Category: Latest News

Ongoing Criminalization of Refugee Protests – Upcoming trials against migrants on Lesvos

Re-post from Deportation Monitoring Aegean

The criminalization of refugees protesting for their rights on Lesvos Island continues.

In April 2018, 32 people from the Moria 35 who had been arrested arbitrarily following a peaceful sit-in strike were convicted without any reliable evidence. Now, three more trials against refugees will be held at the end of February 2019.

Two of the trials address peaceful protests on the central Sapphous square of Mytilene, Lesvos, in November 2017. 13 adults and 4 minors are charged. The first trial will take place on 21st of February and the defendants are charged for camping on a communal space. The second trial is scheduled for the 28th of February with the charge of attempt to occupy a public space. In addition, some of the defendants are accused for disobedience and others for resistance against the police.

The third trial addresses protests in the Syrian family section in Moria camp on March 14th, 2018. Eight people have been arrested, and five of them have been held in pre-trial detention since. Their court case will take place on the 22nd of February on Chios Island.

A fourth trial against refugees who have been protesting on the central square of Mytilene will follow. The hearing date is the 9th of May 2019. The group has been arrested on the night of 22/23rd of April 2018. They were peacefully protesting against the situation on Lesvos, when they were attacked by a group of about 300 right wing nationalist with Molotov Cocktails, rocks, sticks, and bottles. Until the early morning, the refugees were trapped on the square. While the violent attack took place, and after the violence came to an end, the police did not follow the aggressors but instead turned to the refugees who had been targeted by fascists for hours and took them to the police station. The public prosecutor’s office presses charges against them for the attempt to occupy public space, disobedience and resistance.

The upcoming court cases on the end of February mark another peak in a chain of systematic criminalization of refugees, who are only claiming their rights and protesting against the restriction of movement to the Greek Islands and the inhumane conditions in Moria camp.

Accusations for protests on the Sapphous Square of Mytilini

The events on Sapphous square

On 20th October 2017, a large group of Afghan refugees left the camp of Moria after violent incidents in the camp. Due to the inhumane living conditions, unequal treatment and the massive overcrowding of the camp, there are frequent outbreaks of violence leaving even uninvolved individuals badly injured.

About forty people refused to go back to Moria camp and stayed on the central Sapphous square in Mytilene, among them families with small children who were later joined by more people with different national backgrounds. For more than a month, the protesters slept on bare ground with only blankets to cover them. When strong rain started, the protestors usually did not spend the night in the square, but found alternate places to sleep for the night, and then returned to the square in the morning. Only some set up thin camping tents. They claimed the conditions were still better than staying in Moria camp.

One of the protesters, a young woman from Afghanistan explained:

They say you can only leave Moria when you are vulnerable. So they force us to stay there until we are made vulnerable. This is crazy, no one can live in Moria, especially for women it is really dangerous.”

While there was a strong solidarity movement among the Greek and international community, the protestors were also several times confronted by right wing groups on the square.

On November 20th, the municipality called for a general strike with speeches on the square that was joined by nationalist groups. The refugee protesters left the square during this assembly on November 20th and marched on the same day to the UNHCR office to present their demands for freedom of movement.

When they tried to return to the square the next day, they were surrounded by police and harassed by hostile local groups. The police aggressively pushed the refugees aside, surrounded them and evicted the square. During this action, some of the protesters were hurt by the police, including a young child. While the refugee protestors were violently expelled from the square by the police, they did not engage in any violence themselves.

The court case

More than a year later, 17 of the protestors of the Sapphous square events are now facing a trial in court. They were not even officially notified. Most of them have already been recognized as refugees, some live in Athens in the self-organized place “Hotel City Plaza”. The charges against them include camping on a public space, disobedience and resistance against the police. The court dates in Lesvos are the 21st and the 28th of February.

We demand freedom for all accused protestors. The only “crime” they committed is demanding their legitimate rights to be allowed to move freely within Greece instead of being forced to live in the inhumane conditions of the European Hotspot camp Moria. The situation in Moria has been evolving as a result of the EU-Turkey statement that forces asylum seekers to remain on the Greek Islands. A member of Doctors without Borders described Moria as “the worst refugee camp in the world”. We stand in solidarity with all of the accused people.

Accusations against the Moria 8

On March 14th, 2018 at about 6.15 pm, clashes between migrants and police took place in the Arab family section of Moria camp. Small fires broke out and the police shot teargas in the family section that badly affected the inhabitants, among them many young children. Several families fled the camp.

Three days later, eight individuals – four Iraqis and four Syrians – were arrested and charged for endangering human life. The police bases the arrest warrant on the accusation of a single person, an inhabitant of Moria camp who had at that time the function of a community leader for migrants from Iraq.

The community leader claimed to have recognized all of the eight, although it was dark, smoke and teargas was in the air and the faces of the refugees involved in the clashes with the police were covered. Many of the accused migrants reported that they did not even know the community leader personally. At the same time, none of the 17 police men who testified had been able to recognize a single person. The role of community leaders in Moria Camp, which involves appointment using various methods across different nationalities – and approval of the individual by authorities – is undefined and unorganised and leads to many different personalities filling this position.

On the day the former Iraqi community leader testified, his geographic restriction to the island of Lesvos was removed and he was able to leave to the Greek mainland. Repeatedly, community leaders reported that they have been put under pressure by the police to pass on information and were threatened with criminal prosecution themselves, or that it would harm their own asylum claim if they did not cooperate. Moreover, they are offered to be able to leave the horrible conditions on Lesvos if they work as informants. This might have triggered the only witness to make false claims and accuse eight people.

In two cases there is clear evidence showing the innocence of the defendants. One man from Syria was not in Moria at the time of the protest but in the town of Mytilene, as testified by a witness and backed up by a dated photo taken of him in town. When he arrived in the camp, he immediately helped a heavily pregnant woman in front of the camp, who had been badly affected by the teargas. Together with two other witnesses, he brought her to the hospital. The four people only arrived back in the camp at night when the clashes had died down. Another accused man from Iraq was working as translator for the NGO “Moria Medical Support” during the time of the protests.

Five of the accused have been kept in pre-trial detention since ten months awaiting their trial. On Wednesday, the 22nd of February 2019, the trial will be held on Chios Island. After the unjust conviction of the 32 people the year before, it is again likely that the accused will also be convicted without any evidence.

The lengthy pre-trial detention and the charges based on dubious accusations outline another case of criminalization of protests and a violent crackdown on resistance of people protesting.

Both trials are symbolic for the ongoing criminalization of refugees opposing the system of encampment and deportation, imposed at the EU borders.

Freedom for the protesters on Sapphous Square!

Freedom for the Moria 8!

The defendants need support for their court cases.

Cost arise for court fees, expense allowance for lawyers, ferry tickets and accommodation for defendants and witnesses.

We collect donations on:

borderline-europe e.V.
GLS Bank, Bochum
IBAN: DE11430609674005794100
IBAN paperform: DE11 4306 0967 4005 7941 00
BIC: GENODEM1GLS (Bochum)

Donation-Subject: Refugee Support Lesvos

Η υπόθεση των 35 στη Μόρια: αδικία κι ατιμωρησία διάρκειας 15 μηνών

Report in English here.

Την Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου, οι τελευταίοι των 35 της Μόριας αφέθηκαν ελεύθεροι από την κράτηση. Η αποφυλάκιση ήρθε μετά από ένα χρόνο και τρεις μήνες από την ημέρα που οι 35 άντρες συνελήφθησαν αυθαίρετα και με σκληρή αστυνομική βία σε μια επιδρομή στον καταυλισμό της Μόριας όπου είχαν γίνει ειρηνικές διαμαρτυρίες στις 18 Ιουλίου του 2017.

Παρότι το Νομικό Κέντρο της Λέσβου επικροτεί την απελευθέρωση των 35 ανδρών, εμμένουμε στη άποψη ότι εξαρχής κανένας δεν έπρεπε να φυλακιστεί, πόσο μάλλον τιμωρητικά και παράνομα για 10 με 15 μήνες, όπως οι 35 της Μόριας.

Και μολονότι η ελευθερία από μια άδικη φυλάκιση είναι το ένα ζήτημα, η ελευθερία με την ευρύτερη της έννοια είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Το νομικό καθεστώς των 35 αντρών είναι αβέβαιο. Οι έξι έχουν υπαχθεί σε καθεστώς ασύλου στην Ελλάδα αλλά η πλειοψηφία μάχεται κατά της απορριπτικής απόφασης των αιτήσεων ασύλου τους- με εφέσεις ή επακόλουθες αιτήσεις ασύλου που έγιναν παραδεκτές. Τρεις απελάθηκαν. Ένας απελάθηκε παράνομα χωρίς να έχουν εξαντληθεί τα εσωτερικά ένδικα μέσα στην Ελλάδα, ενώ κάποιος άλλος έχοντας υποστεί 9μηνη προφυλάκιση να υπόκειται σε κατάφορη δικαστική πλάνη δηλώνοντας την υποτιθέμενη «εθελούσια» απέλαση.

Παρά τη μεγάλη έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων έναντι αυτών, οι 32 εκ των 35 της Μόριας καταδικάστηκαν για το έγκλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά αστυνομικών σε κατάφορα άδικες ποινικές δικαστικές διαδικασίες που διαδραματίστηκε στην Χίο τον Απρίλιο του 2018. Παρά το γεγονός ότι οι ποινική τους καταδίκη εφεσιβλήθη, αυτοί οι άντρες τώρα ζουν κάτω από την σκιά της 26μηνης αναστολής της ποινής φυλάκισης. Εν αντιθέσει, παρά τον μεγάλο αριθμό των βίντεο, αναφορών και μαρτυρικών καταθέσεων που αποδεικνύουν την αστυνομική βία κατά των 35 της Μόριας, ο δημόσιος κατήγορος αποφάσισε να τερματίσει την έρευνα της αστυνομικής βίας τον Ιούνιο του 2018. Το επιχείρημά τους για να κλείσουν την έρευνα ήταν ότι οποιαδήποτε χρήση βίας από μέρους της αστυνομίας δικαιολογούνταν εξαιτίας της αντίστασης των 35 της Μόριας στην σύλληψή τους. Αυτό παρά το γεγονός ότι και οι 35 της Μόριας είχαν κριθεί αθώοι στην κατηγορία της αντίστασης κατά την σύλληψη τους.

Από την βιαιότητα της ελληνικής αστυνομίας, την ρατσιστική μαζική σύλληψη των 35 αντρών, την κατάφορα άδικη, τιμωρητική ποινική διαδικασία στην οποία υπεβλήθησαν, μέχρι την απελευθέρωσή τους από την προφυλάκιση τον Απρίλιο για την μεταφορά των περισσότερων απευθείας στο κέντρο κράτησης μεταναστών στη Μόρια, η υπόθεση των 35 της Μόριας κατά την διάρκεια των 15 μηνών αποτελεί έναν κατάλογο των μορφών θεσμικού ρατσισμού και κραυγαλέας παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ατιμωρησία που υποβοηθήθηκε από τον συγκερασμό της βίας κατά των μεταναστών και των δικαιοδοτικών ποινικών συστημάτων στην Ευρώπη. Τα ακόλουθα χρονοδιαγράμματα που παρατίθενται με τους λεπτομερείς συνδέσμους θέτουν αυτά όσον τον δυνατόν καλύτερα.

18 Ιουλίου 2017: Αστυνομική βία και συλλήψεις

Κατά προσέγγιση στις 10:00 πρωινή ώρα, την Τρίτη 18 Ιουλίου του 2017, πρόσφυγες διαφορετικών εθνικοτήτων μαζεύτηκαν στη Μόρια για δεύτερη συνεχή μέρα ειρηνικών διαδηλώσεων, αποδοκιμάζοντας τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και απαιτώντας το δικαίωμα στην ελευθερία της μετακίνησης για τον κάθε φυλακισμένο στην Λέσβο. Η διαμαρτυρία παρέμεινε ειρηνική και ήρεμη μέχρι το σημείο που η αστυνομία έφτασε γύρω στις 13:00 και ξεκίνησε να χρησιμοποιεί δακρυγόνα. Πολλοί πρόσφυγες παγιδεύτηκαν στην κατασκήνωση, μερικοί βρίσκονταν ήδη μέσα, δημιουργήθηκε αναστάτωση και μέσα στη Μόρια υπήρξαν συμπλοκές μεταξύ αρκετών διαδηλωτών και αστυνομικών που έριχναν δακρυγόνα και πέτρες. Μέχρι τις 15:00 ο καταυλισμός ηρέμησε. Ωστόσο, γύρω στις 16:00 τα ΜΑΤ που μόλις έφτασαν εισήλθαν στη Μόρια και με βίαιο τρόπο έκαναν έφοδο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού. Τράβηξαν κόσμο έξω από τους θαλάμους των κοντέινερ όπου ζούσαν, βιαιοπραγώντας ολοφάνερα κατά οποιουδήποτε συναντούσαν, ακόμα και κατά μίας εγκύου γυναίκα, και κατά τις 16:15 συνέλαβαν 35 ατομα. Οι 34 από τους 35 που συνελήφθησαν ήταν μαύροι. Ένας από τους συλληφθέντες μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο λόγων των σοβαρών τραυμάτων που προκλήθηκαν από τους αστυνομικούς κατά την σύλληψη.

Λεπτομερείς αναφορές, λήψη βίντεο και μια καταγγελία της Διεθνούς Αμνηστίας, που ωθεί για έρευνα σχετικά με την αστυνομική βία επικαλούμενη πιθανό βασανιστήριο, μπορούν να βρεθεί εδώ: https://freethemoria35.wordpress.com/media-reports/

19 Ιουλίου: Εκκίνηση ποινικών διαδικασιών

Οι 34 που πέρασαν τη νύχτα στο αστυνομικό τμήμα της Μυτιλήνης οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου της Μυτιλήνης ώστε ο δημόσιος κατήγορος να εκκινήσει τις ποινικές διαδικασίες εναντίον τους. Το άτομο που διεκομίσθη στο νοσοκομείο λόγω της αστυνομικής βίας παρέμεινε στο νοσοκομείο. Οι συλληφθέντες κατήγγειλαν ότι υπέστησαν βία από τους αστυνομικούς ξανά κατά την διάρκεια της παραμονής τους στο αστυνομικό τμήμα. Κάποιοι από τους άντρες αιμορραγούσαν από τα εμφανή τραύματα, ενώ τους αρνήθηκαν την παροχή ιατρικής βοήθειας. Πολλοί οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου ξυπόλυτοι. Ποινικές διαδικασίες εκκινήθηκαν από τον δημόσιο κατήγορο με έναν κατάλογο από όμοιες κατηγορίες:

  1. Εμπρησμός με σκοπό διακινδύνευση της ζωής- κατά παράβαση του Άρθρου 264 του ελληνικού ποινικό κώδικα.

  2. Επικίνδυνη σωματική βλάβη – κατά παράβαση του Άρθρου 309

  3. Ζημία κατά της ξένης ιδιοκτησίας – κατά παράβαση Άρθρου 382

  4. Χρήση ή απειλή βίας για τον εξαναγκασμό μιας υπηρεσίας ή δημόσιου υπαλλήλου να εκτελέσει μια πράξη μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του ή να απέχει από μια νόμιμη πράξη – κατά παράβαση του Άρθρου 167

21-22 Ιουλίου: Προκαταρκτική έρευνα

Ανακρίσεις από τον Ανακριτή διεξήχθησαν καθ’ όλη τη διάρκεια των δύο ημερών. Οι τέσσερις από τους 35 της Μόριας ανέβαλαν την διαδικασία αυτή λόγων της αδυναμίας του κράτους να τους χορηγήσει διερμηνείς των γλωσσών τους. Η διαδικασία αναβλήθηκε επίσης για το άτομο το οποίο διεκομίσθη στο νοσοκομείο.

Υπήρξαν διαμαρτυρίες συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια και τις δύο ημέρες. Πολλοί από τους 35 της Μόριας που συνελήφθησαν δεν παρευρέθησαν καν στις πρωινές ειρηνικές διαμαρτυρίες, πόσο μάλλον στις συμπλοκές μεταξύ των διαδηλωτών και των ΜΑΤ που επακολούθησαν μετά την εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας από την χρήση δακρυγόνων. Αυτό οδήγησε μάρτυρες να συμπεράνουν ότι οι συλλήψεις ήταν παράνομες: ότι άνθρωποι είχαν στοχοποιηθεί λόγω της φυλής τους, της εθνικότητάς τους και της τοποθεσίας τους εντός του καταυλισμού κατά την στιγμή της αστυνομικής εφόδου, το οποίο έμοιαζε σαν σκοπίμως να τιμωρεί συνολικά όλους τους πρόσφυγες για την οργανωμένη και ειρηνική διαμαρτυρία. Υπήρχε απόλυτη έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων κατά των 35 της Μόριας.

Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, κατά των 30 που ανακρίθηκαν από τον Ανακριτή ασκήθηκε επισήμως ποινική δίωξη για βαρύτατα εγκλήματα, όπως παρατέθηκαν παραπάνω, και η υπόθεση παραπέμφθηκε σε δίκη. Πολλοί φέρουν ακόμα πάνω τους εμφανή τραύματα και η πρόσβαση σε φαγητό, νερό και ιατρική φροντίδα ήταν περιορισμένη. Δεδομένης και της 48ωρης περιόδου μεταξύ της σύλληψής τους και της προκαταρκτικής διαδικασίας και της έλλειψης δικηγόρων στη Λέσβο, και οι 30 εκπροσωπήθηκαν από ένα μόνο συνήγορο από τον Νομικό Κέντρο.

Οι 12 εναγόμενοι υπέβαλαν επίσημα καταγγελίες στο δικαστήριο για εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας. Πολλοί βρίσκονταν σε κατάσταση αδυναμίας και/ή σοβαρά προβλήματα της πνευματικής και σωματικής υγεία τους, γεγονός που αποκλείει την προφυλάκιση, που εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να αποτελέσει έσχατη λύση σύμφωνα με το ελληνικό και διεθνές δίκαιο. Ακόμα, η προφυλάκιση διατάχθηκε κατά και των 30 αντρών κατά το Άρθρο 282 του ελληνικού Κώδικα της Ποινικής Δικονομίας λόγω της βαρύτητας των κατηγοριών και της κρινόμενης έλλειψης κατάλληλης διεύθυνσης, παρότι όλοι ήταν εγγεγραμμένοι ως κάτοικοι του καταυλισμού της Μόριας.

25-26 Ιουλίου: Μεταφορά σε φυλακές εκτός της Λέσβου

Εν μέσω παραπληροφόρησης, έλλειψης διερμηνέων και καταγγελιών των εναγομένων για τον αστυνομικό εκφοβισμό και ρατσισμό, οι 30 άντρες για τους οποίους διατάχθηκε η προφυλάκισή τους μεταφέρθηκαν από την Λέσβο και μοιράστηκαν στις φυλακές της Χίου, του Κορυδαλλού και του Αυλώνα της Αθήνας, που ήταν ελλιπώς εξοπλισμένες για την μεταχείριση των μη ελληνόφωνων και που έκανε τις επισκέψεις των φίλων, οικογενειών και δικηγόρων εξαιρετικά δύσκολες.

Τέλη Ιουλίου: Προανακριτική διαδικασία

Αμέσως μόλις πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο ο άντρας, ο οποίος εισήχθη στο νοσοκομείο για μία εβδομάδα λόγω της αστυνομικής βίας, οδηγήθηκε ενώπιον του Ανακριτή. Παρότι του απαγγέλθηκαν οι ίδιες κατηγορίες, δεν διατάχθηκε η προφυλάκισή του κι αφέθηκε ελεύθερος εκκρεμούσης της δίκης- έγκλειστος στο νησί της Λέσβου ωστόσο με την υποχρέωση αναφοράς.

Σεπτέμβριος – Νοέμβριος: Κατάληξη της προανακριτικής διαδικασίας

Το δικαίωμα στην ελεύθερη δίκη βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) καθιστά υποχρέωση του κράτους να παρέχει διερμηνεία στην γλώσσα του εναγομένου. Ωστόσο, δεδομένης της συνεχούς αδυναμίας του ελληνικού κράτους να παρέχει διερμηνεία στην περίπτωση των 4 από τους 35 της Μόριας, μέχρι το τέλος του Σεπτεμβρίου, ο εναγόμενος που μιλούσε Wolof μόνος του βρήκε μεταφραστή και ανακρίθηκε από τον Ανακριτή. Μέχρι τον Νοέμβριο, οι τρεις εναγόμενοι που μιλούσαν Bambara, έκαναν το ίδιο. Χάρη στα επιχειρήματα των εναγομένων, όπως συντονίστηκαν από το νομικό κέντρο και την HIAS σχετικά με την διαμονή στη Μόρια, τις συνθήκες υγιεινής και το γεγονός ότι αυτοί οι άντρες παρείσταντο τακτικώς στο δικαστήριο μία φορά το μήνα, όσο το κράτος αδυνατούσε να τους χορηγήσει διερμηνείς, οι 4 εναγόμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους εκκρεμούσης της δίκης.

Και οι 5 εναγόμενοι- συμπεριλαμβανομένου του άντρα που διεκομίσθη στο νοσοκομείο λόγω της αστυνομικής βίας- στους οποίους επιβλήθησαν τα περιοριστικά μέτρα αναγκάστηκαν να μείνουν μέσα στην ανοιχτή φυλακή της Λέσβου και να ζήσουν στην Μόρια: στο μέρος στο οποίο υπέστησαν την βία της αστυνομίας.

13 Δεκεμβρίου: Παράταση της προφυλάκισης

Παρά τις αιτήσεις για απελευθέρωση επί τη βάσει των άσχημων συνθηκών υγείας, όπως υποστηρίχθηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης, το τοπικό δικαστήριο ανανέωσε την προφυλάκιση για τους 30 εναγομένους για επιπλέον 6 μήνες. Δεν υπήρχε νομική βάση για την άρνηση του δικαιώματος απελευθέρωσης και του τεκμηρίου της αθωότητας (Άρθρο 5 και Άρθρο 6 παρα.2 ΕΣΔΑ) με το να διατάξουν την προφυλάκιση αρχικά, συγκεκριμένα δεδομένου ότι κανένας από τους εναγομένους δεν είχε προηγουμένως καταδικαστεί και ο χαρακτήρας της «φυλακής» του νησιού της Λέσβου αποκλείει την φυγή. Η προφυλάκιση είναι δυσανάλογα εφαρμοσμένη σε αλλοδαπούς εναγομένους στην Ελλάδα. Η παράταση της προφυλάκισης ήταν αδικαιολόγητα σκληρή και παράνομη. Η δικάσιμος δεν είχε ακόμα οριστεί.

Τέλη Φεβρουαρίου 2018: Δικάσιμος και τόπος διεξαγωγής της δίκης

Η δικάσιμος ορίστηκε τελικά στις 20 Απριλίου του 2018 ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στην Χίο. Δεν υπήρχε προφανής εξήγηση για την απόφαση των αρχών να μεταφέρουν την δίκη των 35 της Μόριας στο νησί της Χίου: μακριά από τις αλληλέγγυες ομάδες που τους υποστήριζαν και την πληθώρα των μαρτύρων για τα γεγονότα της ημέρας της σύλληψης τους στη Λέσβο.

14 Μαρτίου: Συλλογική δήλωση

Οι πέντε από τους 35 της Μόριας, που βρίσκονταν υπό περιοριστικούς όρους στο νησί της Λέσβου κυκλοφόρησαν συλλογική δήλωση πριν τη δίκη.

[Απόσπασμα]:

«Η ανθρωπιά μάς αρνήθηκε αφότου πατήσαμε στην Ευρώπη, στο υποτιθέμενο λίκνο της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από τη στιγμή που φτάσαμε αναγκαστήκαμε να ζήσουμε σε άθλιες συνθήκες, οι υποθέσεις ασύλου μας δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν και οι περισσότεροι αφρικανικής καταγωγής στερούνται κατοικίας στην Ευρώπη και αντιμετωπίζουν απελάσεις. Αντιμετωπιζόμαστε σαν εγκληματίες, απλά επειδή διασχίσαμε τα σύνορα που οι Ευρωπαίοι μπορούν ελεύθερα να διασχίσουν.

Τώρα και οι 35 από εμάς κατηγορούνται για πρόκληση ταραχών, καταστροφή ξένης περιουσίας και πρόκληση βίας, μολονότι η αστυνομία ήταν αυτή που μας επιτέθηκε και έκανε ρατσιστική έφοδο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού… Η αστυνομία ήταν εκείνη που επιτέθηκε εναντίον άοπλων μεταναστών, με πέτρες, με κλομπς και με δακρυγόνα… Η αστυνομία ήταν που προκάλεσε ζημίες σε ξένη περιουσία σπάζοντας πόρτες και παράθυρα των κοντέινερς, όπου ζούσαμε. Χωρίς καμία ανησυχία για τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα, πέταξαν δακρυγόνα σε κλειστά κοντέινερς. Τράβηξαν ανθρώπους έξω από τα μαλλιά. Χτύπησαν οποιονδήποτε έβρισκαν με κλομπς, με τις μπότες τους, με τις γροθιές τους, συμπεριλαμβανομένης και μια εγκυμονούσης. Φαινόταν ότι ήμασταν στοχοποιημένοι μόνο λόγω του χρώματος του δέρματος- επειδή είμαστε μαύροι

10-17 Απριλίου: Παγκόσμια αλληλεγγύη

Κατά την εβδομάδα της δίκης των 35 της Μόριας έλαβαν χώρα εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες και προβολή ντοκιμαντέρ προς ένδειξη αλληλεγγύης στους 35 της Μόριας κατά μήκος της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας το hashtag #FreetheMoria35.

Οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα συνέδεσαν την υπόθεση της Μόριας με την υπόθεση του Πέτρου Ράλλη 8, η οποία εκδικάσθηκε την επόμενη εβδομάδα από εκείνη των 35 της Μόριας και μοιράστηκαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά: πρόσφυγες που κρατούνταν σε άθλιες συνθήκες σε κακόφημα κέντρα κράτησης, γεννώντας τα ερωτήματα διαμαρτυρίας για τις συνθήκες που βίωναν, η κτηνώδης βία της αστυνομίας, που προκάλεσε τον σοβαρό τραυματισμό (σπάσιμο οστών, τραυματισμένα κεφάλια), που ακολούθησε από τις πασιφανώς αυθαίρετες συλλήψεις, η άσκηση ποινικών διώξεων με έναν κατάλογο ακραίων ποινικών κατηγοριών και διασκορπισμό σε φυλακές στην Ελλάδα με μεγάλης διάρκειας προφυλακίσεις. Αυτές οι υποθέσεις συνδέθηκαν επίσης με μία ακόμα ανάλογη υπόθεση, γνωστή ως «οι 10 της Μόριας», η οποία αφορούσε 10 άτομα κατά των οποίων ασκήθηκε ποινική δίωξη για συμμετοχή σε συμπλοκές στη Μόρια μια εβδομάδα πριν την σύλληψη των 35 της Μόριας. Οι μορφές της βίας και του θεσμικού ρατσισμού σε αυτές τις υποθέσεις, που είχαν παρόμοια χρονοδιαγράμματα, φαινόντουσαν ως απόδειξη της συστηματικής φύσης της καταστολής και της εγκληματοποίησης της μεταναστευτικής αντίδρασης ορίζοντας την βία στην Ελλάδα.

20-27 Απριλίου 2018: Η δίκη στην Χίο.

Η δίκη των 35 της Μόριας τελικά ξεκίνησε στις 20 Απριλίου του 2018 ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στην Χίο. Η διαδικασία διήρκησε 4 ημέρες, και τελείωσε στις 27 Απριλίου. Το Νομικό Κέντρο της Λέσβου συντόνισε την άμυνα και κατά την δίκη η ομάδα των συνηγόρων υπεράσπισης συγκροτήθηκε από 6 δικηγόρους από το Νομικό Κέντρο, το Musaferat, HIAS, Lesvos Solidarity και το Aitima. Όλοι οι εναγόμενοι απαλλάχθηκαν από τις παρακάτω κατηγορίες:

Εμπρησμός με σκοπό διακινδύνευσης της ζωής– κατά παράβαση του Άρθρου 264 του Ποινικού Κώδικα

Πρόκληση ζημίας σε ξένη περιουσία– κατά παράβαση του Άρθρου 382

Χρήση ή απειλή βίας για εξαναγκασμό της αρχής ή δημοσίου υπαλλήλου να εκτελέσει πράξη εντός των αρμοδιοτήτων του ή να απέχει από μια παράνομη πράξη– κατά παράβαση του Άρθρου 167

Ωστόσο, οι 32 εναγόμενοι κρίθηκαν ένοχοι για την ακόλουθη κατηγορία:

Επικίνδυνη σωματική βλάβη– κατά παράβαση του Άρθρου 309

Όλοι όσοι κρίθηκαν ένοχοι τους χορηγήθηκε 26μηνη αναστολή της ποινής.

Μια επιτροπή παρακολούθησης της δίκης που εκπροσώπευε 6 διεθνείς οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα παρευρέθη στη δίκη και δημοσίευσε μια λεπτομερή Αναφορά Παρακολούθησης της Δίκης βασιζόμενη στο πόρισμά τους. Η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΣΔΑ και συνεπώς υποχρεούται υπό το διεθνές δίκαιο να διασφαλίζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες σε οποιονδήποτε βρίσκεται εντός της εδαφικής της επικράτειας. Η Επιτροπή Παρακολούθησης της Δίκης ανακάλυψε σοβαρές παραβιάσεις της ΕΣΔΑ που θα έπρεπε να έχουν τηρηθεί για τους εναγομένους στην δίκη των 35 της Μόριας. Εν συντομία αυτές (οι παραβιάσεις) είναι οι ακόλουθες:

Άρθρο 3- Απαγόρευση απάνθρωπης μεταχείρισης

Η Επιτροπή βρήκε ότι η μεταχείριση των 35 εναγομένων της Μόριας παραβίαζε τις απαγορεύσεις της απάνθρωπης μεταχείρισης κατά το Άρθρο 3 της ΕΣΔΑ. Κατά την δίκη οι εναγόμενοι δεν έκανα διαλείμματα, όταν έπρεπε να πάνε στην τουαλέτα, η δίκη συνεχιζόταν εν τη απουσία τους. Δεν τους χορηγήθηκε τροφή από τις αρχές καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύωρης δίκης.

Άρθρο 6- Το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη

Η δυσανάλογη 9μηνη καθυστέρηση την οποία οι 35 της Μόριας υπέστησαν κατά το διάστημα μεταξύ της σύλληψής τους και της δίκης συνιστά παραβίαση του Άρθρο 6 παρα.1 της ΕΣΔΑ, ιδίως δεδομένου ότι οι 30 από αυτούς υπεβλήθησαν σε συνθήκες κράτησης που καθιστά την εκδίκαση της υπόθεσης χρονικά άμεσα.

Το ελληνικό κράτος συστηματικά απέτυχε να χορηγήσει επαρκείς μεταφραστές σε μία γλώσσα την οποία οι 35 εναγόμενοι θα καταλάβαιναν. Αυτό ήταν το ζητούμενο από την προανακριτική διαδικασία και κατά την διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας. Σε καμία περίπτωση κανένας από τους εναγόμενους δεν ήταν «ενημερωμένος επαρκώς σε μια γλώσσα που να μπορούν να καταλάβουν και την λεπτομέρεια της φύσης και την αιτία της κατηγορίας σε βάρος τους» Άρθρο 6 παρα.3α και το Άρθρο 5 παρα.2 ΕΣΔΑ. Στη δίκη, σε κανένα από τους εναγομένους δεν απονεμήθηκε το δικαίωμα του να έχει ελεύθερη βοήθεια από μεταφραστή εάν δε μπορεί να καταλάβει ή να μιλήσει την γλώσσα που χρησιμοποιείται από το δικαστήριο κατά το Άρθρο 6 παρα.3ε της ΕΣΔΑ. Η διερμηνεία ήταν υπερβολικά ανεπαρκής καθ’ όλη τη διάρκεια των διαδικασιών. Ο μεταφραστής δεν ήταν ατομικός: για παράδειγμα, υπήρχε ένας διερμηνέας για 20 γαλλόφωνους εναγομένους και δεν ήταν επαρκής καθότι κανένας από τους διερμηνείς δεν ήταν εκπαιδευμένος ή επαγγελματίας. Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των διαδικασιών ο διερμηνέας στα αγγλικά αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον αστυνομικό. Δεν υπήρχε διερμηνέας στην γλώσσα Bambara για τον εναγόμενο που μιλούσε Bambara, για τον οποίον περίμεναν ότι θα καταλάβει τον διερμηνέα που μιλούσε Wolof, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν μιλούσε Wolof.

Η απουσία διερμηνείας περιόρισε τους εναγομένους ως προς τα δικαιώματά τους για την δίκαιη δίκη, όπως την δυνατότητα να παρουσιάσουν την υπόθεσή τους, το δικαίωμα στην ισότητα απέναντι στο νόμο και στην ισότητα των όπλων. Τα δικαιώματα αυτά κατά το Άρθρο 6 παρα.1 ΕΣΔΑ παραβιάστηκαν κατά την διάρκεια της δίκης από τον υπερβολικά ελάχιστον χρόνο του κάθε εναγομένου να καταθέσει. Ο Πρόεδρος του δικαστηρίου έκανε μόνο τρεις ερωτήσεις για τον καθένα από τους 35 εναγομένους και τους εμπόδισε να μιλήσουν περισσότερο. Παρότι άφησαν τους μάρτυρες κατηγορίας να μιλήσουν για 45 λεπτά ο καθένας κατά μέσο όρο, σε καθένα από τους 35 εναγομένους δόθηκε μόνο ένα 7λεπτο κατά μέσο όρο να μιλήσουν. Κάποιοι μίλησαν μόνο 3 λεπτά. Δεδομένου ότι και οι 35 εναγόμενοι ήρθαν αντιμέτωποι με το μέγιστο των ποινών των 10 ετών και ότι τα μισά λεπτά που τους επιτράπηκαν να μιλήσουν χρησιμοποιήθηκαν για την μετάφραση, αυτό ήταν βαθύτατα άδικο. Επιπρόσθετα, οι 35 εναγόμενοι μοιράστηκαν 6 συνηγόρους υπεράσπισης. Κάθε δικηγόρος περιορίστηκε σε 11 λεπτά για τους διαφορετικούς εντολείς/πελάτες που εκπροσωπούσαν. Αυτό ισοδυναμούσε με 108 δευτερόλεπτα νομικής υπεράσπισης για τον καθένα εναγόμενο κατά μέσο όρο.

Η καταγγελία αποδεικνύει παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας κατά το Άρθρο 6 παρα.2 ΕΣΔΑ και της αμεροληψίας του δικαστηρίου κατά το Άρθρο 6 παρα.1 ΕΣΔΑ, προερχόμενο από το γεγονός ότι δεν υπήρχε υπόθεση ποινικής δίωξης σε βάρος καθενός των εναγομένων. Απόδειξη της εξατομίκευσης των συνθηκών και άλλοθι δεν επετράπη. Οι μάρτυρες κατηγορίας δε μπορούσαν να παράσχουν απόδειξη της εμπλοκής του κάθε εναγομένου. Στην ετυμηγορία, οι εναγόμενοι δεν αναφέρθηκαν ατομικά. Αντιθέτως, οι 35 της Μόριας αντιμετωπίστηκαν καθ’ όλη την διάρκεια των διαδικασιών ως «εγκληματική ομάδα».

Άρθρο 14- Απαγόρευση των διακρίσεων

Αυτή η αντιμετώπιση ως «εγκληματική οργάνωση» επίσης παραπέμπει σε παράβαση της απαγόρευσης των διακρίσεων κατά το Άρθρο 14 ΕΣΔΑ. Η Επιτροπή ήγειρε τις ανησυχίες της για φυλετική διάκριση σχετικά με την αστυνομική έφοδο μόνο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού της Μόριας, ενώ άτομα διαφόρων εθνικοτήτων είχαν συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες. Επίσημες οδηγίες για ταυτοποίηση και αναγνώριση των υπόπτων δεν ακολούθησαν. Η αναφορά παραθέτει αποδείξεις ρατσιστικών αναφορών που έγιναν από μέρους της αστυνομίας κατά τις συλλήψεις: «μαύρος σκύλος», «εδώ δεν είναι Αφρική» καθώς και ρατσιστικές αναφορές που έγιναν από αστυνομικούς κατά την δίκη: «όλοι έμοιαζαν το ίδιο». Στο συμπέρασμά της, η αναφορά της Επιτροπής Παρακολούθησης της Δίκης αναφέρει ότι «Οι 35 εναγόμενοι δεν αντιμετωπίστηκαν κατά τον τρόπο που αντιμετωπίζονται άλλοι εναγόμενοι ενώπιον τον ελληνικών δικαστηρίων ή κατά τον τρόπο που η ΕΣΔΑ καθορίζει την αντιμετώπιση των εναγομένων στην Ευρώπη».

28 Απριλίου: Από την προφυλάκιση στο μεταναστευτικό κέντρο κράτησης

Έπειτα από τη δίκη, οι πέντε άντρες που είχαν μείνει στις φυλακές του Αυλώνα μεταφέρθηκαν στου Πέτρου Ράλλη στην Αθήνα. Οι 25 άντρες μεταφέρθηκαν απευθείας στο κέντρο κράτησης της Μόριας και οι 5 που περιορίστηκαν στη Λέσβο αναμένοντας την δίκη ταξίδεψαν πίσω στο νησί της Λέσβου που μοιάζει με φυλακή. Το Νομικό Κέντρο ανέλαβε την εκπροσώπηση των αντρών στις υποθέσεις ασύλου τους με βοήθεια από το HIAS.

5 Μαΐου: Αποφυλάκιση υποκείμενη σε μεταναστευτικό καθεστώς

Μόνον οι 4 άντρες από τους 35 της Μόριας που τους χορηγήθηκε άσυλο αφέθηκαν ελεύθεροι. Όλοι οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν από συνθήκες ποινικής κράτησης σε διοικητικής κράτησης, με συστάσεις για την συνέχιση της κράτησής τους ως αιτούντες άσυλο διότι αντιμετωπίστηκαν ως απειλή για την δημόσια ασφάλεια, παρότι το δικαστήριο χορήγησε αναστολή των ποινών σε όλους τους καταδίκους.

10 Μαΐου 2018: Απόπειρες απελάσεων

Για τους 7 από τους 35 της Μόριας, των οποίων οι υποθέσεις είχαν απορριφθεί κατά το στάδιο της έφεσης, προγραμματίστηκε απέλαση στις 10 Μαΐου. Αυτό παρά το γεγονός ότι οι 2 από αυτούς στερήθηκαν νομικής εκπροσώπησης κατά την έφεση, που είναι δικαίωμα υπό το Άρθρο 44 παρα.3 του ελληνικού νόμου 4375, κανείς από αυτούς δεν εξάντλησε όλα τα ένδικα μέσα, οι ποινικές τους καταδίκες είχαν εφεσιβληθεί και όλοι τους διεκδίκησαν άδεια διαμονής επί τη βάσει ανθρωπιστικών λόγων ως θύματα και/ή ως σημαντικοί μάρτυρες σε ένα σοβαρό έγκλημα (αστυνομική βία) που ήταν το αντικείμενο σε τρέχουσες διαδικασίες, όπως το Άρθρο 19Α των τροποποιήσεων του ελληνικού νόμου 4521, με ανάλυση στο Νόμο 4332.

Ωστόσο, οι απελάσεις και των 7 διεκόπη την τελευταία στιγμή χάρη στην κινητοποίηση του Νομικού Κέντρου με την καμπάνια «Free the Moria 35» με παρεμβάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και τον Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και των αιτήσεων για κατάθεση των ακόλουθων αιτημάτων ασύλου που ετοιμάστηκαν από τη νομική ομάδα.

17 Μαΐου: «Εθελούσια» απέλαση

Έχοντας περάσει 9 μήνες φυλάκισης υποκείμενος σε μια κατάφωρη δικαστική πλάνη, ο ένας εκ των 35 της Μόριας ενέδωσε στο ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης και υπέγραψε την «Υποστηριζόμενη Εθελούσια Επιστροφή» και απελάθηκε στην Τουρκία.

13 Ιουνίου: Απελάσεις

Ακόμα 2 από τους 35 της Μόριας απελάθηκαν στην Τουρκία το πρωί στις 13 Ιουνίου. Και οι δύο άντρες δεν είχαν εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα στην Ελλάδα. Ένας απελάθηκε εκείνη την ημέρα παρότι είχε την νομική δυνατότητα να εφεσιβάλει ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου. Είχε λάβει καινούρια αποδεικτικά στοιχεία με τη μορφή πρωτότυπων εγγράφων υποστηρίζοντας την αίτησή του για άσυλο ή επικουρική προστασία. Το άλλο άτομο εξέφρασε την επιθυμία του να ασκήσει το δικαίωμά του στην έφεση κατά της απορριπτικής απόφασης στο αίτημα ασύλου του στην αστυνομία κάποιες μέρες πριν την επερχόμενη απέλασή του. Δικηγόροι είχαν ήδη μιλήσει στο αστυνομικό τμήμα ενημερώνοντας τους για την πρόθεσή τους να προβούν σε έφεση στην υπηρεσία ασύλου για λογαριασμό του. Ωστόσο, παρά αυτό, και οι δύο άντρες απελάθηκαν στην Τουρκία και εντός ολίγων εβδομάδων στις χώρες τους.

Ιούνιος: Ατιμωρησία στην υπόθεση αστυνομικής βίας

Παρότι και οι 35 της Μόριας κρίθηκαν αθώοι για την κατηγορία της αντίστασης κατά της σύλληψης και παρά την εκτεταμένη απόδειξη για την αστυνομική βία, τον Ιούνιο ο δημόσιος κατήγορος έκλεισε την έρευνα για την αστυνομική βία που έλαβε μέρος στις 18 Ιουλίου 2017, βασισμένη στην έλλειψη των αποδείξεων και ότι τα άτομα, που είχαν υποβάλλει καταγγελίες κατά της αστυνομίας, είχαν φέρει αντίσταση στην σύλληψή τους και κατά συνέπεια η χρήση δύναμης από την αστυνομία ήταν αναγκαία.

Μάιος – Ιούλιος: Σταδιακή αποφυλάκιση

Τους μήνες που ακολούθησαν την δίκη, οι 16 από τους 35 της Μόριας αποφυλακίστηκαν σταδιακά. Όλοι αποφυλακίστηκαν μέσα σε ένα χρόνο από την αρχική τους σύλληψη ενώ εκκρεμούσαν οι υποθέσεις ασύλου, είτε κατά τον πρώτο βαθμό ή στην έφεση. Οι 7, που παρέμειναν στην φυλακή, είχαν φυλακιστεί εξαιτίας των ποινικών διαδικασιών που υποκαθίσταντο από την φυλάκιση κατά την διαδικασία ασύλου: ένας άντρας, του οποίου η υπόθεση έκλεισε ενώ ήταν στην φυλακή, ήταν αδύνατον να ξεκινήσει ξανά την διαδικασία, και οι 6 που στερήθηκαν την δευτεροβάθμια διαδικασία, ωστόσο είχαν υποβάλλει μεταγενέστερες αιτήσεις.

1 Σεπτεμβρίου

Ένας από τους 35 τελικά αφέθηκε ελεύθερος και η υπόθεση ασύλου του τελικά ξανάνοιξε.

5 Σεπτεμβρίου

Από τους 6 από τους 35 της Μόριας που παρέμειναν στην φυλακή τον Σεπτέμβριο, 2 άντρες ήταν ιδιαιτέρως ευάλωτοι. Ήταν απεγνωσμένοι, με τάσεις αυτοκτονίας και οι δύο είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν σε διαφορετικές περιστάσεις κατά την διάρκεια της 14μηνης φυλάκισής τους. Ένας λέγεται ότι είπε: «Δεν είμαστε ζωντανοί εδώ, έτσι για ποιον λόγο να συνεχίσουμε να ζούμε;»

Και οι δύο άντρες απελευθερώθηκαν στις 5 Σεπτεμβρίου.

9-18 Οκτωβρίου 2018

Οι 4 από τους 35 της Μόριας αφέθηκαν ελεύθεροι μέσα σε διάστημα 10 ημερών.

Το Νομικό Κέντρο της Λέσβου θα συνεχίσει να καταγράφει τον θεσμικό ρατσισμό, την ατιμωρησία και την κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που σχετίζονται με αυτήν την υπόθεση και να μάχεται για την δικαιοσύνη των 35 της Μόριας. Οι ποινικές καταδίκες των 32 από τους 35 της Μόριας έχουν εφεσιβληθεί. Κατά την σύνταξη του άρθρου, δεν έχει ακόμα δοθεί ημερομηνία δικασίμου της έφεσης.

«…οι αρχές δε μπορούν να σταματήσουν την αλήθεια που αποκαλύπτεται σχετικά με τον τρόπο που η Ελλάδα και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν τους μετανάστες στην Λέσβο. Είναι σημαντικό η αστυνομική επίθεση κατά των Αφρικανών μεταναστών να διερευνηθεί. Η αστυνομία θα πρέπει να έρθει ενώπιον της δικαιοσύνης.»

(Δήλωση από τους 5 εκ των 35 της Μόριας, Μάρτιος)

Defender of Migrant Rights Arrested and Facing Criminal Trial in Lesvos

Scroll down for Greek text

On Thursday 24 January 2019, Sohel M. will appear for preliminary hearings after being indicted on felony charges relating to a fire in Moria Detention Centre in October 2016.

At this hearing the judge will decide what criminal charges to prosecute against Sohel, and whether he will be freed from detention awaiting trial – which could be several months from now.

Sohel has been a politically active and public figure in Lesvos for the last two years. It defies logic why more than two years after this specific fire in Moria – in which no one was injured – the Greek state has decided to invest resources to prosecute a case that has no basis.

While the hearing will be private, please join us in a show of solidarity Thursday 24 January 2019, 12pm at Mytilene Courthouse

To anyone who knows Sohel in Greece it comes as no surprise that he was politically active in his home country of Bangladesh. Since his arrival in Lesvos, Sohel has publicly spoken out and organized for the rights of migrants. In an environment in which discriminatory practices breed tensions between different nationalities in Moria Camp, Sohel has always worked to bring communities together. Over the past two years, he has presented letters to European politicians, spoken to international press, met with parliament members, and participated in peaceful demonstrations. He has consistently worked together both with migrant and Greek communities to defend the rights of migrants.

Organizing is not a crime, and demonstrating against inhumane conditions and unjust asylum procedures are not crimes – and these are the only activities Sohel has been involved in on Lesvos. Sohel has been living in Greece since July of 2016. Arriving just a few months after the EU-Turkey deal was implemented, he has been restricted for this entire time to the island of Lesvos, living most of this time in the notorious Moria Camp. While Sohel had personally faced persecution for his political activities in his home country (and fatal political infighting is common in Bangladesh), his asylum claim, like those of most Bengali nationals, was rejected. He now faces baseless criminal charges. The injustice Sohel has faced since he arrived in Europe is the only crime in this case.

We stand with Sohel, to demand his freedom from criminal prosecution, freedom from detention, freedom from deportation, and freedom from the prison island of Lesvos. #FreedomForSohel

****

Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2018, ο Σοχέλ M. θα εμφανιστεί σε προκαταρκτική ακρόαση αφού αντιμετωπίζει κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα σχετικά με πυρκαγιά στο Κέντρο κράτησης της Μόριας τον Οκτώβριο του 2016.

Σε αυτή την ακρόαση ο δικαστής θα αποφασίσει ποια ποινική δίωξη θα ασκήσει εναντίον του Σοχέλ και εάν αφεθεί ελεύθερος εν αναμονή της δίκης, η οποία θα γίνει σε αρκετούς μήνες από σήμερα.

O Σοχέλ τα τελευταία δύο χρόνια υπήρξε πολιτικά ενεργός και δημόσιο πρόσωπο στη Λέσβο . Αμφισβητεί τη λογική γιατί για περισσότερο από δύο χρόνια μετά από αυτή τη συγκεκριμένη πυρκαγιά στη Μοριά – στην οποία κανείς δεν τραυματίστηκε – το ελληνικό κράτος αποφάσισε να επενδύσει πολιτικά σε μια υπόθεση που δεν έχει καμία βάση.

Ενώ η ακρόαση θα είναι ιδιωτική, καλούμε για αλληλεγγύη στον Σοχέλ την Πέμπτη 24/01/19 και ώρα 12:00 στο Δικαστικό Μέγαρο Μυτιλήνης.

Για όποιον γνωρίζει το Σοχέλ στην Ελλάδα, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ήταν πολιτικά ενεργός στην πατρίδα του στο Μπαγκλαντές. Από την άφιξή του στη Λέσβο, ο Σοχέλ μίλησε δημοσίως για τα δικαιώματα των μεταναστών. Σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις δημιουργούν εντάσεις μεταξύ διαφορετικών εθνικοτήτων στο καμπ της Μόριας, ο Σοχέλ εργάστηκε για να φέρει μαζί τις κοινότητες. Κατά τα τελευταία δύο χρόνια, παρουσίασε επιστολές σε ευρωπαίους πολιτικούς, μίλησε στο διεθνή Τύπο, μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και συμμετείχε σε ειρηνικές διαδηλώσεις. Έχει εργαστεί ενεργά με μεταναστευτικές και ελληνικές κοινότητες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών.

Η αυτοοργάνωση δεν είναι έγκλημα και η κατάδειξη των απάνθρωπων συνθηκών και των άδικων διαδικασιών ασύλου δεν αποτελούν εγκλήματα, αυτές είναι οι μόνες δραστηριότητες που ανέλαβε ο Σοχέλ στη Λέσβο.

Ο Σοχέλ ζει στην Ελλάδα από τον Ιούλιο του 2016. Έφτασε μόλις λίγους μήνες μετά την υλοποίηση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και έχει περιοριστεί όλο αυτό το διάστημα στο νησί της Λέσβου, που ζει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου στο περιβόητο καμπ της Μόριας . Ενώ ο Σοχελ αντιμετώπισε προσωπικά διωγμούς για τις πολιτικές του δραστηριότητες στην πατρίδα του (οι θανατηφόροι πολιτικοί αγώνες είναι συνηθισμένη υπόθεση στο Μπαγκλαντές), το αίτημα ασύλου του, όπως και εκείνων των περισσότερων Μπενγκάλι, απορρίφθηκε. Τώρα αντιμετωπίζει αβάσιμες κακουργηματικές κατηγορίες. Η αδικία που αντιμετώπισε ο Σοχέλ από τότε που έφτασε στην Ευρώπη είναι το μόνο έγκλημα σε αυτή την περίπτωση.

Συμπαραστεκόμαστε στο Σοχέλ, ζητώντας την ελευθερία του από την ποινική δίωξη, την απαλλαγή από την κράτηση, την ελευθερία από την απέλαση και την απελευθέρωση από τη φυλακή της Λέσβου. #FreedomForSohel

Sohel participating in demonstration in Mytilene in January 2017, after several people died from the cold in Moria Camp.

Greece, EU: Move Asylum Seekers to Safety, End Containment Policy, Organize Transfers Now

Scroll down for Greek language 

The Greek government and its European Union partners should urgently ensure that all asylum seekers on the Aegean islands are transferred to suitable accommodation on the mainland or relocated to other EU countries as winter approaches, 20 human rights and other organizations said today.

Despite the Greek government’s recent efforts to transfer asylum seekers from the islands to more suitable accommodation in the mainland, as of December 3, 2018, over 12,500 people were still living in tents and containers unsuitable for winter in five EU-sponsored camps known as hotspots on Lesbos, Samos, Chios, Kos, and Leros – almost triple their capacity. In addition to serious overcrowding, asylum seekers continue facing unsanitary and unhygienic conditions and physical violence, including violence based on gender.

The lack of basic protection measures leaves women and girls, as well as lesbian, gay, bisexual, and transgender (LGBT+) people, particularly vulnerable to sexual harassment and assault, and afraid to use site facilities including bathrooms and showers. Medical care, trauma counseling, and psychosocial – or mental health – are insufficient, as is legal counseling and support during the different stages of the asylum procedure. Mental health among asylum seekers has deteriorated amid harsh living conditions and emotional distress.

The humanitarian crisis in the hotspots is the result of Greece’s EU-backed policy of containing asylum seekers on the Aegean islands, until their asylum claims are adjudicated or until it is determined that they fall under one of the “vulnerable” categories listed under Greek law. “Vulnerable” asylum seekers are exempted from the border procedures, and they are allowed to move to the mainland. Greek authorities have periodically accelerated the transfer of “vulnerable” asylum seekers to the mainland but as of late November, an estimated 2,200 people identified as eligible for transfer are still waiting because accommodation facilities on the mainland have similarly become overcrowded during past months, amidst the ongoing lack of an EU-wide responsibility sharing mechanism. Others have fallen through the cracks of lengthy and inefficient vulnerability assessments and are confined to the dire conditions on the islands.

The containment policy was designed and justified as a means to carry out the March 2016 EU-Turkey deal that would return to Turkey asylum seekers who reached the Greek islands by crossing the sea, for their asylum claim to be processed there. The policy imposes unjustified and unnecessary suffering on asylum seekers, while unduly limiting their rights to have their case examined on its merits – as opposed to its “admissibility” – the organizations said.

Speeding up returns, a measure foreseen under the deal, would not solve the crisis on the islands. Many of those trapped on the islands are protected against return and could not be sent back to Turkey, other third countries, or their countries of origin under EU law.

Greece and other EU countries should share responsibility to provide an adequate standard of living for asylum seekers, guaranteeing their subsistence and protecting their physical and mental health throughout a fair and efficient asylum procedure. A recent pledge to move 6,000 asylum seekers to the mainland to provide them with an adequate standard of living is a first step, albeit not one that can ensure sustainability in the long-term.

Greece, with the support of EU institutions and countries, should end its inhumane containment policy and facilitate the transfer of asylum seekers from the Aegean islands. Special care should be given to the needs of children, women survivors of violence, pregnant women and new mothers, and LGBT+ people, among other groups.

European governments should be ready promptly to relocate asylum seekers from Greece and ensure their access to adequate living conditions while their asylum applications are being processed. Portugal’s recent agreement to transfer 100 asylum seekers and potentially up to 1,000 through 2019 is a positive step that other EU countries should follow.

EU governments should follow the lead of the European Parliament in reaching an agreement on a functioning and fairer EU asylum system, which supports Member States, including through a mandatory distribution mechanism; protects people in need; and enables families to reunite in the EU.

The Greek and European authorities should show genuine, humane leadership in addressing the deplorable conditions for the people trapped on the Greek islands. Women, men, and children seeking protection in Europe should be treated in accordance with their rights and not be forced to spend another winter in squalid and unsafe camps.

The Organizations Supporting This Statement:

Amnesty International
ASB – Arbeiter Samariter Bund
Campfire Innovation
Caritas Hellas
CEAR – Spanish Commission for Refugees
Centre for Research on Women’s Issues – DIOTIMA
Churches Commission for Migrants in Europe
Greek Council for Refugees
Greek Forum of Refugees
Greek Helsinki Monitor
HumanRights360
Human Rights Watch
Jesuit Refugee Service
Legal Centre Lesvos
Medecins Du Monde – Greece
Oxfam
PRAKSIS
Refugee Support Aegean
SolidarityNow
Terre des hommes Hellas

For interviews and further information, directly contact: Natasha Dailiani, Coordinator, natasha@legalcentrelesvos.org, +30 694 425 1704

***

Ελλάδα και Ευρώπη: Μετακινήστε τους αιτούντες/ούσες άσυλο σε ασφαλές μέρος Να Τερματιστεί η Περιοριστική Πολιτική, να Οργανωθούν οι Μεταφορές Τώρα

(Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 2018) – Η ελληνική κυβέρνηση και οι εταίροι της στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει επειγόντως να διασφαλίσουν πως όλοι και όλες οι αιτούντες και οι αιτούσες άσυλο που βρίσκονται στα νησιά του Αιγαίου, θα μεταφερθούν σε κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα ή θα μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς πλησιάζει ο χειμώνας, σύμφωνα με σημερινή κοινή δήλωση 20 οργανώσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων και άλλων οργανώσεων.

Παρά τις πρόσφατες προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να μεταφέρει τους αιτούντες/ούσες άσυλο από τα νησιά σε καταλληλότερους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα, μέχρι τις 3 Δεκεμβρίου 2018, πάνω από 12,500 χιλιάδες άνθρωποι διαμένουν ακόμα σε σκηνές και κοντέινερ, ακατάλληλα για τον χειμώνα, σε πέντε χώρους διαμονής προσφύγων, γνωστά και ως hotspots, που επιδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Λέσβο, τη Σάμο, την Χίο, την Κω και την Λέρο – δηλαδή περίπου τριπλάσιος αριθμός πάνω από την χωρητικότητά τους. Επιπρόσθετα του σοβαρού υπερπληθυσμού, οι αιτούντες και οι αιτούσες άσυλο εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ανθυγιεινές συνθήκες και φυσική βία, συμπεριλαμβανομένης της έμφυλης βίας.

Η έλλειψη βασικών μέτρων προστασίας, αφήνει τις γυναίκες και τα κορίτσια, καθώς και τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τους αμφιφυλόφιλους και τα τρανς άτομα (ΛΟΑΤΚΙ), ιδιαίτερα ευάλωτα σε σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις, και υπό τον φόβο να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων της τουαλέτας και του μπάνιου. Η ιατρική περίθαλψη, η συμβουλευτική τραύματος και η ψυχοκοινωνική υποστήριξη – ή ψυχική υγεία – είναι ανεπαρκής, όπως και η παροχή νομικών συμβουλών και η νομική υποστήριξη στα διάφορα στάδια της διαδικασίας αίτησης ασύλου. Η ψυχική υγεία μεταξύ των αιτούντων/ουσών άσυλο έχει επιδεινωθεί λόγω των σκληρών συνθηκών διαμονής και της συναισθηματικής φόρτισης.

Η ανθρωπιστική κρίση στους χώρους διαμονής προσφύγων είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής της Ελλάδας, που υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, του περιορισμού των αιτούντων/ουσών άσυλο στα νησιά του Αιγαίου, μέχρι να εκδικαστούν τα αιτήματα ασύλου τους ή μέχρι να αποφασιστεί ότι εμπίπτουν σε κάποιες από τις «ευάλωτες» κατηγορίες που αναφέρονται στον ελληνικό νόμο. «Οι ευάλωτοι/ες» αιτούντες/ούσες άσυλο εξαιρούνται από τις διαδικασίες στα σύνορα, και τους επιτρέπεται να μετακινηθούν στην ηπειρωτική χώρα. Οι ελληνικές αρχές επιταχύνουν, κατά περιόδους, τις μεταφορές «ευάλωτων» αιτούντων/ουσών άσυλο στην ηπειρωτική χώρα, αλλά από τα τέλη Νοεμβρίου, περίπου 2,200 άνθρωποι που έχουν αναγνωριστεί ως ότι πληρούν τις προϋποθέσεις για μεταφορά, βρίσκονται ακόμα σε αναμονή, επειδή ο πληθυσμός στους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα έχει επίσης ξεπεράσει την χωρητικότητά τους τους τελευταίους μήνες, εν μέσω της συνεχιζόμενης έλλειψης ενός μηχανισμού επιμερισμού της ευθύνης σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλοι/ες παραμένουν στην αφάνεια, λόγω των μακροχρόνιων και αναποτελεσματικών διαδικασιών για την αξιολόγηση της ευαλωτότητας, και βρίσκονται υπό περιορισμό στις φρικτές συνθήκες στα νησιά.

Η περιοριστική πολιτική σχεδιάστηκε και δικαιολογήθηκε ως ένα μέσο υλοποίησης της συμφωνίας ΕΕ–Τουρκίας του Μαρτίου 2016, που προέβλεπε την επιστροφή στην Τουρκία των αιτούντων/ουσών άσυλο που έφταναν στα ελληνικά νησιά διασχίζοντας την θάλασσα, ώστε τα αιτήματα ασύλου τους να εξεταστούν εκεί. Οι οργανώσεις δήλωσαν ότι η πολιτική αυτή επιβάλλει μια αδικαιολόγητη και περιττή ταλαιπωρία στους αιτούντες/ούσες άσυλο, ενώ περιορίζει αδικαιολόγητα το δικαίωμά εξέτασης των υποθέσεών τους κατά περίπτωση – αντί της κρίσης επί της «παραδεκτότητας».

Η επιτάχυνση των επιστροφών, ένα μέτρο που προβλέπεται από την συμφωνία, δεν θα επέλυε την κρίση στα νησιά. Πολλοί/ες από όσους/ες βρίσκονται παγιδευμένοι/ες στα νησιά προστατεύονται από την επιστροφή τους και δεν θα μπορούσαν να σταλθούν πίσω στην Τουρκία, σε άλλες τρίτες χώρες ή στις χώρες καταγωγής τους, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Η Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να διαμοιραστούν την ευθύνη της παροχής ενός επαρκούς επιπέδου ζωής των αιτούντων/ουσών άσυλο, της εγγύησης της διαβίωσής τους καθώς και της προστασίας της φυσικής και ψυχολογικής τους υγείας, μέσω μιας δίκαιης και αποτελεσματικής διαδικασίας άσυλου. Η πρόσφατη δέσμευση μετακίνησης 6.000 αιτούντων/ουσών άσυλο στην ηπειρωτική χώρα, όπου θα τους παρασχεθεί ένα κατάλληλο επίπεδο ζωής, είναι ένα πρώτο βήμα, αν και δεν είναι αυτό που μπορεί να διασφαλίσει, μακροπρόθεσμα, τη βιωσιμότητα.

Η Ελλάδα, με την υποστήριξη των θεσμών και των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να τερματίσει την απάνθρωπη περιοριστική πολιτική και να διευκολύνει την μεταφορά των αιτούντων/ουσών άσυλο από τα νησιά του Αιγαίου. Χρειάζεται ειδική μέριμνα στις ανάγκες των παιδιών, των γυναικών που έχουν επιβιώσει από βία, των εγκύων γυναικών και των νέων μητέρων, και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, μεταξύ άλλων ομάδων.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα έπρεπε να είναι έτοιμες να επανεγκαταστήσουν άμεσα τους αιτούντες/ούσες άσυλο από την Ελλάδα και να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους σε κατάλληλες συνθήκες ζωής, όσο εξετάζονται οι αιτήσεις τους για άσυλο. Η πρόσφατη συμφωνία της Πορτογαλίας να μεταφέρει 100 αιτούντες/ούσες άσυλο, και πιθανά έως 1000 μέσα στο 2019, είναι ένα θετικό βήμα που θα έπρεπε να ακολουθήσουν και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την επίτευξη μιας συμφωνίας για ένα πιο λειτουργικό και πιο δίκαιο σύστημα ασύλου μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο θα υποστηρίζει τα κράτη μέλη, μεταξύ των άλλων μέσω ενός υποχρεωτικού μηχανισμού καταμερισμού · της προστασίας των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη · και της διευκόλυνσης της διαδικασίας οικογενειακής επανένωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές θα έπρεπε να δείξουν γνήσια και ανθρώπινη ηγετική ικανότητα στην αντιμετώπιση των απαράδεκτων συνθηκών για τους ανθρώπους που βρίσκονται παγιδευμένοι στα ελληνικά νησιά. Γυναίκες, άνδρες και παιδιά που αναζητούν προστασία στην Ευρώπη θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με τρόπο που θα βρίσκεται σε συμφωνία με τα δικαιώματά τους, και να μην εξαναγκάζονται να περάσουν έναν ακόμη χειμώνα σε εξαχρειωμένους και επικίνδυνους καταυλισμούς.

Οι Οργανώσεις που υποστηρίζουν την παραπάνω δήλωση:

Διεθνής Αμνηστία
ASB – Arbeiter Samariter Bund
Campfire Innovation
Caritas Hellas
CEAR – Spanish Commission for Refugees
Διοτίμα – Κέντρο Γυναικείων Ερευνών και Μελετών
Churches Commission for Migrants in Europe
Greek Council for Refugees – Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Greek Forum of Refugees
Greek Helsinki Monitor
HumanRights360
Human Rights Watch
Jesuit Refugee Service
Legal Centre Lesvos
Γιατροί του Κόσμου – Ελλάδα
Oxfam
PRAKSIS
Refugee Support Aegean
SolidarityNow
Terre des hommes Hellas

The case of the Moria 35: a 15-month timeline of injustice and impunity

Διαβάστε εδώ στα ελληνικά.

On Thursday 18th October, the last of the Moria 35 were released from detention. Their release comes one year and three months – to the day – after the 35 men were arbitrarily arrested and subject to brutal police violence in a raid of Moria camp following peaceful protests, on July 18th 2017.

While the Legal Centre Lesbos welcomes the fact that all 35 men have finally been released, we maintain that none of them should ever have been imprisoned to begin with –– let alone for the 10 to 15 months the majority of the Moria 35 spent in punitive, unlawful incarceration.

And while freedom from unjust imprisonment is one thing, freedom in any broader sense is a different matter. The legal status of all 35 men is precarious. Six of them have been granted asylum in Greece, but the majority are now fighting the rejection of their asylum cases; on appeal or through subsequent applications which are subject to admissibility. Three individuals have been deported. One individual was illegally deported without having exhausted his legal remedies in Greece, while another individual, having spent 9 months in pre-trial detention only to be subject to a gross miscarriage of justice at criminal trial, signed up for so-called ‘voluntary’ deportation.

Despite an abject lack of evidence against any of them, 32 of the Moria 35 were convicted of the crime of Dangerous Bodily Harm against police officers in grossly unjust criminal trial proceedings that took place in Chios in April 2018. Although their criminal conviction is being appealed, these men now live under the shadow of 26-month suspended prison sentences. By contrast, despite numerous videos, reports and eyewitness testimonies evidencing brutal police violence against the Moria 35, the public prosecutor decided to closed its investigation into police brutality in June 2018. Their basis for closing the investigation was that any use of force on the part of the police was justified, because the Moria 35 had resisted arrest. This despite the fact that all 35 men had just been found innocent on the charge of resisting arrest.

From the Greek police’s brutally violent, racist mass-arrest of these 35 men; through the grossly unjust, punitive criminal procedure that they were subject to; to their release from pre-trial detention in April only for the majority to be transferred directly into immigration detention in Moria; the case of the Moria 35 over the past 15 months constitutes a catalogue of the forms of institutional racism and gross human rights abuses with impunity that are enabled by the intersection of violent immigration and criminal justice systems in Europe. The following timeline sets these out to the best of our knowledge, with links to more detailed reports.

           

  • 18 July 2017: Police brutality and arrests

At approximately 10:00 on Tuesday 18th July 2017, refugees of different nationalities gathered in Moria for the second day in a row of peaceful protests, denouncing inhumane living conditions and demanding the right to freedom of movement for everyone trapped in Lesvos. The protest remained peaceful and calm until police arrived at around 13:00 and began to use tear gas. Many refugees were trapped outside the camp, some were trapped inside, there was confusion and inside Moria there were clashes between a handful of protesters and police officers shooting teargas and throwing rocks. By 15:00 the camp was calm. However, at approximately 16:00 several dozen riot police who had just arrived on the scene entered Moria and violently raided the African section of the camp. They pulled people out of the iso-box containers they lived in, brutally assaulted seemingly anyone they encountered including a pregnant woman, and by 16:15 had made 35 arrests. 34 of the 35 individuals arrested were black. One of the arrestees was urgently hospitalized due to severe injuries sustained at the hands of arresting officers.

=> Detailed reports, video footage, and an Amnesty International report urging investigation into police violence amounting to possible torture can be found here: https://freethemoria35.wordpress.com/media-reports/

  • 19 July: Criminal proceedings initiated

The 34 individuals who had spent the night in Mytilene police station were brought into Mytilene court in order for the public prosecutor to initiate criminal proceedings against them. The individual who had spent the night in hospital due to police violence remained in hospital. Arrestees reported having been beaten by the police again in the police station overnight. Some of the men were still bleeding from visible injuries and had been denied medical attention. Many were brought into the courthouse barefoot. Criminal proceedings against the Moria 35 were initiated by the public prosecutor, on a catalogue of identical charges:

  1. Arson with intent to endanger life – contrary to Article 264 of the Greek Penal Code
  2. Dangerous bodily harm – contrary to Article 309
  3. Damage of foreign property – contrary to Article 382
  4. Using or threatening violence to force an authority or public official to execute an act within his capacities or to refrain from a legitimate act – contrary to Article 167

=> http://www.legalcentrelesbos.org/2017/07/20/hearing-tomorrow-at-mytilene-court-for-moria35/

  • 21-22 July: Preliminary inquiry

Interrogations by the Investigating Judge took place over the course of two days. Four of the Moria 35 had this procedure postponed due to the state’s inability to produce translators in their languages. The procedure was also postponed for the individual who remained hospitalized.

There were solidarity protests outside the courthouse on both days. Many of the 35 arrested had not even been present at the morning’s peaceful protest, let alone the clashes between a small number of protesters and riot police that ensued following the police’s excessive use of tear gas. This led witnesses to conclude the arrests were arbitrary: that people were targeted because of race, nationality, and location within the camp at the time of the police raid; which itself seemed intended to collectively punish refugees for organised, peaceful resistance. There was an absolute lack of evidence against any of the Moria 35.

However, despite all this, the 30 individuals who were interrogated by the Investigating Judge were formally indicted on the catalogue of exaggerated crimes detailed above and the case was referred to trial. Many still had visible injuries and their access to food, water and medical care had been limited. Given the 48-hour window between arrests and preliminary inquiry, and the lack of lawyers on Lesvos, all 30 defendants were represented by one lawyer from the Legal Centre.

12 of the defendants filed official complaints in court against the police for excessive use of force. Many had vulnerability status and/or serious mental and physical health conditions that should have precluded pre-trial incarceration, which in any case should be a matter of last resort under both Greek and International law. Yet pre-trial detention was ordered for all 30 men pursuant to Article 282 of the Greek Code of Criminal Procedure due to the gravity of the charges and their deemed lack of appropriate address, despite all being registered residents of Moria camp.

=> http://www.legalcentrelesbos.org/2017/07/30/free-the-moria-35/

  • 25-26 July: Transfer to prisons outside Lesvos

Amidst misinformation, lack of translation and defendants’ reports of police intimidation and racism, the 30 individuals for whom pre-trial detention had been ordered were transferred from Lesvos and divided between a prison on the island of Chios, and Korydallos and Avlona prisons in Athens, which were ill equipped to deal with non-Greek speakers and made visits from friends, family and lawyers extremely difficult.

  • Late July: Preliminary inquiry

Immediately upon being discharged from hospital, the individual hospitalized for a week due to police violence faced the investigating judge. Though indicted with the same charges, he was not given a pre-trial detention order and was released pending trial – though confined to the island of Lesvos with reporting conditions.

  • September – November: Conclusion of pre-trial proceedings

The right to free trial under the European Convention of Human Rights (ECHR) makes it an obligation on the state to provide translation in a language a defendant understands. However, given the Greek state’s continued failure to do so in the case of 4 of the Moria 35, by the end of September, the Wolof-speaking defendant himself produced a translator and was interrogated by the Investigating Judge. By November, the 3 Bambara-speaking defendants had done the same. Thanks to arguments from the defense team coordinated by the Legal Centre and HIAS, regarding residency in Moria, health conditions, and the fact that these men had duly showed up to court once a month for as long as the state had failed to produce appropriate translators, the 4 defendants were released with restrictive conditions pending trial.

All 5 defendants – including the individual hospitalized by police violence – who had been given restrictive measures were forced to remain within the open-air prison of Lesvos, and to live in Moria camp: the very place they had been subject to brutal police violence.

=> http://legalcentrelesvos.org/2017/09/30/september-report-on-rights-violations-and-resistance-in-lesvos/ Section 5

=> http://legalcentrelesvos.org/2017/11/09/october-report-on-rights-violations-and-resistance-in-lesvos/ Section 6

  • 13 December: Pre-trial detention extended

Despite applications for release on the basis of severe health conditions being made by defense lawyers, the Municipal Court renewed the pre-trial detention conditions for 30 defendants for a further 6 months. There was no legal basis for denying the 30 defendants their right to liberty and presumption of innocence (Article 5 and Article 6(2) ECHR) by ordering pre-trial detention to begin with, particularly given that none of the defendants had previous convictions and the prison-like character of the island of Lesvos itself precludes flight. Pre-trial detention is disproportionately used against foreign national defendants in Greece. Renewing such pre-trial detention was unduly harsh and unlawful. The trial date had still not been announced.

=> http://legalcentrelesvos.org/2018/02/10/january-2018-report-on-rights-violations-and-resistance-in-lesvos/

  • Late February 2018: Trial date and location announced

The trial date was finally set for 20 April 2018, before a ‘mixed jury Court’ in Chios. There was no apparent explanation for authorities’ decision to move the trial of the Moria 35 to the island of Chios: away from the solidarity groups that had been supporting them and the many witnesses to the events on the day of their arrest present in Lesvos.

  • 14 March: Joint statement

The five members of the Moria 35 under restrictive measures on the island of Lesvos released a collective statement ahead of their trial.

[Excerpt]:

 “Our humanity has been denied since we stepped foot in Europe, the supposed cradle of democracy and human rights. Since we arrived we have been forced to live in horrible conditions, our asylum cases are not taken seriously, and most Africans are denied residency in Europe and face deportation. We are treated like criminals, simply for crossing a border that Europeans can freely cross.

Now 35 of us have been accused of rioting, destroying property, and violence, however it was actually the police who attacked us in a violent and racist raid on the African section of Moria… It was the police in full riot gear who attacked unarmed migrants with stones, batons and tear gas… It was the police who damaged property by breaking the windows and doors of the containers where we were living. Without concern for people who were inside they threw tear gas into the closed containers. They dragged people by their hair out of the containers. They beat anyone they found with batons, their boots, their fists, including a pregnant woman. It seems we were targeted only because of our skin colour – because we are black.”

 => https://freethemoria35.files.wordpress.com/2018/04/statement35en.pdf

  • 10-17 April: International solidarity

In the week running up to the Moria 35 trial there were events, protests and documentary screenings in solidarity with the Moria 35 across Europe, using the hashtag #FreetheMoria35.

The mobilisations in Greece linked the case of the Moria 35 to the case of the Petrou Ralli 8, which was on trial the week after the Moria 35 and which shared many characteristics: refugees detained in inhumane conditions in a notorious detention centre peacefully raising questions in protest at their conditions, a police response of brutal violence causing serious injury (broken bones, head injuries), followed by seemingly arbitrary arrests, indictment on a catalogue of extreme criminal charges, and dispersal across prisons in Greece for unlawfully lengthy periods of pre-trial incarceration. These cases were also linked to a further analogous case known as the ‘Moria 10’, which involved 10 individuals indicted for clashes in Moria one week before the Moria 35 arrests. The patterns of state violence and institutional racism in these cases, which shared similar timelines, were seen as evidencing the systematic nature of repression and criminalization of migrant resistance to border violence in Greece.

=> https://musaferat.espivblogs.net/en/2018/03/13/call_for_solidarity/

=> http://legalcentrelesvos.org/2018/04/16/release-of-documentary-moria-35/

=> https://www.facebook.com/pg/freemoria35/posts/

=> https://cantevictsolidarityenglish.noblogs.org/post/2018/09/07/petrou-ralli-8-a-conversation-with-the-8-of-petrou-ralli/

=> http://legalcentrelesvos.org/2018/05/10/a-second-trial-to-begin-in-chios-in-continued-criminalization-of-asylum-seekers-in-lesvos/

  • 20-27 April 2018: Trial in Chios

The Moria 35 trial finally began on 20th April 2018, before the ‘Mixed Jury Court’ on Chios. There were only 4 days of proceedings, which ended on 27th April. The Legal Centre Lesvos coordinated the defense and at trial the legal defense team was made up of 6 lawyers from the Legal Centre, Musaferat, HIAS, Lesvos Solidarity, and Aitima. All defendants were acquitted of the following charges:

Arson with intent to endanger life – contrary to Article 264 of the Greek Penal Code

Damage of foreign property – contrary to Article 382

Using or threatening violence to force an authority or public official to execute an act within his capacities or to refrain from a legitimate act – contrary to Article 167

However, 32 defendants were found guilty of the following charge:

Dangerous bodily harm – contrary to Article 309

All convicted defendants were given a 26-month suspended prison sentence.

A trial observation committee representing 6 international human rights organisations attended proceedings, and published a detailed Trial Observation Report of their findings. Greece is a party to the European Convention on Human Rights (ECHR) and is therefore obliged under international law to ‘secure to everyone within (its) jurisdiction the rights and freedoms’ contained therein. The Trial Observation Committee found gross breaches of the ECHR to have taken place in respect of the defendants in the Moria 35 trial. In brief these were as follows––

Article 3 – Prohibition of inhuman treatment

The Committee found the treatment of the Moria 35 defendants to breach the prohibitions of inhumane treatment under Article 3 ECHR. During the trial the defendants were given no breaks when they had to go to the toilet the trial continued without them. They were not provided with food by the authorities during the duration of each long trial day.

Article 6  – Right to a fair trial

The disproportionate 9 month delay that the Moria 35 were subject to between arrests and trial constituted a breach of Article 6(1) of the ECHR, particularly given that 30 of them were subject to detention conditions which should entail prioritization.

The Greek state systematically failed to provide competent interpreters in a language the Moria 35 defendants understood. This was the case from the preliminary inquiry and through the course of proceedings at trial. At no point were any of the defendants ‘informed promptly, in a language which he understands and in detail of the nature and cause of the accusation against him’ Article 6(3)(a) and Article 5(2) ECHR. At the trial stage, none of the defendants were accorded their right to ‘have the free assistance of an interpreter if he cannot understand or speak the language used in court’ as per Article 6(3)(e) ECHR. Translation was grossly inadequate throughout proceedings. It was not individual: there was, for example, one translator for 20 French-speaking defendants; and it was not competent: none of the interpreters were trained or professional. At one point in proceedings the English translator left and was replaced by a police officer. There was no Bambara translator provided for the Bambara-speaking defendant, who was expected to understand the Wolof translator, himself a refugee, despite not speaking Wolof.

Lack of translation restricted defendants’ other rights under the right to free trial, such as their ability to present their case, equality before the law and equality of arms. These rights under Article 6(1) ECHR were further violated at trial by the shockingly limited amount of time each defendant was given to present their testimony. The president of the court only asked three questions of each of the 35 defendants and prevented them from saying more. Despite letting the prosecution witnesses speak for 45 minutes each on average, each of the 35 defendants was only given an average of 7 minutes to speak. Some spoke for only 3 minutes. Given that all 35 defendants faced maximum prison sentences of 10 years, and that half of the minutes they were permitted were taken up with translation; this was deeply unjust. In addition, the 35 defendants shared 6 lawyers. Each lawyer was limited to 11 minutes for the multiple clients they were representing. This amounted to an average of 108 seconds of legal defense per defendant.

The report also evidences breaches of the presumption of innocence under Article 6(2) and impartiality of the tribunal per Article 6(1) ECHR stemming from the fact that there was no prosecution case against individual defendants. Evidence on individualized circumstances and alibis was not permitted. Prosecution witnesses could produce no proof of the involvement of individual defendants. In the verdict, defendants were not mentioned individually. Instead the Moria 35 were treated throughout proceedings as a “guilty group”.

Article 14 – Prohibition of discrimination

Such treatment as a “guilty group” also goes to breaches of the prohibition of discrimination under Article 14 ECHR. The Committee report raises concerns that the police raid of solely the ‘African section’ of Moria despite individuals of various nationalities having participated in protests was racially biased. Official guidelines for identification and recognition of suspects were not followed. The report cites evidence of racist remarks made by the police during arrests: “black dog”, “this is not Africa”; and racist remarks made by police officers giving evidence at trial: “they all looked much the same”. In its conclusion, the Trial Observation Committee report states that “The 35 defendants were not treated in the way other defendants are treated before the Greek courts, or in the way the ECHR specifies that defendants should be treated in Europe”.

=> http://legalcentrelesvos.org/2018/04/28/the-moria-35-trial-results-in-conviction-of-32/

=> Trial Observation Report of the Moira 35 case: http://legalcentrelesvos.org/wp-content/uploads/2018/10/Observation-report-Moria-35-VERSION-COMPLETE-AVEC-LES-ANNEXES.pdf

  • 28 April: From pre-trial incarceration to immigration detention

Following the trial, 5 individuals who had been in prison in Avlona were transferred to Petrou Rally in Athens. 25 were transferred directly to detention in Moria, and the 5 who had been confined to Lesvos awaiting trial traveled back to the prison-like island of Lesvos. The Legal Centre took on the representation of the men in their asylum cases, with some support from HIAS.

  • 5 May: Release subject to immigration status

Only the 4 individuals among the Moria 35 who had been granted refugee status were freed from incarceration. All others were transferred from penal detention to administrative detention, with recommendations for their continued detention as asylum seekers because they were seen as a threat to public security, despite the fact that the court had granted suspended sentences for all individuals convicted.

  • 10 May 2018: Attempted deportations

The 7 individuals among the Moria 35 whose cases had been rejected on appeal were scheduled for deportation on 10th May. This despite the fact that: two of them had been denied legal representation on appeal, which is a right under Article 44(3) of Greek law 4375; none of them had exhausted their legal remedies; their criminal convictions were being appealed; and all of them had claims to residence permits on humanitarian grounds as victims and/or important witnesses to a serious crime (police brutality) that was the subject of ongoing proceedings, as per Article 19A of the amendments to Greek Law 4521 detailed in Law 4332.

However, the deportations of all 7 men were halted at the last minute thanks to a mobilization of the Legal Centre, the Free the Moria 35 campaign, interventions of the Ombudsman office and the UNHCR, and petitions to file subsequent asylum applications being made by the legal team.

=> http://legalcentrelesvos.org/2018/05/05/moria35-update-26-of-the-35-remain-detained/

  • 17 May: ‘Voluntary’ deportation

Having spent 9 months incarcerated only to be subject to a gross miscarriage of justice, one of the Moria 35 gave up on the Greek ‘justice’ system altogether, signed for ‘Assisted Voluntary Return’ and was deported to Turkey.

  • 13 June: Deportations

Another 2 of the Moria 35 were deported to Turkey on the morning of 13th June. Both men were had not exhausted their legal remedies in Greece. One individual was deported on this day despite still having the legal recourse of appealing in administrative court open to him. He had received new evidence in the form of original documents corroborating his claim for asylum or subsidiary protection. The other individual had been declaring his express desire to exercise his right to appeal the rejection of his asylum claim to police for days preceding his deportation. Lawyers had also spoken to the police department informing them of their intention to submit an appeal to the asylum service on his behalf. Yet despite this, both men were deported to Turkey and within a few weeks to their home countries.

=> http://www.legalcentrelesbos.org/2018/06/14/report-on-rights-violations-and-resistance/

  • June: Impunity in the police brutality case

Despite the fact that all of the Moria 35 had been found innocent on the charge of resisting arrest, and despite extensive evidence of police violence; in June the public prosecutor closed the investigation into the police brutality that took place on 18th July 2017, on the basis that there was a lack of evidence, and that the individuals who had submitted claims against the police had been resisting arrest so the police’s use of force was necessary.

  • May – July: Gradual release

In the months that followed the trial, 16 of the Moria 35 were gradually released. All of the individuals released within a year of their initial arrest still had pending asylum cases, either at first instance or on appeal. The 7 who remained incarcerated had cruelly had their imprisonment due to criminal proceedings seamlessly substituted for imprisonment due to asylum proceedings: one man whose case had been closed while he was in prison and unable to reopen it, and 6 who had been rejected at second instance, but had submitted subsequent applications.

  • 1 September

One of the Moria 35 was finally released, on his asylum case finally being reopened.

  • 5 September

Of the 6 of the Moria 35 who remained imprisoned in September, 2 men were particularly vulnerable. They were desperate, suicidal, and had both attempted suicide on different occasions during the 14 months they had been incarcerated. One of the individuals was quoted as saying; “We are not alive in here, so why would we continue to live?”

Both men were finally released on 5th September.

  • 9 – 18 October 2018

The final 4 of the Moria 35 were released over the course of 10 days.

 

The Legal Centre Lesvos will continue to document the institutionalized racism, impunity and gross human rights violations associated with this case, and to fight for justice for the Moria 35. The criminal convictions of 32 of the Moria 35 have been appealed. At the time of writing an appeal date has not yet been given.

…the authorities can not stop the truth from coming out about how Greece and Europe treat migrants in Lesvos. It is the violent attack by the police against African migrants which must be investigated. It is the police who must be brought to justice.”

(Statement of 5 of the Moria 35, March 2018)

Trial Observation Report – Moria 35

Observation report – Moria 35 – VERSION COMPLETE AVEC LES ANNEXES

Earlier in the year a delegation of lawyers and jurists from Avocats Sans Frontières (France), Gisti (France), Migreurop (France), European Democratic Layers (The Netherlands), Dutch League of Human Rights (The Netherlands) and the Haldane Society of Socialist Lawyers (UK), attended the trial of the ‘Moria 35’, which ended with the conviction of 32 of the 35 defendants for dangerous bodily harm.

Serious concerns have since been raised regarding the way in which the trial was conducted, with numerous human rights violations being identified by the observers present.

The above constitutes the final report from the Trial Observation Committee.  For updates as to what has occurred since the trial, please see the latest updates on our website: www.legalcentrelesbos.org

Legal Centre Lesvos calls for urgent action on Greek island hotspots

We join 19 organisations working in Greece in demanding immediate action to address the shameful reception conditions on the Greek islands:

Over 17,000 people remain crammed in Greek island reception centers with a total capacity for only 6,000, living in desperate conditions which do not meet humanitarian standards. This, despite public assurances from the Greek Minister of Migration Policy, Dimitris Vitsas, that the islands would be decongested by September and that thousands of new places would be created on the Greek mainland. As conditions continue to deteriorate, 19 civil society organisations once again urge authorities to engage in the creation of sustainable solutions for the decongestion of the islands and to immediately improve reception conditions for refugees. It is nothing short of shameful that people are expected to endure such horrific conditions on European soil.

Moria, the first reception centre on the Greek island of Lesvos, recently described in a BBC report as “the worst refugee camp in the world,” is currently hosting almost three times its capacity. The sewage system does not work and filthy toilet water reaches the tents and mattresses where children sleep. This, despite funds for sewage system improvement having been approved for some time. Reports of sexual violence and abuse are on the rise. The first reception centre on Samos is six times over its capacity.

In addition, chronic shortages in crucial staff are further exacerbated by the constant resignations of health professionals working in the island sites, who are resigning as a result of untenable working conditions. The Keelpno coordinator on Samos was recently quoted in the Greek press as saying that, despite Greece’s ongoing financial struggles, “medical staff prefer taking the road of unemployment, rather than having to work under such conditions”.  Earlier this week, staff at Moria staged a strike to protest conditions at the site. Also this week, the Prefecture of the Northern Aegean described Moria as “unsuitable and dangerous for public health and the environment,” and warned that the site would be closed in 30 days if sanitary conditions are not improved dramatically. In this environment, civil society organisations working on the islands also find it increasingly difficult to do their work.

There is no excuse for the shameful conditions in which thousands of people remain trapped in limbo while they wait out their asylum claims. The Greek authorities must take immediate and urgent action to ensure that refugees benefit from full access to their basic rights and that they are accommodated in dignified conditions, in accordance with national and international law. The relief measures promised by the Greek authorities to create thousands of additional safe and dignified accommodation spaces on the mainland and transfer people off the islands to the mainland must be implemented immediately as a matter of urgency. At the same time, EU leaders should urgently renew efforts to unblock discussions on the implementation of a fair and permanent mechanism of responsibility allocation within the European Union.

For interviews and information, directly contact:
Natasha Dailiani (Greek, English), +30 694 425 1704

The following organisations have signed the statement:

ActionAid

ASB

Caritas Hellas

CEAR

Danish Refugee Council

Diotima

Greek Helsinki Monitor

Hellenic League for Human Rights

HIAS

International Rescue Committee

JRS

Legal Centre Lesvos

MDM

Oxfam

Praksis

Solidarity Now

Terre des Hommes

Detention Monitoring Aegean and Legal Centre Lesvos Publish Joint Report

STOP DEPORTATIONS TO TURKEY

People trapped on the Greek Islands are deprived of basic rights

Κείμενο στα Ελληνικά

Since the EU-Turkey Statement, more and more people seeking protection in Europe are deported directly from the Greek Islands to Turkey. According to the European Commission, at least 2,224 people have been deported to Turkey since the implementation of the EU-Turkey deal on 20th of March 2016. Under constant threat of being deported, many people have to stay in a state of limbo for more than a year. They have to wait in the dehumanising living conditions of the barbed wired European hotspot camps on the Greek Islands that are unable to meet their fundamental needs. The deadlock situation drives people to despair. Already in 2017, Médecins Sans Frontières (MSF) denounced a “mental health emergency” on the Greek islands. In winter 2016/17 at least six people died in Moria camp (Lesvos) alone because of the terrible living conditions. According to a more recent MSF report the situation has deteriorated even further. Many people trapped in camps experience strong violence by the authorities and peaceful resistance against the situation is strongly criminalized. The EU-Turkey Deal has transformed the Greek Islands with the European hotspot camps into open air prisons. In these desperate conditions, a rising number of people agree to “voluntary return” back to their home country. After signing the return agreement with the International Organization for Migration (IOM), the individuals are normally arrested and brought in handcuffs to a pre-removal centre where they have to wait for up to several months to be deported. Between June 2016 and April 2018 more than 10,000 persons have been returned from Greece to their place of origin (regardless of the safety of the country), through the voluntary return programme funded by the EU and Greece.

Detention based on nationality

Others are deported quicker under a so-called pilot-project that targets migrants from countries with low recognition rates for international protection. They are detained upon arrival in a prison (a so-called “pre-removal center”) and in most cases have to undergo their asylum procedure without any preparation and legal support. As a result, they get caught in the cycle of unjust detention and foreseeable deportation. Some people do not even get the chance to explain their need for protection before being deported as their asylum claims are categorized as “inadmissible” under the so-called fast-track border procedure implemented on the Greek Islands. After a 2017 ruling by the Council of State finding that Turkey was a safe country for two Syrians, Syrian nationals are under threat of being deported back to Turkey because their asylum claims are categorized as “inadmissible”.

If an asylum seeker’s claim is rejected or declared inadmissible, the person is given two choices: either to appeal the rejection or to “voluntarily return” to their country of origin with the IOM. Appealing the rejection has been reduced to a mere formal act: Since the appeal committees composition shifted under pressure of the European Commission, the acceptance rate of appeals that was by the end of November 2016 at 97.9%, dropped to close to 1%. Many people know that the chance of having their case fairly examined on appeal is limited, and feel forced to sign up for the so-called “voluntary return” as their only option to escape the deportation to Turkey.

While Greek law entitles asylum seekers to have the right to appeal a second time in administrative court, in reality this is practically impossible because of the lack of sufficient asylum lawyers in the hotspot camps and the costs of a second-instance appeal.

The asylum procedure on the Greek Islands fails core legal standards

The asylum procedure carried out by the Greek Asylum Service (GAS) and the European Asylum Support Office (EASO) has been under the investigation of the Ombudsperson and was repeatedly criticized by observers. The European Centre for Constitutional and Human Rights (ECCHR) concluded that “EASO fails core legal standards” and “EASO officers fail to respect core standards of fairness”. Whilst the Ombudsperson acknowledged serious concerns with EASO’s conduct, it was then concluded that no further action would be taken.

People deported from Europe face imprisonment and further deportation: Turkey is not a safe third country

The declaration of asylum claims as inadmissible and the rejection of asylum claims under the fast-track border procedure leading to deportations of asylum seekers to Turkey is based on the assumption that Turkey is considered a safe third country. However, the majority of deportees are in fact detained in removal prisons upon arrival where they are held in horrifying conditions for up to 12 months. Most of them are eventually deported to their home countries without having had the opportunity to apply for international protection. Turkey signed the 1951 Refugee convention, but maintains a geographical limitation meaning Turkey only guarantees ‘refugee status’ to citizens of member states of the Council of Europe. As for people coming from other countries, Turkey only recognizes a ‘temporary protection’. In theory only Syrians can get this temporary protection status, which provides very limited rights, while people with other national backgrounds can theoretically only get weak subsidiary protection status, while they wait for relocation as refugees in third countries.

According to the European Commission, since the EU-Turkey agreement came into force, only two out of all non-Syrian deportees have in fact been granted protection status in Turkey until September 2017. Many people fleeing war, persecution, and poverty do not get a fair hearing for their asylum claim in Europe or Turkey. Moreover, after a lengthy period of detention in Turkey or Europe, people are deported back to their country of origin. In several cases detainees are forced to sign return papers, or do so willingly in order to escape imprisonment. A person deported from Turkey to Nigeria reported that he had been gagged and threatened with a stun gun by Turkish police during his deportation flight.

Serious lack of transparency by the authorities

In several cases, the deportation procedures are carried out in secrecy. It is almost impossible for human rights organizations and independent actors to monitor the deportation procedure and to provide support to those being deported to Turkey. While the UNHCR is informed about the number and nationality of the deportees, in most cases neither the Hellenic Asylum Service, the Hellenic Police, the EU, nor FRONTEX are willing to share information regarding the deportees prior to their deportation, except with their attorney – if they are lucky enough to have one. Vital information is made inaccessible. Throughout the deportation, the view of the deportees is obstructed and in many cases no contact to the public is allowed. Independent volunteers who are monitoring these activities are frequently checked for documentation, detained on short terms, and intimidated by police.

Inhumane deportation practices: even sick people and people who are still in the asylum procedure are deported

People have been deported despite serious health conditions such as chronic disease, disability, and life-threatening illness. Several cases have been reported by migrants who stated that they had been woken up by the police in the early hours of the morning, given fifteen minutes to pack their belongings, brought to the police station, and were then deported. People are often prohibited to communicate with their lawyers or friends. As a result no one can provide support or legal intervention as they do not know about their situation. In other cases, deportees have been falsely told that they would be transferred to the Greek mainland and have ended up in prison in Turkey. In a few cases where the names of deportees were known, it was found that they had been deported without getting the chance to apply for asylum or were still in an ongoing asylum procedure. Directly after the implementation of the EU-Turkey statement, Human Rights Watch and Pro Asyl highlighted that asylum claims had not been considered and no legally binding deportation notices had been issued to people seeking protection prior to their deportation. In addition, lawyers have reported administrative mistakes such as mixing up case numbers. On rare occasions deportations could be stopped last minute when their lawyer insisted that their client was still in an ongoing appeal against their second rejection and only if the lawyer had arrived on time at the police station to stop the deportation.

These current practices of deporting and detaining people seeking protection violates basic human rights. We the undersigned strongly oppose these dehumanizing and oppressive actions.

We demand the European Union and the Greek State to:

• Provide transparency and information about deportationsStop deportations to Turkey - It is not a safe countryStop inhumane “voluntary” return practicesStop the EU-Turkey Deal and allow migrants to leave the Greek IslandsStop the detention of migrants 

Deportation Monitoring Aegean                                 Legal Centre Lesvos

                  September 2018

Stop Deportation To Turkey

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Police coerce community leaders to turn over individuals responsible for violence in Moria Camp

Expanse of makeshift tents in the “olive grove” outside Moria Camp

With over 8000 individuals living in Moria Camp, in Lesvos, it is at the highest population since the implementation of the EU-Turkey deal. Despite media fatigue, the resultant inhuman conditions have gained renewed international attention due to the extremity and desperation of the current situation. Tensions are high, and it is no surprise that this has led to increased flights and clashes in Moria. Rather than look to the root causes of these tensions, following clashes and fights in Moria, police are demanding from leaders in Moria Camp that they turn over to authorities individuals for criminal prosecution. Community leaders have been held by police during recent fights, throughout the night, and threatened that they will themselves face criminal prosecution if they refuse to give over names to the police.

This is not the first time the police have targeted community leaders. Following riots in Moria Camp in July 2017, one individual from Mali who was actively organizing to defend migrant rights was arrested and charged with arson, and was prevented from leaving the island of Lesvos until he was acquitted of all charges in his May 2018 trial. Eight individuals who were arrested in March 2018 will face trial for clashes with the police in Moria Camp in a few months. At least two of these individuals have alibi witnesses who confirm they were actually helping people who were injured in the clashes and by police use of tear gas, rather than taking part themselves, and sources have confirmed that the eight were arrested after being identified by the then Iraqi community leader.

The role of community leaders in Moria Camp, which involves appointment using various methods across different nationalities – and approval of the individual by authorities – is itself unorganized and leads to many different personalities filling this often thankless and exhausting position. The targeting of community leaders by police is dangerous both for the leaders, and migrant communities themselves, who are represented by individuals who have been forced into the contradictory role of both advocating for the rights of those forced to live in Moria Camp, and collaborating with the authorities who have created and administer the Camp. If the authorities truly want to hold individuals responsible for predictable tensions that lead to frequent fights and clashes in Moria Camp, they should not contribute to tensions within Moria Camp by using leaders against each other and against members of their communities. If anyone is responsible for the violence in the Camp, it is the Greek government’s violent policies of repression against those who stand up for their rights, and the hostile EU policies of containment and exclusion, which prevent people from leaving Lesvos and continuing their journey to the European continent.