s brutally violent, racist mass-arrest of these 35 men; through the grossly unjust, punitive criminal procedure that they were subject to; to their release from pre-trial detention in April only for the majority to be transferred directly into immigration detention in Moria; the case of the Moria 35 over the past 15 months constitutes a catalogue of the forms of institutional racism and gross human rights abuses with impunity that are enabled by the intersection of violent immigration and criminal justice systems in Europe. The following timeline sets these out to the best of our knowledge, with links to more detailed reports.


  • 18 July 2017: Police brutality and arrests

At approximately 10:00 on Tuesday 18th July 2017, refugees of different nationalities gathered in Moria for the second day in a row of peaceful protests, denouncing inhumane living conditions and demanding the right to freedom of movement for everyone trapped in Lesvos. The protest remained peaceful and calm until police arrived at around 13:00 and began to use tear gas. Many refugees were trapped outside the camp, some were trapped inside, there was confusion and inside Moria there were clashes between a handful of protesters and police officers shooting teargas and throwing rocks. By 15:00 the camp was calm. However, at approximately 16:00 several dozen riot police who had just arrived on the scene entered Moria and violently raided the African section of the camp. They pulled people out of the iso-box containers they lived in, brutally assaulted seemingly anyone they encountered including a pregnant woman, and by 16:15 had made 35 arrests. 34 of the 35 individuals arrested were black. One of the arrestees was urgently hospitalized due to severe injuries sustained at the hands of arresting officers.

=> Detailed reports, video footage, and an Amnesty International report urging investigation into police violence amounting to possible torture can be found here:

  • 19 July: Criminal proceedings initiated

The 34 individuals who had spent the night in Mytilene police station were brought into Mytilene court in order for the public prosecutor to initiate criminal proceedings against them. The individual who had spent the night in hospital due to police violence remained in hospital. Arrestees reported having been beaten by the police again in the police station overnight. Some of the men were still bleeding from visible injuries and had been denied medical attention. Many were brought into the courthouse barefoot. Criminal proceedings against the Moria 35 were initiated by the public prosecutor, on a catalogue of identical charges:

  1. Arson with intent to endanger life – contrary to Article 264 of the Greek Penal Code
  2. Dangerous bodily harm – contrary to Article 309
  3. Damage of foreign property – contrary to Article 382
  4. Using or threatening violence to force an authority or public official to execute an act within his capacities or to refrain from a legitimate act – contrary to Article 167


  • 21-22 July: Preliminary inquiry

Interrogations by the Investigating Judge took place over the course of two days. Four of the Moria 35 had this procedure postponed due to the state’s inability to produce translators in their languages. The procedure was also postponed for the individual who remained hospitalized.

There were solidarity protests outside the courthouse on both days. Many of the 35 arrested had not even been present at the morning’s peaceful protest, let alone the clashes between a small number of protesters and riot police that ensued following the police’s excessive use of tear gas. This led witnesses to conclude the arrests were arbitrary: that people were targeted because of race, nationality, and location within the camp at the time of the police raid; which itself seemed intended to collectively punish refugees for organised, peaceful resistance. There was an absolute lack of evidence against any of the Moria 35.

However, despite all this, the 30 individuals who were interrogated by the Investigating Judge were formally indicted on the catalogue of exaggerated crimes detailed above and the case was referred to trial. Many still had visible injuries and their access to food, water and medical care had been limited. Given the 48-hour window between arrests and preliminary inquiry, and the lack of lawyers on Lesvos, all 30 defendants were represented by one lawyer from the Legal Centre.

12 of the defendants filed official complaints in court against the police for excessive use of force. Many had vulnerability status and/or serious mental and physical health conditions that should have precluded pre-trial incarceration, which in any case should be a matter of last resort under both Greek and International law. Yet pre-trial detention was ordered for all 30 men pursuant to Article 282 of the Greek Code of Criminal Procedure due to the gravity of the charges and their deemed lack of appropriate address, despite all being registered residents of Moria camp.


  • 25-26 July: Transfer to prisons outside Lesvos

Amidst misinformation, lack of translation and defendants’ reports of police intimidation and racism, the 30 individuals for whom pre-trial detention had been ordered were transferred from Lesvos and divided between a prison on the island of Chios, and Korydallos and Avlona prisons in Athens, which were ill equipped to deal with non-Greek speakers and made visits from friends, family and lawyers extremely difficult.

  • Late July: Preliminary inquiry

Immediately upon being discharged from hospital, the individual hospitalized for a week due to police violence faced the investigating judge. Though indicted with the same charges, he was not given a pre-trial detention order and was released pending trial – though confined to the island of Lesvos with reporting conditions.

  • September – November: Conclusion of pre-trial proceedings

The right to free trial under the European Convention of Human Rights (ECHR) makes it an obligation on the state to provide translation in a language a defendant understands. However, given the Greek state’s continued failure to do so in the case of 4 of the Moria 35, by the end of September, the Wolof-speaking defendant himself produced a translator and was interrogated by the Investigating Judge. By November, the 3 Bambara-speaking defendants had done the same. Thanks to arguments from the defense team coordinated by the Legal Centre and HIAS, regarding residency in Moria, health conditions, and the fact that these men had duly showed up to court once a month for as long as the state had failed to produce appropriate translators, the 4 defendants were released with restrictive conditions pending trial.

All 5 defendants – including the individual hospitalized by police violence – who had been given restrictive measures were forced to remain within the open-air prison of Lesvos, and to live in Moria camp: the very place they had been subject to brutal police violence.

=> Section 5

=> Section 6

  • 13 December: Pre-trial detention extended

Despite applications for release on the basis of severe health conditions being made by defense lawyers, the Municipal Court renewed the pre-trial detention conditions for 30 defendants for a further 6 months. There was no legal basis for denying the 30 defendants their right to liberty and presumption of innocence (Article 5 and Article 6(2) ECHR) by ordering pre-trial detention to begin with, particularly given that none of the defendants had previous convictions and the prison-like character of the island of Lesvos itself precludes flight. Pre-trial detention is disproportionately used against foreign national defendants in Greece. Renewing such pre-trial detention was unduly harsh and unlawful. The trial date had still not been announced.


  • Late February 2018: Trial date and location announced

The trial date was finally set for 20 April 2018, before a ‘mixed jury Court’ in Chios. There was no apparent explanation for authorities’ decision to move the trial of the Moria 35 to the island of Chios: away from the solidarity groups that had been supporting them and the many witnesses to the events on the day of their arrest present in Lesvos.

  • 14 March: Joint statement

The five members of the Moria 35 under restrictive measures on the island of Lesvos released a collective statement ahead of their trial.


 “Our humanity has been denied since we stepped foot in Europe, the supposed cradle of democracy and human rights. Since we arrived we have been forced to live in horrible conditions, our asylum cases are not taken seriously, and most Africans are denied residency in Europe and face deportation. We are treated like criminals, simply for crossing a border that Europeans can freely cross.

Now 35 of us have been accused of rioting, destroying property, and violence, however it was actually the police who attacked us in a violent and racist raid on the African section of Moria… It was the police in full riot gear who attacked unarmed migrants with stones, batons and tear gas… It was the police who damaged property by breaking the windows and doors of the containers where we were living. Without concern for people who were inside they threw tear gas into the closed containers. They dragged people by their hair out of the containers. They beat anyone they found with batons, their boots, their fists, including a pregnant woman. It seems we were targeted only because of our skin colour – because we are black.”


  • 10-17 April: International solidarity

In the week running up to the Moria 35 trial there were events, protests and documentary screenings in solidarity with the Moria 35 across Europe, using the hashtag #FreetheMoria35.

The mobilisations in Greece linked the case of the Moria 35 to the case of the Petrou Ralli 8, which was on trial the week after the Moria 35 and which shared many characteristics: refugees detained in inhumane conditions in a notorious detention centre peacefully raising questions in protest at their conditions, a police response of brutal violence causing serious injury (broken bones, head injuries), followed by seemingly arbitrary arrests, indictment on a catalogue of extreme criminal charges, and dispersal across prisons in Greece for unlawfully lengthy periods of pre-trial incarceration. These cases were also linked to a further analogous case known as the ‘Moria 10’, which involved 10 individuals indicted for clashes in Moria one week before the Moria 35 arrests. The patterns of state violence and institutional racism in these cases, which shared similar timelines, were seen as evidencing the systematic nature of repression and criminalization of migrant resistance to border violence in Greece.






  • 20-27 April 2018: Trial in Chios

The Moria 35 trial finally began on 20th April 2018, before the ‘Mixed Jury Court’ on Chios. There were only 4 days of proceedings, which ended on 27th April. The Legal Centre Lesvos coordinated the defense and at trial the legal defense team was made up of 6 lawyers from the Legal Centre, Musaferat, HIAS, Lesvos Solidarity, and Aitima. All defendants were acquitted of the following charges:

Arson with intent to endanger life – contrary to Article 264 of the Greek Penal Code

Damage of foreign property – contrary to Article 382

Using or threatening violence to force an authority or public official to execute an act within his capacities or to refrain from a legitimate act – contrary to Article 167

However, 32 defendants were found guilty of the following charge:

Dangerous bodily harm – contrary to Article 309

All convicted defendants were given a 26-month suspended prison sentence.

A trial observation committee representing 6 international human rights organisations attended proceedings, and published a detailed Trial Observation Report of their findings. Greece is a party to the European Convention on Human Rights (ECHR) and is therefore obliged under international law to ‘secure to everyone within (its) jurisdiction the rights and freedoms’ contained therein. The Trial Observation Committee found gross breaches of the ECHR to have taken place in respect of the defendants in the Moria 35 trial. In brief these were as follows––

Article 3 – Prohibition of inhuman treatment

The Committee found the treatment of the Moria 35 defendants to breach the prohibitions of inhumane treatment under Article 3 ECHR. During the trial the defendants were given no breaks when they had to go to the toilet the trial continued without them. They were not provided with food by the authorities during the duration of each long trial day.

Article 6  – Right to a fair trial

The disproportionate 9 month delay that the Moria 35 were subject to between arrests and trial constituted a breach of Article 6(1) of the ECHR, particularly given that 30 of them were subject to detention conditions which should entail prioritization.

The Greek state systematically failed to provide competent interpreters in a language the Moria 35 defendants understood. This was the case from the preliminary inquiry and through the course of proceedings at trial. At no point were any of the defendants ‘informed promptly, in a language which he understands and in detail of the nature and cause of the accusation against him’ Article 6(3)(a) and Article 5(2) ECHR. At the trial stage, none of the defendants were accorded their right to ‘have the free assistance of an interpreter if he cannot understand or speak the language used in court’ as per Article 6(3)(e) ECHR. Translation was grossly inadequate throughout proceedings. It was not individual: there was, for example, one translator for 20 French-speaking defendants; and it was not competent: none of the interpreters were trained or professional. At one point in proceedings the English translator left and was replaced by a police officer. There was no Bambara translator provided for the Bambara-speaking defendant, who was expected to understand the Wolof translator, himself a refugee, despite not speaking Wolof.

Lack of translation restricted defendants’ other rights under the right to free trial, such as their ability to present their case, equality before the law and equality of arms. These rights under Article 6(1) ECHR were further violated at trial by the shockingly limited amount of time each defendant was given to present their testimony. The president of the court only asked three questions of each of the 35 defendants and prevented them from saying more. Despite letting the prosecution witnesses speak for 45 minutes each on average, each of the 35 defendants was only given an average of 7 minutes to speak. Some spoke for only 3 minutes. Given that all 35 defendants faced maximum prison sentences of 10 years, and that half of the minutes they were permitted were taken up with translation; this was deeply unjust. In addition, the 35 defendants shared 6 lawyers. Each lawyer was limited to 11 minutes for the multiple clients they were representing. This amounted to an average of 108 seconds of legal defense per defendant.

The report also evidences breaches of the presumption of innocence under Article 6(2) and impartiality of the tribunal per Article 6(1) ECHR stemming from the fact that there was no prosecution case against individual defendants. Evidence on individualized circumstances and alibis was not permitted. Prosecution witnesses could produce no proof of the involvement of individual defendants. In the verdict, defendants were not mentioned individually. Instead the Moria 35 were treated throughout proceedings as a “guilty group”.

Article 14 – Prohibition of discrimination

Such treatment as a “guilty group” also goes to breaches of the prohibition of discrimination under Article 14 ECHR. The Committee report raises concerns that the police raid of solely the ‘African section’ of Moria despite individuals of various nationalities having participated in protests was racially biased. Official guidelines for identification and recognition of suspects were not followed. The report cites evidence of racist remarks made by the police during arrests: “black dog”, “this is not Africa”; and racist remarks made by police officers giving evidence at trial: “they all looked much the same”. In its conclusion, the Trial Observation Committee report states that “The 35 defendants were not treated in the way other defendants are treated before the Greek courts, or in the way the ECHR specifies that defendants should be treated in Europe”.


=> Trial Observation Report of the Moira 35 case:

  • 28 April: From pre-trial incarceration to immigration detention

Following the trial, 5 individuals who had been in prison in Avlona were transferred to Petrou Rally in Athens. 25 were transferred directly to detention in Moria, and the 5 who had been confined to Lesvos awaiting trial traveled back to the prison-like island of Lesvos. The Legal Centre took on the representation of the men in their asylum cases, with some support from HIAS.

  • 5 May: Release subject to immigration status

Only the 4 individuals among the Moria 35 who had been granted refugee status were freed from incarceration. All others were transferred from penal detention to administrative detention, with recommendations for their continued detention as asylum seekers because they were seen as a threat to public security, despite the fact that the court had granted suspended sentences for all individuals convicted.

  • 10 May 2018: Attempted deportations

The 7 individuals among the Moria 35 whose cases had been rejected on appeal were scheduled for deportation on 10th May. This despite the fact that: two of them had been denied legal representation on appeal, which is a right under Article 44(3) of Greek law 4375; none of them had exhausted their legal remedies; their criminal convictions were being appealed; and all of them had claims to residence permits on humanitarian grounds as victims and/or important witnesses to a serious crime (police brutality) that was the subject of ongoing proceedings, as per Article 19A of the amendments to Greek Law 4521 detailed in Law 4332.

However, the deportations of all 7 men were halted at the last minute thanks to a mobilization of the Legal Centre, the Free the Moria 35 campaign, interventions of the Ombudsman office and the UNHCR, and petitions to file subsequent asylum applications being made by the legal team.


  • 17 May: ‘Voluntary’ deportation

Having spent 9 months incarcerated only to be subject to a gross miscarriage of justice, one of the Moria 35 gave up on the Greek ‘justice’ system altogether, signed for ‘Assisted Voluntary Return’ and was deported to Turkey.

  • 13 June: Deportations

Another 2 of the Moria 35 were deported to Turkey on the morning of 13th June. Both men were had not exhausted their legal remedies in Greece. One individual was deported on this day despite still having the legal recourse of appealing in administrative court open to him. He had received new evidence in the form of original documents corroborating his claim for asylum or subsidiary protection. The other individual had been declaring his express desire to exercise his right to appeal the rejection of his asylum claim to police for days preceding his deportation. Lawyers had also spoken to the police department informing them of their intention to submit an appeal to the asylum service on his behalf. Yet despite this, both men were deported to Turkey and within a few weeks to their home countries.


  • June: Impunity in the police brutality case

Despite the fact that all of the Moria 35 had been found innocent on the charge of resisting arrest, and despite extensive evidence of police violence; in June the public prosecutor closed the investigation into the police brutality that took place on 18th July 2017, on the basis that there was a lack of evidence, and that the individuals who had submitted claims against the police had been resisting arrest so the police’s use of force was necessary.

  • May – July: Gradual release

In the months that followed the trial, 16 of the Moria 35 were gradually released. All of the individuals released within a year of their initial arrest still had pending asylum cases, either at first instance or on appeal. The 7 who remained incarcerated had cruelly had their imprisonment due to criminal proceedings seamlessly substituted for imprisonment due to asylum proceedings: one man whose case had been closed while he was in prison and unable to reopen it, and 6 who had been rejected at second instance, but had submitted subsequent applications.

  • 1 September

One of the Moria 35 was finally released, on his asylum case finally being reopened.

  • 5 September

Of the 6 of the Moria 35 who remained imprisoned in September, 2 men were particularly vulnerable. They were desperate, suicidal, and had both attempted suicide on different occasions during the 14 months they had been incarcerated. One of the individuals was quoted as saying; “We are not alive in here, so why would we continue to live?”

Both men were finally released on 5th September.

  • 9 – 18 October 2018

The final 4 of the Moria 35 were released over the course of 10 days.


The Legal Centre Lesvos will continue to document the institutionalized racism, impunity and gross human rights violations associated with this case, and to fight for justice for the Moria 35. The criminal convictions of 32 of the Moria 35 have been appealed. At the time of writing an appeal date has not yet been given.

…the authorities can not stop the truth from coming out about how Greece and Europe treat migrants in Lesvos. It is the violent attack by the police against African migrants which must be investigated. It is the police who must be brought to justice.”

(Statement of 5 of the Moria 35, March 2018)