Author: Lorraine Leete

Ongoing Criminalization of Refugee Protests – Upcoming trials against migrants on Lesvos

Re-post from Deportation Monitoring Aegean

The criminalization of refugees protesting for their rights on Lesvos Island continues.

In April 2018, 32 people from the Moria 35 who had been arrested arbitrarily following a peaceful sit-in strike were convicted without any reliable evidence. Now, three more trials against refugees will be held at the end of February 2019.

Two of the trials address peaceful protests on the central Sapphous square of Mytilene, Lesvos, in November 2017. 13 adults and 4 minors are charged. The first trial will take place on 21st of February and the defendants are charged for camping on a communal space. The second trial is scheduled for the 28th of February with the charge of attempt to occupy a public space. In addition, some of the defendants are accused for disobedience and others for resistance against the police.

The third trial addresses protests in the Syrian family section in Moria camp on March 14th, 2018. Eight people have been arrested, and five of them have been held in pre-trial detention since. Their court case will take place on the 22nd of February on Chios Island.

A fourth trial against refugees who have been protesting on the central square of Mytilene will follow. The hearing date is the 9th of May 2019. The group has been arrested on the night of 22/23rd of April 2018. They were peacefully protesting against the situation on Lesvos, when they were attacked by a group of about 300 right wing nationalist with Molotov Cocktails, rocks, sticks, and bottles. Until the early morning, the refugees were trapped on the square. While the violent attack took place, and after the violence came to an end, the police did not follow the aggressors but instead turned to the refugees who had been targeted by fascists for hours and took them to the police station. The public prosecutor’s office presses charges against them for the attempt to occupy public space, disobedience and resistance.

The upcoming court cases on the end of February mark another peak in a chain of systematic criminalization of refugees, who are only claiming their rights and protesting against the restriction of movement to the Greek Islands and the inhumane conditions in Moria camp.

Accusations for protests on the Sapphous Square of Mytilini

The events on Sapphous square

On 20th October 2017, a large group of Afghan refugees left the camp of Moria after violent incidents in the camp. Due to the inhumane living conditions, unequal treatment and the massive overcrowding of the camp, there are frequent outbreaks of violence leaving even uninvolved individuals badly injured.

About forty people refused to go back to Moria camp and stayed on the central Sapphous square in Mytilene, among them families with small children who were later joined by more people with different national backgrounds. For more than a month, the protesters slept on bare ground with only blankets to cover them. When strong rain started, the protestors usually did not spend the night in the square, but found alternate places to sleep for the night, and then returned to the square in the morning. Only some set up thin camping tents. They claimed the conditions were still better than staying in Moria camp.

One of the protesters, a young woman from Afghanistan explained:

They say you can only leave Moria when you are vulnerable. So they force us to stay there until we are made vulnerable. This is crazy, no one can live in Moria, especially for women it is really dangerous.”

While there was a strong solidarity movement among the Greek and international community, the protestors were also several times confronted by right wing groups on the square.

On November 20th, the municipality called for a general strike with speeches on the square that was joined by nationalist groups. The refugee protesters left the square during this assembly on November 20th and marched on the same day to the UNHCR office to present their demands for freedom of movement.

When they tried to return to the square the next day, they were surrounded by police and harassed by hostile local groups. The police aggressively pushed the refugees aside, surrounded them and evicted the square. During this action, some of the protesters were hurt by the police, including a young child. While the refugee protestors were violently expelled from the square by the police, they did not engage in any violence themselves.

The court case

More than a year later, 17 of the protestors of the Sapphous square events are now facing a trial in court. They were not even officially notified. Most of them have already been recognized as refugees, some live in Athens in the self-organized place “Hotel City Plaza”. The charges against them include camping on a public space, disobedience and resistance against the police. The court dates in Lesvos are the 21st and the 28th of February.

We demand freedom for all accused protestors. The only “crime” they committed is demanding their legitimate rights to be allowed to move freely within Greece instead of being forced to live in the inhumane conditions of the European Hotspot camp Moria. The situation in Moria has been evolving as a result of the EU-Turkey statement that forces asylum seekers to remain on the Greek Islands. A member of Doctors without Borders described Moria as “the worst refugee camp in the world”. We stand in solidarity with all of the accused people.

Accusations against the Moria 8

On March 14th, 2018 at about 6.15 pm, clashes between migrants and police took place in the Arab family section of Moria camp. Small fires broke out and the police shot teargas in the family section that badly affected the inhabitants, among them many young children. Several families fled the camp.

Three days later, eight individuals – four Iraqis and four Syrians – were arrested and charged for endangering human life. The police bases the arrest warrant on the accusation of a single person, an inhabitant of Moria camp who had at that time the function of a community leader for migrants from Iraq.

The community leader claimed to have recognized all of the eight, although it was dark, smoke and teargas was in the air and the faces of the refugees involved in the clashes with the police were covered. Many of the accused migrants reported that they did not even know the community leader personally. At the same time, none of the 17 police men who testified had been able to recognize a single person. The role of community leaders in Moria Camp, which involves appointment using various methods across different nationalities – and approval of the individual by authorities – is undefined and unorganised and leads to many different personalities filling this position.

On the day the former Iraqi community leader testified, his geographic restriction to the island of Lesvos was removed and he was able to leave to the Greek mainland. Repeatedly, community leaders reported that they have been put under pressure by the police to pass on information and were threatened with criminal prosecution themselves, or that it would harm their own asylum claim if they did not cooperate. Moreover, they are offered to be able to leave the horrible conditions on Lesvos if they work as informants. This might have triggered the only witness to make false claims and accuse eight people.

In two cases there is clear evidence showing the innocence of the defendants. One man from Syria was not in Moria at the time of the protest but in the town of Mytilene, as testified by a witness and backed up by a dated photo taken of him in town. When he arrived in the camp, he immediately helped a heavily pregnant woman in front of the camp, who had been badly affected by the teargas. Together with two other witnesses, he brought her to the hospital. The four people only arrived back in the camp at night when the clashes had died down. Another accused man from Iraq was working as translator for the NGO “Moria Medical Support” during the time of the protests.

Five of the accused have been kept in pre-trial detention since ten months awaiting their trial. On Wednesday, the 22nd of February 2019, the trial will be held on Chios Island. After the unjust conviction of the 32 people the year before, it is again likely that the accused will also be convicted without any evidence.

The lengthy pre-trial detention and the charges based on dubious accusations outline another case of criminalization of protests and a violent crackdown on resistance of people protesting.

Both trials are symbolic for the ongoing criminalization of refugees opposing the system of encampment and deportation, imposed at the EU borders.

Freedom for the protesters on Sapphous Square!

Freedom for the Moria 8!

The defendants need support for their court cases.

Cost arise for court fees, expense allowance for lawyers, ferry tickets and accommodation for defendants and witnesses.

We collect donations on:

borderline-europe e.V.
GLS Bank, Bochum
IBAN: DE11430609674005794100
IBAN paperform: DE11 4306 0967 4005 7941 00

Donation-Subject: Refugee Support Lesvos

Η υπόθεση των 35 στη Μόρια: αδικία κι ατιμωρησία διάρκειας 15 μηνών

Report in English here.

Την Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου, οι τελευταίοι των 35 της Μόριας αφέθηκαν ελεύθεροι από την κράτηση. Η αποφυλάκιση ήρθε μετά από ένα χρόνο και τρεις μήνες από την ημέρα που οι 35 άντρες συνελήφθησαν αυθαίρετα και με σκληρή αστυνομική βία σε μια επιδρομή στον καταυλισμό της Μόριας όπου είχαν γίνει ειρηνικές διαμαρτυρίες στις 18 Ιουλίου του 2017.

Παρότι το Νομικό Κέντρο της Λέσβου επικροτεί την απελευθέρωση των 35 ανδρών, εμμένουμε στη άποψη ότι εξαρχής κανένας δεν έπρεπε να φυλακιστεί, πόσο μάλλον τιμωρητικά και παράνομα για 10 με 15 μήνες, όπως οι 35 της Μόριας.

Και μολονότι η ελευθερία από μια άδικη φυλάκιση είναι το ένα ζήτημα, η ελευθερία με την ευρύτερη της έννοια είναι ένα διαφορετικό ζήτημα. Το νομικό καθεστώς των 35 αντρών είναι αβέβαιο. Οι έξι έχουν υπαχθεί σε καθεστώς ασύλου στην Ελλάδα αλλά η πλειοψηφία μάχεται κατά της απορριπτικής απόφασης των αιτήσεων ασύλου τους- με εφέσεις ή επακόλουθες αιτήσεις ασύλου που έγιναν παραδεκτές. Τρεις απελάθηκαν. Ένας απελάθηκε παράνομα χωρίς να έχουν εξαντληθεί τα εσωτερικά ένδικα μέσα στην Ελλάδα, ενώ κάποιος άλλος έχοντας υποστεί 9μηνη προφυλάκιση να υπόκειται σε κατάφορη δικαστική πλάνη δηλώνοντας την υποτιθέμενη «εθελούσια» απέλαση.

Παρά τη μεγάλη έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων έναντι αυτών, οι 32 εκ των 35 της Μόριας καταδικάστηκαν για το έγκλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά αστυνομικών σε κατάφορα άδικες ποινικές δικαστικές διαδικασίες που διαδραματίστηκε στην Χίο τον Απρίλιο του 2018. Παρά το γεγονός ότι οι ποινική τους καταδίκη εφεσιβλήθη, αυτοί οι άντρες τώρα ζουν κάτω από την σκιά της 26μηνης αναστολής της ποινής φυλάκισης. Εν αντιθέσει, παρά τον μεγάλο αριθμό των βίντεο, αναφορών και μαρτυρικών καταθέσεων που αποδεικνύουν την αστυνομική βία κατά των 35 της Μόριας, ο δημόσιος κατήγορος αποφάσισε να τερματίσει την έρευνα της αστυνομικής βίας τον Ιούνιο του 2018. Το επιχείρημά τους για να κλείσουν την έρευνα ήταν ότι οποιαδήποτε χρήση βίας από μέρους της αστυνομίας δικαιολογούνταν εξαιτίας της αντίστασης των 35 της Μόριας στην σύλληψή τους. Αυτό παρά το γεγονός ότι και οι 35 της Μόριας είχαν κριθεί αθώοι στην κατηγορία της αντίστασης κατά την σύλληψη τους.

Από την βιαιότητα της ελληνικής αστυνομίας, την ρατσιστική μαζική σύλληψη των 35 αντρών, την κατάφορα άδικη, τιμωρητική ποινική διαδικασία στην οποία υπεβλήθησαν, μέχρι την απελευθέρωσή τους από την προφυλάκιση τον Απρίλιο για την μεταφορά των περισσότερων απευθείας στο κέντρο κράτησης μεταναστών στη Μόρια, η υπόθεση των 35 της Μόριας κατά την διάρκεια των 15 μηνών αποτελεί έναν κατάλογο των μορφών θεσμικού ρατσισμού και κραυγαλέας παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ατιμωρησία που υποβοηθήθηκε από τον συγκερασμό της βίας κατά των μεταναστών και των δικαιοδοτικών ποινικών συστημάτων στην Ευρώπη. Τα ακόλουθα χρονοδιαγράμματα που παρατίθενται με τους λεπτομερείς συνδέσμους θέτουν αυτά όσον τον δυνατόν καλύτερα.

18 Ιουλίου 2017: Αστυνομική βία και συλλήψεις

Κατά προσέγγιση στις 10:00 πρωινή ώρα, την Τρίτη 18 Ιουλίου του 2017, πρόσφυγες διαφορετικών εθνικοτήτων μαζεύτηκαν στη Μόρια για δεύτερη συνεχή μέρα ειρηνικών διαδηλώσεων, αποδοκιμάζοντας τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης και απαιτώντας το δικαίωμα στην ελευθερία της μετακίνησης για τον κάθε φυλακισμένο στην Λέσβο. Η διαμαρτυρία παρέμεινε ειρηνική και ήρεμη μέχρι το σημείο που η αστυνομία έφτασε γύρω στις 13:00 και ξεκίνησε να χρησιμοποιεί δακρυγόνα. Πολλοί πρόσφυγες παγιδεύτηκαν στην κατασκήνωση, μερικοί βρίσκονταν ήδη μέσα, δημιουργήθηκε αναστάτωση και μέσα στη Μόρια υπήρξαν συμπλοκές μεταξύ αρκετών διαδηλωτών και αστυνομικών που έριχναν δακρυγόνα και πέτρες. Μέχρι τις 15:00 ο καταυλισμός ηρέμησε. Ωστόσο, γύρω στις 16:00 τα ΜΑΤ που μόλις έφτασαν εισήλθαν στη Μόρια και με βίαιο τρόπο έκαναν έφοδο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού. Τράβηξαν κόσμο έξω από τους θαλάμους των κοντέινερ όπου ζούσαν, βιαιοπραγώντας ολοφάνερα κατά οποιουδήποτε συναντούσαν, ακόμα και κατά μίας εγκύου γυναίκα, και κατά τις 16:15 συνέλαβαν 35 ατομα. Οι 34 από τους 35 που συνελήφθησαν ήταν μαύροι. Ένας από τους συλληφθέντες μεταφέρθηκε επειγόντως στο νοσοκομείο λόγων των σοβαρών τραυμάτων που προκλήθηκαν από τους αστυνομικούς κατά την σύλληψη.

Λεπτομερείς αναφορές, λήψη βίντεο και μια καταγγελία της Διεθνούς Αμνηστίας, που ωθεί για έρευνα σχετικά με την αστυνομική βία επικαλούμενη πιθανό βασανιστήριο, μπορούν να βρεθεί εδώ:

19 Ιουλίου: Εκκίνηση ποινικών διαδικασιών

Οι 34 που πέρασαν τη νύχτα στο αστυνομικό τμήμα της Μυτιλήνης οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου της Μυτιλήνης ώστε ο δημόσιος κατήγορος να εκκινήσει τις ποινικές διαδικασίες εναντίον τους. Το άτομο που διεκομίσθη στο νοσοκομείο λόγω της αστυνομικής βίας παρέμεινε στο νοσοκομείο. Οι συλληφθέντες κατήγγειλαν ότι υπέστησαν βία από τους αστυνομικούς ξανά κατά την διάρκεια της παραμονής τους στο αστυνομικό τμήμα. Κάποιοι από τους άντρες αιμορραγούσαν από τα εμφανή τραύματα, ενώ τους αρνήθηκαν την παροχή ιατρικής βοήθειας. Πολλοί οδηγήθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου ξυπόλυτοι. Ποινικές διαδικασίες εκκινήθηκαν από τον δημόσιο κατήγορο με έναν κατάλογο από όμοιες κατηγορίες:

  1. Εμπρησμός με σκοπό διακινδύνευση της ζωής- κατά παράβαση του Άρθρου 264 του ελληνικού ποινικό κώδικα.

  2. Επικίνδυνη σωματική βλάβη – κατά παράβαση του Άρθρου 309

  3. Ζημία κατά της ξένης ιδιοκτησίας – κατά παράβαση Άρθρου 382

  4. Χρήση ή απειλή βίας για τον εξαναγκασμό μιας υπηρεσίας ή δημόσιου υπαλλήλου να εκτελέσει μια πράξη μέσα στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του ή να απέχει από μια νόμιμη πράξη – κατά παράβαση του Άρθρου 167

21-22 Ιουλίου: Προκαταρκτική έρευνα

Ανακρίσεις από τον Ανακριτή διεξήχθησαν καθ’ όλη τη διάρκεια των δύο ημερών. Οι τέσσερις από τους 35 της Μόριας ανέβαλαν την διαδικασία αυτή λόγων της αδυναμίας του κράτους να τους χορηγήσει διερμηνείς των γλωσσών τους. Η διαδικασία αναβλήθηκε επίσης για το άτομο το οποίο διεκομίσθη στο νοσοκομείο.

Υπήρξαν διαμαρτυρίες συμπαράστασης έξω από τα δικαστήρια και τις δύο ημέρες. Πολλοί από τους 35 της Μόριας που συνελήφθησαν δεν παρευρέθησαν καν στις πρωινές ειρηνικές διαμαρτυρίες, πόσο μάλλον στις συμπλοκές μεταξύ των διαδηλωτών και των ΜΑΤ που επακολούθησαν μετά την εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας από την χρήση δακρυγόνων. Αυτό οδήγησε μάρτυρες να συμπεράνουν ότι οι συλλήψεις ήταν παράνομες: ότι άνθρωποι είχαν στοχοποιηθεί λόγω της φυλής τους, της εθνικότητάς τους και της τοποθεσίας τους εντός του καταυλισμού κατά την στιγμή της αστυνομικής εφόδου, το οποίο έμοιαζε σαν σκοπίμως να τιμωρεί συνολικά όλους τους πρόσφυγες για την οργανωμένη και ειρηνική διαμαρτυρία. Υπήρχε απόλυτη έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων κατά των 35 της Μόριας.

Ωστόσο, παρ’ όλα αυτά, κατά των 30 που ανακρίθηκαν από τον Ανακριτή ασκήθηκε επισήμως ποινική δίωξη για βαρύτατα εγκλήματα, όπως παρατέθηκαν παραπάνω, και η υπόθεση παραπέμφθηκε σε δίκη. Πολλοί φέρουν ακόμα πάνω τους εμφανή τραύματα και η πρόσβαση σε φαγητό, νερό και ιατρική φροντίδα ήταν περιορισμένη. Δεδομένης και της 48ωρης περιόδου μεταξύ της σύλληψής τους και της προκαταρκτικής διαδικασίας και της έλλειψης δικηγόρων στη Λέσβο, και οι 30 εκπροσωπήθηκαν από ένα μόνο συνήγορο από τον Νομικό Κέντρο.

Οι 12 εναγόμενοι υπέβαλαν επίσημα καταγγελίες στο δικαστήριο για εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας. Πολλοί βρίσκονταν σε κατάσταση αδυναμίας και/ή σοβαρά προβλήματα της πνευματικής και σωματικής υγεία τους, γεγονός που αποκλείει την προφυλάκιση, που εν πάση περιπτώσει θα έπρεπε να αποτελέσει έσχατη λύση σύμφωνα με το ελληνικό και διεθνές δίκαιο. Ακόμα, η προφυλάκιση διατάχθηκε κατά και των 30 αντρών κατά το Άρθρο 282 του ελληνικού Κώδικα της Ποινικής Δικονομίας λόγω της βαρύτητας των κατηγοριών και της κρινόμενης έλλειψης κατάλληλης διεύθυνσης, παρότι όλοι ήταν εγγεγραμμένοι ως κάτοικοι του καταυλισμού της Μόριας.

25-26 Ιουλίου: Μεταφορά σε φυλακές εκτός της Λέσβου

Εν μέσω παραπληροφόρησης, έλλειψης διερμηνέων και καταγγελιών των εναγομένων για τον αστυνομικό εκφοβισμό και ρατσισμό, οι 30 άντρες για τους οποίους διατάχθηκε η προφυλάκισή τους μεταφέρθηκαν από την Λέσβο και μοιράστηκαν στις φυλακές της Χίου, του Κορυδαλλού και του Αυλώνα της Αθήνας, που ήταν ελλιπώς εξοπλισμένες για την μεταχείριση των μη ελληνόφωνων και που έκανε τις επισκέψεις των φίλων, οικογενειών και δικηγόρων εξαιρετικά δύσκολες.

Τέλη Ιουλίου: Προανακριτική διαδικασία

Αμέσως μόλις πήρε εξιτήριο από το νοσοκομείο ο άντρας, ο οποίος εισήχθη στο νοσοκομείο για μία εβδομάδα λόγω της αστυνομικής βίας, οδηγήθηκε ενώπιον του Ανακριτή. Παρότι του απαγγέλθηκαν οι ίδιες κατηγορίες, δεν διατάχθηκε η προφυλάκισή του κι αφέθηκε ελεύθερος εκκρεμούσης της δίκης- έγκλειστος στο νησί της Λέσβου ωστόσο με την υποχρέωση αναφοράς.

Σεπτέμβριος – Νοέμβριος: Κατάληξη της προανακριτικής διαδικασίας

Το δικαίωμα στην ελεύθερη δίκη βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) καθιστά υποχρέωση του κράτους να παρέχει διερμηνεία στην γλώσσα του εναγομένου. Ωστόσο, δεδομένης της συνεχούς αδυναμίας του ελληνικού κράτους να παρέχει διερμηνεία στην περίπτωση των 4 από τους 35 της Μόριας, μέχρι το τέλος του Σεπτεμβρίου, ο εναγόμενος που μιλούσε Wolof μόνος του βρήκε μεταφραστή και ανακρίθηκε από τον Ανακριτή. Μέχρι τον Νοέμβριο, οι τρεις εναγόμενοι που μιλούσαν Bambara, έκαναν το ίδιο. Χάρη στα επιχειρήματα των εναγομένων, όπως συντονίστηκαν από το νομικό κέντρο και την HIAS σχετικά με την διαμονή στη Μόρια, τις συνθήκες υγιεινής και το γεγονός ότι αυτοί οι άντρες παρείσταντο τακτικώς στο δικαστήριο μία φορά το μήνα, όσο το κράτος αδυνατούσε να τους χορηγήσει διερμηνείς, οι 4 εναγόμενοι αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους εκκρεμούσης της δίκης.

Και οι 5 εναγόμενοι- συμπεριλαμβανομένου του άντρα που διεκομίσθη στο νοσοκομείο λόγω της αστυνομικής βίας- στους οποίους επιβλήθησαν τα περιοριστικά μέτρα αναγκάστηκαν να μείνουν μέσα στην ανοιχτή φυλακή της Λέσβου και να ζήσουν στην Μόρια: στο μέρος στο οποίο υπέστησαν την βία της αστυνομίας.

13 Δεκεμβρίου: Παράταση της προφυλάκισης

Παρά τις αιτήσεις για απελευθέρωση επί τη βάσει των άσχημων συνθηκών υγείας, όπως υποστηρίχθηκε από τους συνηγόρους υπεράσπισης, το τοπικό δικαστήριο ανανέωσε την προφυλάκιση για τους 30 εναγομένους για επιπλέον 6 μήνες. Δεν υπήρχε νομική βάση για την άρνηση του δικαιώματος απελευθέρωσης και του τεκμηρίου της αθωότητας (Άρθρο 5 και Άρθρο 6 παρα.2 ΕΣΔΑ) με το να διατάξουν την προφυλάκιση αρχικά, συγκεκριμένα δεδομένου ότι κανένας από τους εναγομένους δεν είχε προηγουμένως καταδικαστεί και ο χαρακτήρας της «φυλακής» του νησιού της Λέσβου αποκλείει την φυγή. Η προφυλάκιση είναι δυσανάλογα εφαρμοσμένη σε αλλοδαπούς εναγομένους στην Ελλάδα. Η παράταση της προφυλάκισης ήταν αδικαιολόγητα σκληρή και παράνομη. Η δικάσιμος δεν είχε ακόμα οριστεί.

Τέλη Φεβρουαρίου 2018: Δικάσιμος και τόπος διεξαγωγής της δίκης

Η δικάσιμος ορίστηκε τελικά στις 20 Απριλίου του 2018 ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στην Χίο. Δεν υπήρχε προφανής εξήγηση για την απόφαση των αρχών να μεταφέρουν την δίκη των 35 της Μόριας στο νησί της Χίου: μακριά από τις αλληλέγγυες ομάδες που τους υποστήριζαν και την πληθώρα των μαρτύρων για τα γεγονότα της ημέρας της σύλληψης τους στη Λέσβο.

14 Μαρτίου: Συλλογική δήλωση

Οι πέντε από τους 35 της Μόριας, που βρίσκονταν υπό περιοριστικούς όρους στο νησί της Λέσβου κυκλοφόρησαν συλλογική δήλωση πριν τη δίκη.


«Η ανθρωπιά μάς αρνήθηκε αφότου πατήσαμε στην Ευρώπη, στο υποτιθέμενο λίκνο της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Από τη στιγμή που φτάσαμε αναγκαστήκαμε να ζήσουμε σε άθλιες συνθήκες, οι υποθέσεις ασύλου μας δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν και οι περισσότεροι αφρικανικής καταγωγής στερούνται κατοικίας στην Ευρώπη και αντιμετωπίζουν απελάσεις. Αντιμετωπιζόμαστε σαν εγκληματίες, απλά επειδή διασχίσαμε τα σύνορα που οι Ευρωπαίοι μπορούν ελεύθερα να διασχίσουν.

Τώρα και οι 35 από εμάς κατηγορούνται για πρόκληση ταραχών, καταστροφή ξένης περιουσίας και πρόκληση βίας, μολονότι η αστυνομία ήταν αυτή που μας επιτέθηκε και έκανε ρατσιστική έφοδο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού… Η αστυνομία ήταν εκείνη που επιτέθηκε εναντίον άοπλων μεταναστών, με πέτρες, με κλομπς και με δακρυγόνα… Η αστυνομία ήταν που προκάλεσε ζημίες σε ξένη περιουσία σπάζοντας πόρτες και παράθυρα των κοντέινερς, όπου ζούσαμε. Χωρίς καμία ανησυχία για τους ανθρώπους που βρίσκονταν μέσα, πέταξαν δακρυγόνα σε κλειστά κοντέινερς. Τράβηξαν ανθρώπους έξω από τα μαλλιά. Χτύπησαν οποιονδήποτε έβρισκαν με κλομπς, με τις μπότες τους, με τις γροθιές τους, συμπεριλαμβανομένης και μια εγκυμονούσης. Φαινόταν ότι ήμασταν στοχοποιημένοι μόνο λόγω του χρώματος του δέρματος- επειδή είμαστε μαύροι

10-17 Απριλίου: Παγκόσμια αλληλεγγύη

Κατά την εβδομάδα της δίκης των 35 της Μόριας έλαβαν χώρα εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες και προβολή ντοκιμαντέρ προς ένδειξη αλληλεγγύης στους 35 της Μόριας κατά μήκος της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας το hashtag #FreetheMoria35.

Οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα συνέδεσαν την υπόθεση της Μόριας με την υπόθεση του Πέτρου Ράλλη 8, η οποία εκδικάσθηκε την επόμενη εβδομάδα από εκείνη των 35 της Μόριας και μοιράστηκαν πολλά κοινά χαρακτηριστικά: πρόσφυγες που κρατούνταν σε άθλιες συνθήκες σε κακόφημα κέντρα κράτησης, γεννώντας τα ερωτήματα διαμαρτυρίας για τις συνθήκες που βίωναν, η κτηνώδης βία της αστυνομίας, που προκάλεσε τον σοβαρό τραυματισμό (σπάσιμο οστών, τραυματισμένα κεφάλια), που ακολούθησε από τις πασιφανώς αυθαίρετες συλλήψεις, η άσκηση ποινικών διώξεων με έναν κατάλογο ακραίων ποινικών κατηγοριών και διασκορπισμό σε φυλακές στην Ελλάδα με μεγάλης διάρκειας προφυλακίσεις. Αυτές οι υποθέσεις συνδέθηκαν επίσης με μία ακόμα ανάλογη υπόθεση, γνωστή ως «οι 10 της Μόριας», η οποία αφορούσε 10 άτομα κατά των οποίων ασκήθηκε ποινική δίωξη για συμμετοχή σε συμπλοκές στη Μόρια μια εβδομάδα πριν την σύλληψη των 35 της Μόριας. Οι μορφές της βίας και του θεσμικού ρατσισμού σε αυτές τις υποθέσεις, που είχαν παρόμοια χρονοδιαγράμματα, φαινόντουσαν ως απόδειξη της συστηματικής φύσης της καταστολής και της εγκληματοποίησης της μεταναστευτικής αντίδρασης ορίζοντας την βία στην Ελλάδα.

20-27 Απριλίου 2018: Η δίκη στην Χίο.

Η δίκη των 35 της Μόριας τελικά ξεκίνησε στις 20 Απριλίου του 2018 ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στην Χίο. Η διαδικασία διήρκησε 4 ημέρες, και τελείωσε στις 27 Απριλίου. Το Νομικό Κέντρο της Λέσβου συντόνισε την άμυνα και κατά την δίκη η ομάδα των συνηγόρων υπεράσπισης συγκροτήθηκε από 6 δικηγόρους από το Νομικό Κέντρο, το Musaferat, HIAS, Lesvos Solidarity και το Aitima. Όλοι οι εναγόμενοι απαλλάχθηκαν από τις παρακάτω κατηγορίες:

Εμπρησμός με σκοπό διακινδύνευσης της ζωής– κατά παράβαση του Άρθρου 264 του Ποινικού Κώδικα

Πρόκληση ζημίας σε ξένη περιουσία– κατά παράβαση του Άρθρου 382

Χρήση ή απειλή βίας για εξαναγκασμό της αρχής ή δημοσίου υπαλλήλου να εκτελέσει πράξη εντός των αρμοδιοτήτων του ή να απέχει από μια παράνομη πράξη– κατά παράβαση του Άρθρου 167

Ωστόσο, οι 32 εναγόμενοι κρίθηκαν ένοχοι για την ακόλουθη κατηγορία:

Επικίνδυνη σωματική βλάβη– κατά παράβαση του Άρθρου 309

Όλοι όσοι κρίθηκαν ένοχοι τους χορηγήθηκε 26μηνη αναστολή της ποινής.

Μια επιτροπή παρακολούθησης της δίκης που εκπροσώπευε 6 διεθνείς οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα παρευρέθη στη δίκη και δημοσίευσε μια λεπτομερή Αναφορά Παρακολούθησης της Δίκης βασιζόμενη στο πόρισμά τους. Η Ελλάδα είναι μέλος της ΕΣΔΑ και συνεπώς υποχρεούται υπό το διεθνές δίκαιο να διασφαλίζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες σε οποιονδήποτε βρίσκεται εντός της εδαφικής της επικράτειας. Η Επιτροπή Παρακολούθησης της Δίκης ανακάλυψε σοβαρές παραβιάσεις της ΕΣΔΑ που θα έπρεπε να έχουν τηρηθεί για τους εναγομένους στην δίκη των 35 της Μόριας. Εν συντομία αυτές (οι παραβιάσεις) είναι οι ακόλουθες:

Άρθρο 3- Απαγόρευση απάνθρωπης μεταχείρισης

Η Επιτροπή βρήκε ότι η μεταχείριση των 35 εναγομένων της Μόριας παραβίαζε τις απαγορεύσεις της απάνθρωπης μεταχείρισης κατά το Άρθρο 3 της ΕΣΔΑ. Κατά την δίκη οι εναγόμενοι δεν έκανα διαλείμματα, όταν έπρεπε να πάνε στην τουαλέτα, η δίκη συνεχιζόταν εν τη απουσία τους. Δεν τους χορηγήθηκε τροφή από τις αρχές καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύωρης δίκης.

Άρθρο 6- Το δικαίωμα στη δίκαιη δίκη

Η δυσανάλογη 9μηνη καθυστέρηση την οποία οι 35 της Μόριας υπέστησαν κατά το διάστημα μεταξύ της σύλληψής τους και της δίκης συνιστά παραβίαση του Άρθρο 6 παρα.1 της ΕΣΔΑ, ιδίως δεδομένου ότι οι 30 από αυτούς υπεβλήθησαν σε συνθήκες κράτησης που καθιστά την εκδίκαση της υπόθεσης χρονικά άμεσα.

Το ελληνικό κράτος συστηματικά απέτυχε να χορηγήσει επαρκείς μεταφραστές σε μία γλώσσα την οποία οι 35 εναγόμενοι θα καταλάβαιναν. Αυτό ήταν το ζητούμενο από την προανακριτική διαδικασία και κατά την διάρκεια της δικαστικής διαδικασίας. Σε καμία περίπτωση κανένας από τους εναγόμενους δεν ήταν «ενημερωμένος επαρκώς σε μια γλώσσα που να μπορούν να καταλάβουν και την λεπτομέρεια της φύσης και την αιτία της κατηγορίας σε βάρος τους» Άρθρο 6 παρα.3α και το Άρθρο 5 παρα.2 ΕΣΔΑ. Στη δίκη, σε κανένα από τους εναγομένους δεν απονεμήθηκε το δικαίωμα του να έχει ελεύθερη βοήθεια από μεταφραστή εάν δε μπορεί να καταλάβει ή να μιλήσει την γλώσσα που χρησιμοποιείται από το δικαστήριο κατά το Άρθρο 6 παρα.3ε της ΕΣΔΑ. Η διερμηνεία ήταν υπερβολικά ανεπαρκής καθ’ όλη τη διάρκεια των διαδικασιών. Ο μεταφραστής δεν ήταν ατομικός: για παράδειγμα, υπήρχε ένας διερμηνέας για 20 γαλλόφωνους εναγομένους και δεν ήταν επαρκής καθότι κανένας από τους διερμηνείς δεν ήταν εκπαιδευμένος ή επαγγελματίας. Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των διαδικασιών ο διερμηνέας στα αγγλικά αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον αστυνομικό. Δεν υπήρχε διερμηνέας στην γλώσσα Bambara για τον εναγόμενο που μιλούσε Bambara, για τον οποίον περίμεναν ότι θα καταλάβει τον διερμηνέα που μιλούσε Wolof, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος δεν μιλούσε Wolof.

Η απουσία διερμηνείας περιόρισε τους εναγομένους ως προς τα δικαιώματά τους για την δίκαιη δίκη, όπως την δυνατότητα να παρουσιάσουν την υπόθεσή τους, το δικαίωμα στην ισότητα απέναντι στο νόμο και στην ισότητα των όπλων. Τα δικαιώματα αυτά κατά το Άρθρο 6 παρα.1 ΕΣΔΑ παραβιάστηκαν κατά την διάρκεια της δίκης από τον υπερβολικά ελάχιστον χρόνο του κάθε εναγομένου να καταθέσει. Ο Πρόεδρος του δικαστηρίου έκανε μόνο τρεις ερωτήσεις για τον καθένα από τους 35 εναγομένους και τους εμπόδισε να μιλήσουν περισσότερο. Παρότι άφησαν τους μάρτυρες κατηγορίας να μιλήσουν για 45 λεπτά ο καθένας κατά μέσο όρο, σε καθένα από τους 35 εναγομένους δόθηκε μόνο ένα 7λεπτο κατά μέσο όρο να μιλήσουν. Κάποιοι μίλησαν μόνο 3 λεπτά. Δεδομένου ότι και οι 35 εναγόμενοι ήρθαν αντιμέτωποι με το μέγιστο των ποινών των 10 ετών και ότι τα μισά λεπτά που τους επιτράπηκαν να μιλήσουν χρησιμοποιήθηκαν για την μετάφραση, αυτό ήταν βαθύτατα άδικο. Επιπρόσθετα, οι 35 εναγόμενοι μοιράστηκαν 6 συνηγόρους υπεράσπισης. Κάθε δικηγόρος περιορίστηκε σε 11 λεπτά για τους διαφορετικούς εντολείς/πελάτες που εκπροσωπούσαν. Αυτό ισοδυναμούσε με 108 δευτερόλεπτα νομικής υπεράσπισης για τον καθένα εναγόμενο κατά μέσο όρο.

Η καταγγελία αποδεικνύει παραβίαση του τεκμηρίου της αθωότητας κατά το Άρθρο 6 παρα.2 ΕΣΔΑ και της αμεροληψίας του δικαστηρίου κατά το Άρθρο 6 παρα.1 ΕΣΔΑ, προερχόμενο από το γεγονός ότι δεν υπήρχε υπόθεση ποινικής δίωξης σε βάρος καθενός των εναγομένων. Απόδειξη της εξατομίκευσης των συνθηκών και άλλοθι δεν επετράπη. Οι μάρτυρες κατηγορίας δε μπορούσαν να παράσχουν απόδειξη της εμπλοκής του κάθε εναγομένου. Στην ετυμηγορία, οι εναγόμενοι δεν αναφέρθηκαν ατομικά. Αντιθέτως, οι 35 της Μόριας αντιμετωπίστηκαν καθ’ όλη την διάρκεια των διαδικασιών ως «εγκληματική ομάδα».

Άρθρο 14- Απαγόρευση των διακρίσεων

Αυτή η αντιμετώπιση ως «εγκληματική οργάνωση» επίσης παραπέμπει σε παράβαση της απαγόρευσης των διακρίσεων κατά το Άρθρο 14 ΕΣΔΑ. Η Επιτροπή ήγειρε τις ανησυχίες της για φυλετική διάκριση σχετικά με την αστυνομική έφοδο μόνο στο αφρικανικό τμήμα του καταυλισμού της Μόριας, ενώ άτομα διαφόρων εθνικοτήτων είχαν συμμετάσχει σε διαμαρτυρίες. Επίσημες οδηγίες για ταυτοποίηση και αναγνώριση των υπόπτων δεν ακολούθησαν. Η αναφορά παραθέτει αποδείξεις ρατσιστικών αναφορών που έγιναν από μέρους της αστυνομίας κατά τις συλλήψεις: «μαύρος σκύλος», «εδώ δεν είναι Αφρική» καθώς και ρατσιστικές αναφορές που έγιναν από αστυνομικούς κατά την δίκη: «όλοι έμοιαζαν το ίδιο». Στο συμπέρασμά της, η αναφορά της Επιτροπής Παρακολούθησης της Δίκης αναφέρει ότι «Οι 35 εναγόμενοι δεν αντιμετωπίστηκαν κατά τον τρόπο που αντιμετωπίζονται άλλοι εναγόμενοι ενώπιον τον ελληνικών δικαστηρίων ή κατά τον τρόπο που η ΕΣΔΑ καθορίζει την αντιμετώπιση των εναγομένων στην Ευρώπη».

28 Απριλίου: Από την προφυλάκιση στο μεταναστευτικό κέντρο κράτησης

Έπειτα από τη δίκη, οι πέντε άντρες που είχαν μείνει στις φυλακές του Αυλώνα μεταφέρθηκαν στου Πέτρου Ράλλη στην Αθήνα. Οι 25 άντρες μεταφέρθηκαν απευθείας στο κέντρο κράτησης της Μόριας και οι 5 που περιορίστηκαν στη Λέσβο αναμένοντας την δίκη ταξίδεψαν πίσω στο νησί της Λέσβου που μοιάζει με φυλακή. Το Νομικό Κέντρο ανέλαβε την εκπροσώπηση των αντρών στις υποθέσεις ασύλου τους με βοήθεια από το HIAS.

5 Μαΐου: Αποφυλάκιση υποκείμενη σε μεταναστευτικό καθεστώς

Μόνον οι 4 άντρες από τους 35 της Μόριας που τους χορηγήθηκε άσυλο αφέθηκαν ελεύθεροι. Όλοι οι υπόλοιποι μεταφέρθηκαν από συνθήκες ποινικής κράτησης σε διοικητικής κράτησης, με συστάσεις για την συνέχιση της κράτησής τους ως αιτούντες άσυλο διότι αντιμετωπίστηκαν ως απειλή για την δημόσια ασφάλεια, παρότι το δικαστήριο χορήγησε αναστολή των ποινών σε όλους τους καταδίκους.

10 Μαΐου 2018: Απόπειρες απελάσεων

Για τους 7 από τους 35 της Μόριας, των οποίων οι υποθέσεις είχαν απορριφθεί κατά το στάδιο της έφεσης, προγραμματίστηκε απέλαση στις 10 Μαΐου. Αυτό παρά το γεγονός ότι οι 2 από αυτούς στερήθηκαν νομικής εκπροσώπησης κατά την έφεση, που είναι δικαίωμα υπό το Άρθρο 44 παρα.3 του ελληνικού νόμου 4375, κανείς από αυτούς δεν εξάντλησε όλα τα ένδικα μέσα, οι ποινικές τους καταδίκες είχαν εφεσιβληθεί και όλοι τους διεκδίκησαν άδεια διαμονής επί τη βάσει ανθρωπιστικών λόγων ως θύματα και/ή ως σημαντικοί μάρτυρες σε ένα σοβαρό έγκλημα (αστυνομική βία) που ήταν το αντικείμενο σε τρέχουσες διαδικασίες, όπως το Άρθρο 19Α των τροποποιήσεων του ελληνικού νόμου 4521, με ανάλυση στο Νόμο 4332.

Ωστόσο, οι απελάσεις και των 7 διεκόπη την τελευταία στιγμή χάρη στην κινητοποίηση του Νομικού Κέντρου με την καμπάνια «Free the Moria 35» με παρεμβάσεις του Συνηγόρου του Πολίτη και τον Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και των αιτήσεων για κατάθεση των ακόλουθων αιτημάτων ασύλου που ετοιμάστηκαν από τη νομική ομάδα.

17 Μαΐου: «Εθελούσια» απέλαση

Έχοντας περάσει 9 μήνες φυλάκισης υποκείμενος σε μια κατάφωρη δικαστική πλάνη, ο ένας εκ των 35 της Μόριας ενέδωσε στο ελληνικό σύστημα δικαιοσύνης και υπέγραψε την «Υποστηριζόμενη Εθελούσια Επιστροφή» και απελάθηκε στην Τουρκία.

13 Ιουνίου: Απελάσεις

Ακόμα 2 από τους 35 της Μόριας απελάθηκαν στην Τουρκία το πρωί στις 13 Ιουνίου. Και οι δύο άντρες δεν είχαν εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα στην Ελλάδα. Ένας απελάθηκε εκείνη την ημέρα παρότι είχε την νομική δυνατότητα να εφεσιβάλει ενώπιον διοικητικού δικαστηρίου. Είχε λάβει καινούρια αποδεικτικά στοιχεία με τη μορφή πρωτότυπων εγγράφων υποστηρίζοντας την αίτησή του για άσυλο ή επικουρική προστασία. Το άλλο άτομο εξέφρασε την επιθυμία του να ασκήσει το δικαίωμά του στην έφεση κατά της απορριπτικής απόφασης στο αίτημα ασύλου του στην αστυνομία κάποιες μέρες πριν την επερχόμενη απέλασή του. Δικηγόροι είχαν ήδη μιλήσει στο αστυνομικό τμήμα ενημερώνοντας τους για την πρόθεσή τους να προβούν σε έφεση στην υπηρεσία ασύλου για λογαριασμό του. Ωστόσο, παρά αυτό, και οι δύο άντρες απελάθηκαν στην Τουρκία και εντός ολίγων εβδομάδων στις χώρες τους.

Ιούνιος: Ατιμωρησία στην υπόθεση αστυνομικής βίας

Παρότι και οι 35 της Μόριας κρίθηκαν αθώοι για την κατηγορία της αντίστασης κατά της σύλληψης και παρά την εκτεταμένη απόδειξη για την αστυνομική βία, τον Ιούνιο ο δημόσιος κατήγορος έκλεισε την έρευνα για την αστυνομική βία που έλαβε μέρος στις 18 Ιουλίου 2017, βασισμένη στην έλλειψη των αποδείξεων και ότι τα άτομα, που είχαν υποβάλλει καταγγελίες κατά της αστυνομίας, είχαν φέρει αντίσταση στην σύλληψή τους και κατά συνέπεια η χρήση δύναμης από την αστυνομία ήταν αναγκαία.

Μάιος – Ιούλιος: Σταδιακή αποφυλάκιση

Τους μήνες που ακολούθησαν την δίκη, οι 16 από τους 35 της Μόριας αποφυλακίστηκαν σταδιακά. Όλοι αποφυλακίστηκαν μέσα σε ένα χρόνο από την αρχική τους σύλληψη ενώ εκκρεμούσαν οι υποθέσεις ασύλου, είτε κατά τον πρώτο βαθμό ή στην έφεση. Οι 7, που παρέμειναν στην φυλακή, είχαν φυλακιστεί εξαιτίας των ποινικών διαδικασιών που υποκαθίσταντο από την φυλάκιση κατά την διαδικασία ασύλου: ένας άντρας, του οποίου η υπόθεση έκλεισε ενώ ήταν στην φυλακή, ήταν αδύνατον να ξεκινήσει ξανά την διαδικασία, και οι 6 που στερήθηκαν την δευτεροβάθμια διαδικασία, ωστόσο είχαν υποβάλλει μεταγενέστερες αιτήσεις.

1 Σεπτεμβρίου

Ένας από τους 35 τελικά αφέθηκε ελεύθερος και η υπόθεση ασύλου του τελικά ξανάνοιξε.

5 Σεπτεμβρίου

Από τους 6 από τους 35 της Μόριας που παρέμειναν στην φυλακή τον Σεπτέμβριο, 2 άντρες ήταν ιδιαιτέρως ευάλωτοι. Ήταν απεγνωσμένοι, με τάσεις αυτοκτονίας και οι δύο είχαν αποπειραθεί να αυτοκτονήσουν σε διαφορετικές περιστάσεις κατά την διάρκεια της 14μηνης φυλάκισής τους. Ένας λέγεται ότι είπε: «Δεν είμαστε ζωντανοί εδώ, έτσι για ποιον λόγο να συνεχίσουμε να ζούμε;»

Και οι δύο άντρες απελευθερώθηκαν στις 5 Σεπτεμβρίου.

9-18 Οκτωβρίου 2018

Οι 4 από τους 35 της Μόριας αφέθηκαν ελεύθεροι μέσα σε διάστημα 10 ημερών.

Το Νομικό Κέντρο της Λέσβου θα συνεχίσει να καταγράφει τον θεσμικό ρατσισμό, την ατιμωρησία και την κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που σχετίζονται με αυτήν την υπόθεση και να μάχεται για την δικαιοσύνη των 35 της Μόριας. Οι ποινικές καταδίκες των 32 από τους 35 της Μόριας έχουν εφεσιβληθεί. Κατά την σύνταξη του άρθρου, δεν έχει ακόμα δοθεί ημερομηνία δικασίμου της έφεσης.

«…οι αρχές δε μπορούν να σταματήσουν την αλήθεια που αποκαλύπτεται σχετικά με τον τρόπο που η Ελλάδα και η Ευρώπη αντιμετωπίζουν τους μετανάστες στην Λέσβο. Είναι σημαντικό η αστυνομική επίθεση κατά των Αφρικανών μεταναστών να διερευνηθεί. Η αστυνομία θα πρέπει να έρθει ενώπιον της δικαιοσύνης.»

(Δήλωση από τους 5 εκ των 35 της Μόριας, Μάρτιος)

Defender of Migrant Rights Arrested and Facing Criminal Trial in Lesvos

Scroll down for Greek text

On Thursday 24 January 2019, Sohel M. will appear for preliminary hearings after being indicted on felony charges relating to a fire in Moria Detention Centre in October 2016.

At this hearing the judge will decide what criminal charges to prosecute against Sohel, and whether he will be freed from detention awaiting trial – which could be several months from now.

Sohel has been a politically active and public figure in Lesvos for the last two years. It defies logic why more than two years after this specific fire in Moria – in which no one was injured – the Greek state has decided to invest resources to prosecute a case that has no basis.

While the hearing will be private, please join us in a show of solidarity Thursday 24 January 2019, 12pm at Mytilene Courthouse

To anyone who knows Sohel in Greece it comes as no surprise that he was politically active in his home country of Bangladesh. Since his arrival in Lesvos, Sohel has publicly spoken out and organized for the rights of migrants. In an environment in which discriminatory practices breed tensions between different nationalities in Moria Camp, Sohel has always worked to bring communities together. Over the past two years, he has presented letters to European politicians, spoken to international press, met with parliament members, and participated in peaceful demonstrations. He has consistently worked together both with migrant and Greek communities to defend the rights of migrants.

Organizing is not a crime, and demonstrating against inhumane conditions and unjust asylum procedures are not crimes – and these are the only activities Sohel has been involved in on Lesvos. Sohel has been living in Greece since July of 2016. Arriving just a few months after the EU-Turkey deal was implemented, he has been restricted for this entire time to the island of Lesvos, living most of this time in the notorious Moria Camp. While Sohel had personally faced persecution for his political activities in his home country (and fatal political infighting is common in Bangladesh), his asylum claim, like those of most Bengali nationals, was rejected. He now faces baseless criminal charges. The injustice Sohel has faced since he arrived in Europe is the only crime in this case.

We stand with Sohel, to demand his freedom from criminal prosecution, freedom from detention, freedom from deportation, and freedom from the prison island of Lesvos. #FreedomForSohel


Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2018, ο Σοχέλ M. θα εμφανιστεί σε προκαταρκτική ακρόαση αφού αντιμετωπίζει κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα σχετικά με πυρκαγιά στο Κέντρο κράτησης της Μόριας τον Οκτώβριο του 2016.

Σε αυτή την ακρόαση ο δικαστής θα αποφασίσει ποια ποινική δίωξη θα ασκήσει εναντίον του Σοχέλ και εάν αφεθεί ελεύθερος εν αναμονή της δίκης, η οποία θα γίνει σε αρκετούς μήνες από σήμερα.

O Σοχέλ τα τελευταία δύο χρόνια υπήρξε πολιτικά ενεργός και δημόσιο πρόσωπο στη Λέσβο . Αμφισβητεί τη λογική γιατί για περισσότερο από δύο χρόνια μετά από αυτή τη συγκεκριμένη πυρκαγιά στη Μοριά – στην οποία κανείς δεν τραυματίστηκε – το ελληνικό κράτος αποφάσισε να επενδύσει πολιτικά σε μια υπόθεση που δεν έχει καμία βάση.

Ενώ η ακρόαση θα είναι ιδιωτική, καλούμε για αλληλεγγύη στον Σοχέλ την Πέμπτη 24/01/19 και ώρα 12:00 στο Δικαστικό Μέγαρο Μυτιλήνης.

Για όποιον γνωρίζει το Σοχέλ στην Ελλάδα, δεν αποτελεί έκπληξη το ότι ήταν πολιτικά ενεργός στην πατρίδα του στο Μπαγκλαντές. Από την άφιξή του στη Λέσβο, ο Σοχέλ μίλησε δημοσίως για τα δικαιώματα των μεταναστών. Σε ένα περιβάλλον στο οποίο οι πρακτικές που εισάγουν διακρίσεις δημιουργούν εντάσεις μεταξύ διαφορετικών εθνικοτήτων στο καμπ της Μόριας, ο Σοχέλ εργάστηκε για να φέρει μαζί τις κοινότητες. Κατά τα τελευταία δύο χρόνια, παρουσίασε επιστολές σε ευρωπαίους πολιτικούς, μίλησε στο διεθνή Τύπο, μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και συμμετείχε σε ειρηνικές διαδηλώσεις. Έχει εργαστεί ενεργά με μεταναστευτικές και ελληνικές κοινότητες για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών.

Η αυτοοργάνωση δεν είναι έγκλημα και η κατάδειξη των απάνθρωπων συνθηκών και των άδικων διαδικασιών ασύλου δεν αποτελούν εγκλήματα, αυτές είναι οι μόνες δραστηριότητες που ανέλαβε ο Σοχέλ στη Λέσβο.

Ο Σοχέλ ζει στην Ελλάδα από τον Ιούλιο του 2016. Έφτασε μόλις λίγους μήνες μετά την υλοποίηση της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και έχει περιοριστεί όλο αυτό το διάστημα στο νησί της Λέσβου, που ζει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της περιόδου στο περιβόητο καμπ της Μόριας . Ενώ ο Σοχελ αντιμετώπισε προσωπικά διωγμούς για τις πολιτικές του δραστηριότητες στην πατρίδα του (οι θανατηφόροι πολιτικοί αγώνες είναι συνηθισμένη υπόθεση στο Μπαγκλαντές), το αίτημα ασύλου του, όπως και εκείνων των περισσότερων Μπενγκάλι, απορρίφθηκε. Τώρα αντιμετωπίζει αβάσιμες κακουργηματικές κατηγορίες. Η αδικία που αντιμετώπισε ο Σοχέλ από τότε που έφτασε στην Ευρώπη είναι το μόνο έγκλημα σε αυτή την περίπτωση.

Συμπαραστεκόμαστε στο Σοχέλ, ζητώντας την ελευθερία του από την ποινική δίωξη, την απαλλαγή από την κράτηση, την ελευθερία από την απέλαση και την απελευθέρωση από τη φυλακή της Λέσβου. #FreedomForSohel

Sohel participating in demonstration in Mytilene in January 2017, after several people died from the cold in Moria Camp.

Greece, EU: Move Asylum Seekers to Safety, End Containment Policy, Organize Transfers Now

Scroll down for Greek language 

The Greek government and its European Union partners should urgently ensure that all asylum seekers on the Aegean islands are transferred to suitable accommodation on the mainland or relocated to other EU countries as winter approaches, 20 human rights and other organizations said today.

Despite the Greek government’s recent efforts to transfer asylum seekers from the islands to more suitable accommodation in the mainland, as of December 3, 2018, over 12,500 people were still living in tents and containers unsuitable for winter in five EU-sponsored camps known as hotspots on Lesbos, Samos, Chios, Kos, and Leros – almost triple their capacity. In addition to serious overcrowding, asylum seekers continue facing unsanitary and unhygienic conditions and physical violence, including violence based on gender.

The lack of basic protection measures leaves women and girls, as well as lesbian, gay, bisexual, and transgender (LGBT+) people, particularly vulnerable to sexual harassment and assault, and afraid to use site facilities including bathrooms and showers. Medical care, trauma counseling, and psychosocial – or mental health – are insufficient, as is legal counseling and support during the different stages of the asylum procedure. Mental health among asylum seekers has deteriorated amid harsh living conditions and emotional distress.

The humanitarian crisis in the hotspots is the result of Greece’s EU-backed policy of containing asylum seekers on the Aegean islands, until their asylum claims are adjudicated or until it is determined that they fall under one of the “vulnerable” categories listed under Greek law. “Vulnerable” asylum seekers are exempted from the border procedures, and they are allowed to move to the mainland. Greek authorities have periodically accelerated the transfer of “vulnerable” asylum seekers to the mainland but as of late November, an estimated 2,200 people identified as eligible for transfer are still waiting because accommodation facilities on the mainland have similarly become overcrowded during past months, amidst the ongoing lack of an EU-wide responsibility sharing mechanism. Others have fallen through the cracks of lengthy and inefficient vulnerability assessments and are confined to the dire conditions on the islands.

The containment policy was designed and justified as a means to carry out the March 2016 EU-Turkey deal that would return to Turkey asylum seekers who reached the Greek islands by crossing the sea, for their asylum claim to be processed there. The policy imposes unjustified and unnecessary suffering on asylum seekers, while unduly limiting their rights to have their case examined on its merits – as opposed to its “admissibility” – the organizations said.

Speeding up returns, a measure foreseen under the deal, would not solve the crisis on the islands. Many of those trapped on the islands are protected against return and could not be sent back to Turkey, other third countries, or their countries of origin under EU law.

Greece and other EU countries should share responsibility to provide an adequate standard of living for asylum seekers, guaranteeing their subsistence and protecting their physical and mental health throughout a fair and efficient asylum procedure. A recent pledge to move 6,000 asylum seekers to the mainland to provide them with an adequate standard of living is a first step, albeit not one that can ensure sustainability in the long-term.

Greece, with the support of EU institutions and countries, should end its inhumane containment policy and facilitate the transfer of asylum seekers from the Aegean islands. Special care should be given to the needs of children, women survivors of violence, pregnant women and new mothers, and LGBT+ people, among other groups.

European governments should be ready promptly to relocate asylum seekers from Greece and ensure their access to adequate living conditions while their asylum applications are being processed. Portugal’s recent agreement to transfer 100 asylum seekers and potentially up to 1,000 through 2019 is a positive step that other EU countries should follow.

EU governments should follow the lead of the European Parliament in reaching an agreement on a functioning and fairer EU asylum system, which supports Member States, including through a mandatory distribution mechanism; protects people in need; and enables families to reunite in the EU.

The Greek and European authorities should show genuine, humane leadership in addressing the deplorable conditions for the people trapped on the Greek islands. Women, men, and children seeking protection in Europe should be treated in accordance with their rights and not be forced to spend another winter in squalid and unsafe camps.

The Organizations Supporting This Statement:

Amnesty International
ASB – Arbeiter Samariter Bund
Campfire Innovation
Caritas Hellas
CEAR – Spanish Commission for Refugees
Centre for Research on Women’s Issues – DIOTIMA
Churches Commission for Migrants in Europe
Greek Council for Refugees
Greek Forum of Refugees
Greek Helsinki Monitor
Human Rights Watch
Jesuit Refugee Service
Legal Centre Lesvos
Medecins Du Monde – Greece
Refugee Support Aegean
Terre des hommes Hellas

For interviews and further information, directly contact: Natasha Dailiani, Coordinator,, +30 694 425 1704


Ελλάδα και Ευρώπη: Μετακινήστε τους αιτούντες/ούσες άσυλο σε ασφαλές μέρος Να Τερματιστεί η Περιοριστική Πολιτική, να Οργανωθούν οι Μεταφορές Τώρα

(Αθήνα, 6 Δεκεμβρίου 2018) – Η ελληνική κυβέρνηση και οι εταίροι της στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει επειγόντως να διασφαλίσουν πως όλοι και όλες οι αιτούντες και οι αιτούσες άσυλο που βρίσκονται στα νησιά του Αιγαίου, θα μεταφερθούν σε κατάλληλα διαμορφωμένους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα ή θα μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς πλησιάζει ο χειμώνας, σύμφωνα με σημερινή κοινή δήλωση 20 οργανώσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων και άλλων οργανώσεων.

Παρά τις πρόσφατες προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης να μεταφέρει τους αιτούντες/ούσες άσυλο από τα νησιά σε καταλληλότερους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα, μέχρι τις 3 Δεκεμβρίου 2018, πάνω από 12,500 χιλιάδες άνθρωποι διαμένουν ακόμα σε σκηνές και κοντέινερ, ακατάλληλα για τον χειμώνα, σε πέντε χώρους διαμονής προσφύγων, γνωστά και ως hotspots, που επιδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στη Λέσβο, τη Σάμο, την Χίο, την Κω και την Λέρο – δηλαδή περίπου τριπλάσιος αριθμός πάνω από την χωρητικότητά τους. Επιπρόσθετα του σοβαρού υπερπληθυσμού, οι αιτούντες και οι αιτούσες άσυλο εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ανθυγιεινές συνθήκες και φυσική βία, συμπεριλαμβανομένης της έμφυλης βίας.

Η έλλειψη βασικών μέτρων προστασίας, αφήνει τις γυναίκες και τα κορίτσια, καθώς και τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τους αμφιφυλόφιλους και τα τρανς άτομα (ΛΟΑΤΚΙ), ιδιαίτερα ευάλωτα σε σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις, και υπό τον φόβο να χρησιμοποιήσουν τις εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων της τουαλέτας και του μπάνιου. Η ιατρική περίθαλψη, η συμβουλευτική τραύματος και η ψυχοκοινωνική υποστήριξη – ή ψυχική υγεία – είναι ανεπαρκής, όπως και η παροχή νομικών συμβουλών και η νομική υποστήριξη στα διάφορα στάδια της διαδικασίας αίτησης ασύλου. Η ψυχική υγεία μεταξύ των αιτούντων/ουσών άσυλο έχει επιδεινωθεί λόγω των σκληρών συνθηκών διαμονής και της συναισθηματικής φόρτισης.

Η ανθρωπιστική κρίση στους χώρους διαμονής προσφύγων είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής της Ελλάδας, που υποστηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, του περιορισμού των αιτούντων/ουσών άσυλο στα νησιά του Αιγαίου, μέχρι να εκδικαστούν τα αιτήματα ασύλου τους ή μέχρι να αποφασιστεί ότι εμπίπτουν σε κάποιες από τις «ευάλωτες» κατηγορίες που αναφέρονται στον ελληνικό νόμο. «Οι ευάλωτοι/ες» αιτούντες/ούσες άσυλο εξαιρούνται από τις διαδικασίες στα σύνορα, και τους επιτρέπεται να μετακινηθούν στην ηπειρωτική χώρα. Οι ελληνικές αρχές επιταχύνουν, κατά περιόδους, τις μεταφορές «ευάλωτων» αιτούντων/ουσών άσυλο στην ηπειρωτική χώρα, αλλά από τα τέλη Νοεμβρίου, περίπου 2,200 άνθρωποι που έχουν αναγνωριστεί ως ότι πληρούν τις προϋποθέσεις για μεταφορά, βρίσκονται ακόμα σε αναμονή, επειδή ο πληθυσμός στους χώρους διαμονής στην ηπειρωτική χώρα έχει επίσης ξεπεράσει την χωρητικότητά τους τους τελευταίους μήνες, εν μέσω της συνεχιζόμενης έλλειψης ενός μηχανισμού επιμερισμού της ευθύνης σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλοι/ες παραμένουν στην αφάνεια, λόγω των μακροχρόνιων και αναποτελεσματικών διαδικασιών για την αξιολόγηση της ευαλωτότητας, και βρίσκονται υπό περιορισμό στις φρικτές συνθήκες στα νησιά.

Η περιοριστική πολιτική σχεδιάστηκε και δικαιολογήθηκε ως ένα μέσο υλοποίησης της συμφωνίας ΕΕ–Τουρκίας του Μαρτίου 2016, που προέβλεπε την επιστροφή στην Τουρκία των αιτούντων/ουσών άσυλο που έφταναν στα ελληνικά νησιά διασχίζοντας την θάλασσα, ώστε τα αιτήματα ασύλου τους να εξεταστούν εκεί. Οι οργανώσεις δήλωσαν ότι η πολιτική αυτή επιβάλλει μια αδικαιολόγητη και περιττή ταλαιπωρία στους αιτούντες/ούσες άσυλο, ενώ περιορίζει αδικαιολόγητα το δικαίωμά εξέτασης των υποθέσεών τους κατά περίπτωση – αντί της κρίσης επί της «παραδεκτότητας».

Η επιτάχυνση των επιστροφών, ένα μέτρο που προβλέπεται από την συμφωνία, δεν θα επέλυε την κρίση στα νησιά. Πολλοί/ες από όσους/ες βρίσκονται παγιδευμένοι/ες στα νησιά προστατεύονται από την επιστροφή τους και δεν θα μπορούσαν να σταλθούν πίσω στην Τουρκία, σε άλλες τρίτες χώρες ή στις χώρες καταγωγής τους, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο.
Η Ελλάδα και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να διαμοιραστούν την ευθύνη της παροχής ενός επαρκούς επιπέδου ζωής των αιτούντων/ουσών άσυλο, της εγγύησης της διαβίωσής τους καθώς και της προστασίας της φυσικής και ψυχολογικής τους υγείας, μέσω μιας δίκαιης και αποτελεσματικής διαδικασίας άσυλου. Η πρόσφατη δέσμευση μετακίνησης 6.000 αιτούντων/ουσών άσυλο στην ηπειρωτική χώρα, όπου θα τους παρασχεθεί ένα κατάλληλο επίπεδο ζωής, είναι ένα πρώτο βήμα, αν και δεν είναι αυτό που μπορεί να διασφαλίσει, μακροπρόθεσμα, τη βιωσιμότητα.

Η Ελλάδα, με την υποστήριξη των θεσμών και των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρέπει να τερματίσει την απάνθρωπη περιοριστική πολιτική και να διευκολύνει την μεταφορά των αιτούντων/ουσών άσυλο από τα νησιά του Αιγαίου. Χρειάζεται ειδική μέριμνα στις ανάγκες των παιδιών, των γυναικών που έχουν επιβιώσει από βία, των εγκύων γυναικών και των νέων μητέρων, και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων, μεταξύ άλλων ομάδων.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα έπρεπε να είναι έτοιμες να επανεγκαταστήσουν άμεσα τους αιτούντες/ούσες άσυλο από την Ελλάδα και να διασφαλίσουν την πρόσβασή τους σε κατάλληλες συνθήκες ζωής, όσο εξετάζονται οι αιτήσεις τους για άσυλο. Η πρόσφατη συμφωνία της Πορτογαλίας να μεταφέρει 100 αιτούντες/ούσες άσυλο, και πιθανά έως 1000 μέσα στο 2019, είναι ένα θετικό βήμα που θα έπρεπε να ακολουθήσουν και άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για την επίτευξη μιας συμφωνίας για ένα πιο λειτουργικό και πιο δίκαιο σύστημα ασύλου μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο θα υποστηρίζει τα κράτη μέλη, μεταξύ των άλλων μέσω ενός υποχρεωτικού μηχανισμού καταμερισμού · της προστασίας των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη · και της διευκόλυνσης της διαδικασίας οικογενειακής επανένωσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι ελληνικές και ευρωπαϊκές αρχές θα έπρεπε να δείξουν γνήσια και ανθρώπινη ηγετική ικανότητα στην αντιμετώπιση των απαράδεκτων συνθηκών για τους ανθρώπους που βρίσκονται παγιδευμένοι στα ελληνικά νησιά. Γυναίκες, άνδρες και παιδιά που αναζητούν προστασία στην Ευρώπη θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με τρόπο που θα βρίσκεται σε συμφωνία με τα δικαιώματά τους, και να μην εξαναγκάζονται να περάσουν έναν ακόμη χειμώνα σε εξαχρειωμένους και επικίνδυνους καταυλισμούς.

Οι Οργανώσεις που υποστηρίζουν την παραπάνω δήλωση:

Διεθνής Αμνηστία
ASB – Arbeiter Samariter Bund
Campfire Innovation
Caritas Hellas
CEAR – Spanish Commission for Refugees
Διοτίμα – Κέντρο Γυναικείων Ερευνών και Μελετών
Churches Commission for Migrants in Europe
Greek Council for Refugees – Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες
Greek Forum of Refugees
Greek Helsinki Monitor
Human Rights Watch
Jesuit Refugee Service
Legal Centre Lesvos
Γιατροί του Κόσμου – Ελλάδα
Refugee Support Aegean
Terre des hommes Hellas

Legal Centre Lesvos calls for urgent action on Greek island hotspots

We join 19 organisations working in Greece in demanding immediate action to address the shameful reception conditions on the Greek islands:

Over 17,000 people remain crammed in Greek island reception centers with a total capacity for only 6,000, living in desperate conditions which do not meet humanitarian standards. This, despite public assurances from the Greek Minister of Migration Policy, Dimitris Vitsas, that the islands would be decongested by September and that thousands of new places would be created on the Greek mainland. As conditions continue to deteriorate, 19 civil society organisations once again urge authorities to engage in the creation of sustainable solutions for the decongestion of the islands and to immediately improve reception conditions for refugees. It is nothing short of shameful that people are expected to endure such horrific conditions on European soil.

Moria, the first reception centre on the Greek island of Lesvos, recently described in a BBC report as “the worst refugee camp in the world,” is currently hosting almost three times its capacity. The sewage system does not work and filthy toilet water reaches the tents and mattresses where children sleep. This, despite funds for sewage system improvement having been approved for some time. Reports of sexual violence and abuse are on the rise. The first reception centre on Samos is six times over its capacity.

In addition, chronic shortages in crucial staff are further exacerbated by the constant resignations of health professionals working in the island sites, who are resigning as a result of untenable working conditions. The Keelpno coordinator on Samos was recently quoted in the Greek press as saying that, despite Greece’s ongoing financial struggles, “medical staff prefer taking the road of unemployment, rather than having to work under such conditions”.  Earlier this week, staff at Moria staged a strike to protest conditions at the site. Also this week, the Prefecture of the Northern Aegean described Moria as “unsuitable and dangerous for public health and the environment,” and warned that the site would be closed in 30 days if sanitary conditions are not improved dramatically. In this environment, civil society organisations working on the islands also find it increasingly difficult to do their work.

There is no excuse for the shameful conditions in which thousands of people remain trapped in limbo while they wait out their asylum claims. The Greek authorities must take immediate and urgent action to ensure that refugees benefit from full access to their basic rights and that they are accommodated in dignified conditions, in accordance with national and international law. The relief measures promised by the Greek authorities to create thousands of additional safe and dignified accommodation spaces on the mainland and transfer people off the islands to the mainland must be implemented immediately as a matter of urgency. At the same time, EU leaders should urgently renew efforts to unblock discussions on the implementation of a fair and permanent mechanism of responsibility allocation within the European Union.

For interviews and information, directly contact:
Natasha Dailiani (Greek, English), +30 694 425 1704

The following organisations have signed the statement:



Caritas Hellas


Danish Refugee Council


Greek Helsinki Monitor

Hellenic League for Human Rights


International Rescue Committee


Legal Centre Lesvos




Solidarity Now

Terre des Hommes

Detention Monitoring Aegean and Legal Centre Lesvos Publish Joint Report


People trapped on the Greek Islands are deprived of basic rights

Κείμενο στα Ελληνικά

Since the EU-Turkey Statement, more and more people seeking protection in Europe are deported directly from the Greek Islands to Turkey. According to the European Commission, at least 2,224 people have been deported to Turkey since the implementation of the EU-Turkey deal on 20th of March 2016. Under constant threat of being deported, many people have to stay in a state of limbo for more than a year. They have to wait in the dehumanising living conditions of the barbed wired European hotspot camps on the Greek Islands that are unable to meet their fundamental needs. The deadlock situation drives people to despair. Already in 2017, Médecins Sans Frontières (MSF) denounced a “mental health emergency” on the Greek islands. In winter 2016/17 at least six people died in Moria camp (Lesvos) alone because of the terrible living conditions. According to a more recent MSF report the situation has deteriorated even further. Many people trapped in camps experience strong violence by the authorities and peaceful resistance against the situation is strongly criminalized. The EU-Turkey Deal has transformed the Greek Islands with the European hotspot camps into open air prisons. In these desperate conditions, a rising number of people agree to “voluntary return” back to their home country. After signing the return agreement with the International Organization for Migration (IOM), the individuals are normally arrested and brought in handcuffs to a pre-removal centre where they have to wait for up to several months to be deported. Between June 2016 and April 2018 more than 10,000 persons have been returned from Greece to their place of origin (regardless of the safety of the country), through the voluntary return programme funded by the EU and Greece.

Detention based on nationality

Others are deported quicker under a so-called pilot-project that targets migrants from countries with low recognition rates for international protection. They are detained upon arrival in a prison (a so-called “pre-removal center”) and in most cases have to undergo their asylum procedure without any preparation and legal support. As a result, they get caught in the cycle of unjust detention and foreseeable deportation. Some people do not even get the chance to explain their need for protection before being deported as their asylum claims are categorized as “inadmissible” under the so-called fast-track border procedure implemented on the Greek Islands. After a 2017 ruling by the Council of State finding that Turkey was a safe country for two Syrians, Syrian nationals are under threat of being deported back to Turkey because their asylum claims are categorized as “inadmissible”.

If an asylum seeker’s claim is rejected or declared inadmissible, the person is given two choices: either to appeal the rejection or to “voluntarily return” to their country of origin with the IOM. Appealing the rejection has been reduced to a mere formal act: Since the appeal committees composition shifted under pressure of the European Commission, the acceptance rate of appeals that was by the end of November 2016 at 97.9%, dropped to close to 1%. Many people know that the chance of having their case fairly examined on appeal is limited, and feel forced to sign up for the so-called “voluntary return” as their only option to escape the deportation to Turkey.

While Greek law entitles asylum seekers to have the right to appeal a second time in administrative court, in reality this is practically impossible because of the lack of sufficient asylum lawyers in the hotspot camps and the costs of a second-instance appeal.

The asylum procedure on the Greek Islands fails core legal standards

The asylum procedure carried out by the Greek Asylum Service (GAS) and the European Asylum Support Office (EASO) has been under the investigation of the Ombudsperson and was repeatedly criticized by observers. The European Centre for Constitutional and Human Rights (ECCHR) concluded that “EASO fails core legal standards” and “EASO officers fail to respect core standards of fairness”. Whilst the Ombudsperson acknowledged serious concerns with EASO’s conduct, it was then concluded that no further action would be taken.

People deported from Europe face imprisonment and further deportation: Turkey is not a safe third country

The declaration of asylum claims as inadmissible and the rejection of asylum claims under the fast-track border procedure leading to deportations of asylum seekers to Turkey is based on the assumption that Turkey is considered a safe third country. However, the majority of deportees are in fact detained in removal prisons upon arrival where they are held in horrifying conditions for up to 12 months. Most of them are eventually deported to their home countries without having had the opportunity to apply for international protection. Turkey signed the 1951 Refugee convention, but maintains a geographical limitation meaning Turkey only guarantees ‘refugee status’ to citizens of member states of the Council of Europe. As for people coming from other countries, Turkey only recognizes a ‘temporary protection’. In theory only Syrians can get this temporary protection status, which provides very limited rights, while people with other national backgrounds can theoretically only get weak subsidiary protection status, while they wait for relocation as refugees in third countries.

According to the European Commission, since the EU-Turkey agreement came into force, only two out of all non-Syrian deportees have in fact been granted protection status in Turkey until September 2017. Many people fleeing war, persecution, and poverty do not get a fair hearing for their asylum claim in Europe or Turkey. Moreover, after a lengthy period of detention in Turkey or Europe, people are deported back to their country of origin. In several cases detainees are forced to sign return papers, or do so willingly in order to escape imprisonment. A person deported from Turkey to Nigeria reported that he had been gagged and threatened with a stun gun by Turkish police during his deportation flight.

Serious lack of transparency by the authorities

In several cases, the deportation procedures are carried out in secrecy. It is almost impossible for human rights organizations and independent actors to monitor the deportation procedure and to provide support to those being deported to Turkey. While the UNHCR is informed about the number and nationality of the deportees, in most cases neither the Hellenic Asylum Service, the Hellenic Police, the EU, nor FRONTEX are willing to share information regarding the deportees prior to their deportation, except with their attorney – if they are lucky enough to have one. Vital information is made inaccessible. Throughout the deportation, the view of the deportees is obstructed and in many cases no contact to the public is allowed. Independent volunteers who are monitoring these activities are frequently checked for documentation, detained on short terms, and intimidated by police.

Inhumane deportation practices: even sick people and people who are still in the asylum procedure are deported

People have been deported despite serious health conditions such as chronic disease, disability, and life-threatening illness. Several cases have been reported by migrants who stated that they had been woken up by the police in the early hours of the morning, given fifteen minutes to pack their belongings, brought to the police station, and were then deported. People are often prohibited to communicate with their lawyers or friends. As a result no one can provide support or legal intervention as they do not know about their situation. In other cases, deportees have been falsely told that they would be transferred to the Greek mainland and have ended up in prison in Turkey. In a few cases where the names of deportees were known, it was found that they had been deported without getting the chance to apply for asylum or were still in an ongoing asylum procedure. Directly after the implementation of the EU-Turkey statement, Human Rights Watch and Pro Asyl highlighted that asylum claims had not been considered and no legally binding deportation notices had been issued to people seeking protection prior to their deportation. In addition, lawyers have reported administrative mistakes such as mixing up case numbers. On rare occasions deportations could be stopped last minute when their lawyer insisted that their client was still in an ongoing appeal against their second rejection and only if the lawyer had arrived on time at the police station to stop the deportation.

These current practices of deporting and detaining people seeking protection violates basic human rights. We the undersigned strongly oppose these dehumanizing and oppressive actions.

We demand the European Union and the Greek State to:

• Provide transparency and information about deportationsStop deportations to Turkey - It is not a safe countryStop inhumane “voluntary” return practicesStop the EU-Turkey Deal and allow migrants to leave the Greek IslandsStop the detention of migrants 

Deportation Monitoring Aegean                                 Legal Centre Lesvos

                  September 2018

Stop Deportation To Turkey


Police coerce community leaders to turn over individuals responsible for violence in Moria Camp

Expanse of makeshift tents in the “olive grove” outside Moria Camp

With over 8000 individuals living in Moria Camp, in Lesvos, it is at the highest population since the implementation of the EU-Turkey deal. Despite media fatigue, the resultant inhuman conditions have gained renewed international attention due to the extremity and desperation of the current situation. Tensions are high, and it is no surprise that this has led to increased flights and clashes in Moria. Rather than look to the root causes of these tensions, following clashes and fights in Moria, police are demanding from leaders in Moria Camp that they turn over to authorities individuals for criminal prosecution. Community leaders have been held by police during recent fights, throughout the night, and threatened that they will themselves face criminal prosecution if they refuse to give over names to the police.

This is not the first time the police have targeted community leaders. Following riots in Moria Camp in July 2017, one individual from Mali who was actively organizing to defend migrant rights was arrested and charged with arson, and was prevented from leaving the island of Lesvos until he was acquitted of all charges in his May 2018 trial. Eight individuals who were arrested in March 2018 will face trial for clashes with the police in Moria Camp in a few months. At least two of these individuals have alibi witnesses who confirm they were actually helping people who were injured in the clashes and by police use of tear gas, rather than taking part themselves, and sources have confirmed that the eight were arrested after being identified by the then Iraqi community leader.

The role of community leaders in Moria Camp, which involves appointment using various methods across different nationalities – and approval of the individual by authorities – is itself unorganized and leads to many different personalities filling this often thankless and exhausting position. The targeting of community leaders by police is dangerous both for the leaders, and migrant communities themselves, who are represented by individuals who have been forced into the contradictory role of both advocating for the rights of those forced to live in Moria Camp, and collaborating with the authorities who have created and administer the Camp. If the authorities truly want to hold individuals responsible for predictable tensions that lead to frequent fights and clashes in Moria Camp, they should not contribute to tensions within Moria Camp by using leaders against each other and against members of their communities. If anyone is responsible for the violence in the Camp, it is the Greek government’s violent policies of repression against those who stand up for their rights, and the hostile EU policies of containment and exclusion, which prevent people from leaving Lesvos and continuing their journey to the European continent.

Report on Rights Violations and Resistance in Lesvos

In the months since our last update on rights violations and resistance in Lesvos, our advocacy and campaigning resources were almost exclusively focused on the two trials for the Moria 35 and Moria 10 that took place in Chios in late April and early May 2018.

The situation has predictably worsened in Lesvos. On the 17 April 2018, the Greek Council of State (the highest administrative court in Greece) ruled that geographic restrictions imposed by the Asylum Service for asylum seekers arriving to the Greek islands was illegal. However, within a week, new legislation was proposed, which further limits the rights of asylum seekers and continues the practice of containing asylum seekers to the Greek islands. Moria Camp is now at three times its capacity, holding approximately 7000 individuals. Between 500 and 1000 Kurdish asylum seekers are still living outside Moria in temporary shelter provided by Lesvos Solidarity – Pikpa, and Humans 4 Humanity, as they fear for their safety in Moria. Procedures are now so delayed that even individuals who are recognized as vulnerable, and whose cases should be prioritized under Article 51 of Greek Law 4375, are being scheduled for their interviews nearly a year after their arrival. This means that they are prohibited from leaving the island of Lesvos, and are denied freedom of movement during this entire time.

In one case we are following, an eleven year old child has a serious, undiagnosed digestive condition that causes her constant pain and seizures. Because they have been unable to diagnose her illness, the hospital in Mytilene has referred her for testing and treatment in Athens. Even the Mytilene police department has recommended that geographic restrictions be temporarily lifted so that she can travel to Athens for further tests and treatment, but the Regional Asylum Office has denied this request without an appointment in the Athens hospital. Her family is now in a constant state of fear that given her critical condition, their daughter will be unable to receive emergency medical care when needed, given the lack of testing and treatment for her on the island. Already once, when she had seizures and attempted to get treatment at the hospital in Lesvos, she was not admitted because they do not have means to treat her.

The Green Party published a report on 6 June 2018 exposing the inhumane conditions that systematically violate refugee rights in the Greek hotspots. On the 1 June 2018 the European Committee for the Prevention of Torture (CPT) also published preliminary observations of its visit to detention facilities in Greece from 10 to 19 April 2018, with damning findings. As Legal Centre Lesvos, we also submitted a report to the EU Commissioner for Human Rights, documenting the systematic human rights violations of asylum seekers in Lesvos.

Treatment of Moria35 defendants highlights lack of procedural safeguards for detained asylum seekers in Lesvos

In the last month and a half since the conclusion of the Moria 35 trial, we have been closely following the administrative process related to the detention and processing of the asylum claims of these individuals. It has become a near full time job of our Greek attorney based in Mytilene to ensure that Greek authorities comply by their own laws and respect the rights of these asylum seekers. Despite the fact that the UNHCR, the Ombudsman’s Office, and the Legal Centre have been closely monitoring their cases, there have been rampant violation of their rights at every step of their procedures. Unfortunately despite this close monitoring, two individuals were deported to Turkey on the morning of 13 June 2018. The violations we have observed in the individual cases of these 35 men highlight the lack of procedural safeguards to protect the rights of asylum seekers, particularly those who are being detained.

Below we outline some of the observed violations of Moria 35 defendants’ rights as asylum seekers:

  • Two individuals whose cases were rejected were denied the representation of a lawyer on appeal. The appeal of a rejected asylum claim is the one stage in the asylum procedure where asylum seekers have the right to a lawyer, under Article 44(3) of Law 4375. Although both requested the representation of a lawyer, the examination of their case on appeal occurred without them having been assigned an attorney.

  • Another individual signed for voluntary departure, but then changed his mind and decided to continue his claim for international protection. He requested that his case be reopened. While that request was being processed, he was placed by police on the list to be deported on the 1 June 2018. It was only after advocacy from the Legal Centre that he was removed from the deportation list. He remains in detention, despite the lack of legal grounds to hold him there.

  • Another individual was held for over a month in detention, after transfer to Lesvos following the trial in Chios. There was no recommendation for his continued detention either from the Regional Asylum Office, as required by Article 46(3) of Law 4375. After daily follow up from the Legal Centre, eventually the police admitted that they were holding him by mistake and he was released.

  • Two additional individuals had their asylum cases rejected, but were unable to appeal because they were detained. With advocacy from UNHCR and Legal Centre lawyers, one of the individuals was able to lodge his appeal. However, he remains in detention, and it is not clear if the Appeals Committee will review his case on the merits or deny the appeal as untimely filed.

  • The second individual was deported on the morning of 13 June 2018. This was despite the fact that for days he had been expressing to the police his desire to appeal the rejection of his asylum claim. Lawyers from HIAS and the Legal Centre also spoke with the Mytilene police department the day before he was deported and informed the police that they would be filing an appeal on his behalf. On the morning of 13 June 2018, he was deported to Turkey. This individual, a Guinean national, claims that he was a victim of torture, and will be subject to persecution if returned to his country. Regardless of whether his claim is credible, he has the right to appeal the rejection of his claim. Even though untimely, it is not the police who have the authority to accept or reject his appeal, but the Asylum Service. His right to appeal was clearly denied, and his deportation was illegal as police were aware that he would be appealing the denial of his claim and they proceeded with the deportation in any case.

  • A second Moria 35 defendant was also deported on the 13 June 2018. His case had been rejected in the second instance. In 2017 this Ghanean national had been rejected and scheduled for deportation, but he lodged a subsequent application. It was the denial of this subsequent application that led to his deportation. While the Regional Asylum Service again scheduled for him to file a subsequent application on 14 June 2018, on 11 June 2018, we were informed that they would not accept a second subsequent application, since he had already submitted a subsequent application in 2017. However, he still had the option of appealing the denial of his claim in administrative court. Less than two days after being informed that he could not file a subsequent application, he was deported to Turkey. This individual has recently received original documents from Ghana that were not previously submitted to the Asylum Office. These documents corroborate his claim that he will be imprisoned 10-15 years if returned to Ghana. Prison conditions in Ghana according to human rights reports are “generally harsh and sometimes life threatening due to physical abuse, food shortages, overcrowding, and inadequate sanitary conditions and medical care” meaning he should be eligible for subsidiary protection, if not refugee status. Both individuals that were deported on the 13 June 2018 are also eligible for humanitarian protection as important witnesses to a serious crime that is still being investigated in Greece (the brutal police attack against the 35 arrestees on 18 July 2017). The swift move of the police to deport these individuals show that while procedures to grant protection and ensure that refugee rights are respected are constantly delayed, the State is able to mobilize and act swiftly to deny these same rights.

The trampling of the rights of these individuals by the police has followed their brutally violent arrest, their unjust prosecution, and lengthy imprisonment in the case of the Moria 35. It is not clear if the police have targeted these individuals precisely because they were part of the Moria35 case, or if the violation of detained asylum seekers rights is systematic. What is clear is that there is a lack of sufficient transparency, oversight, and monitoring of detention and deportation practices.

Legal Centre Successes

Despite this hostile environment, we continue providing legal aid and individual consultation to all foreign nationals who seek our counsel. We conduct approximately 10 individual consultations daily, and through the assistance of our volunteer lawyers and interpreters, hundreds of individuals have been granted international protection in Greece, or have successfully had geographic restrictions lifted so they can legally travel to mainland Europe.

We also continue to have success in assisting individuals in reuniting with family members in second European States under the Dublin III Regulation. In one case, a single young man from Haiti who is seriously ill was approved to be reunited with his family in France. While in Haiti, he had attempted to apply for a visa to join his parents and younger siblings in France, but was denied because he was over 18. France finally admitted, through our advocacy, that he was dependent on the care of his family, and that he should be able to join them in France. The fact that this individual was forced to take a lengthy, expensive, and dangerous journey to Europe through Turkey and the use of smugglers, only to be later admitted as an asylum seeker in France, shows that European immigration policies are broken.

We will continue our work to assist and help navigate individuals through this broken system, and to monitor and expose the violations of these individuals’ rights when they occur.


Community Leader Targeted in Chios Trial Acquitted on all Charges

Moria10 Defendants Acquited on All Charges!

16 May 2018

In a case that never should have gone to trial, the #Moria10 trial ended with a verdict of not guilty! The verdict was unanimously reached by the Mixed Jury Court in Chios after even the prosecution’s witnesses testified that one defendant was a community leader who tried to peacefully solve problems in Moria Camp. The prosecutor also recommended acquittal after none of the State’s witnesses could credibly identify the three defendants who were on trial.  Only three of the ten accused were tried today, as the other seven were never arrested. Two were present for the trial, the third was tried in absentia.

This decision comes after one defendant, a community leader from Mali, was prevented from leaving Lesvos during the ten months while awaiting trial. The other was imprisoned for seven months awaiting trial. Both have been granted international protection in Greece – but their freedom has been limited while they awaited the outcome of this unjust prosecution.

The acquittal is a welcome verdict, and we hope will deter prosecutors and judges from continuing to prosecute and imprison migrants and refugees with baseless accusations and limited evidence. This decision comes just a few weeks after the unjust conviction in the #Moria35 case, in which 32 were found guilty in a case where State witnesses were similarly unable to identify any defendants as having taken part in any of the crimes they were accused of. We will continue monitoring the criminalization of migrants and refugees in Lesvos, as unfortunately these two prosecutions were not isolated incidents.

Trial in Chios Targets Community Leader

10 May 2018

Tomorrow, 11 May 2018, the trial will be held for ten asylum seekers who have been charged with arson and other lesser crimes, related to riots that took place in Moria Camp on 10 July 2017 in Lesvos.

Similar to the case of the Moria 35, we believe this prosecution is part of an ongoing policy to criminalize and silence those who question their hostile containment in Moria and on Lesvos island.

The Legal Centre has been closely following this case, as we witnessed the events on 10 July, and worked together with one of the defendants to advocate for the rights of asylum seekers in Lesvos in the months prior to his arrest. We will be monitoring the trial, in addition to appearing as a witness for the defense. Further information, from the Solidarity Assembly for the Moria 35 is copied below.


Αύριο, 11 ΜαΪου 2018, μια ακόμα δίκη θα λάβει χώρα στη Χίο με κατηγορούμενους αιτούντες άσυλο που έχουν χρεωθεί με κατηγορίες για «εμπρησμό» και άλλες μικρότερα αδικήματα, σχετικά με τα επεισόδια της 10ης Ιουλίου του 2017 στη Λέσβο

Όπως και στην περίπτωση των 35 της Μόριας, πιστεύουμε πως αυτή η δίωξη είναι μέρος της συνεχιζόμενης πολιτικής να ποινικοποιούνται και να φιμώνονται εκείνοι που αμφισβητούν τον περιορισμό τους στη Μόρια και στο νησί της Λέσβου.

Το Legal Center Lesvos παρακολουθεί από κοντά την υπόθεση από τις 10 Ιουλίου, καθώς τα μέλη του είδαν όσα συνέβησαν εκείνη τη μέρα, και συνεργαζόταν με έναν από τους κατηγορούμενους, για την παροχή νομικών συμβουλών στους αιτούντες άσυλο, μήνες πριν από τη σύλληψή του.

Το Legal Center Lesvos θα παρακολουθήσει τη δίκη, ενώ μέλος του θα παραστεί ως μάρτυρας υπεράσπισης.

Παρακαλούμε διαδώστε, για να φτάσει παντού το μήνυμα ότι στα σύνορα της Ευρώπης, άνθρωποι φορτώνονται άδικα με κατηγορίες!

Originally published by the Solidarity Assembly for the Moria 35

The industry of criminalization of immigrant lives continues as just a few weeks after the trial of the #freethemoria35 another trial takes place in Chios. This time 10 people are accused for events that took place on the 10 of July of 2017, just a week before the riots that lead to the prosecution of the #Moria35.

The events that have put this “industry” in action were part of a series of protests by immigrants demanding freedom of movement from Lesvos to mainland Greece, and against the conditions in Moria camp and unfair asylum procedure. On 10 July 2017, a protest erupted in Moria Camp. The demonstration was a response to the rejection of asylum claims and systematic detention of asylum seekers in Lesvos. The police in Moria responded by attacking the crowd with tear gas. There were no serious injuries, but the containers of several NGOs were targeted, including Euro Relief, a religious Christian organization responsible for providing basic services in the Camp. EuroRelief has been denounced for collusion with the police, discrimination against and failure to protect LGBTQ+ immigrants, and for prosthelatysing inhabitants of Moria Camp.

It is this resistance to the repression against immigrant lives that triggered the prosecutions in this case.

The arrests in the case took place weeks after the events, and were not random as in the case of the #moria35. Among the prosecuted is a well known immigrant who has been organizing and assisting people to claim their rights for over a year. Mohamadou, who has received asylum, did not remain a passive observer of the situation and the treatment which he and other people were receiving.  Instead he tried to change things and empower his fellow immigrants. As one of the representatives for the Mali community, he attended meetings, discussed with people in the camp responsible for conditions and the asylum procedure, and organized along with other actors. It seems like that he is being punished for this role in organizing the migrants community and raising awareness of the dehumanizing treatment immigrants receive when they reach Lesvos.

The message behind this specific prosecution is that all the parts of the machine of Moria are essential for its function and continuity, and that none shall be contested  (resistance will be tolerated). Nor the place of the immigrants which is to passively accept what has been planned for them nor the role of the NGO’s which is encircled inside this detention – centered system.  And in order to ensure that, the responsible of the camp, the police, the prosecutors, try to make sure that every effort of the immigrants to organize and protest against any part of this machine, will be crushed. 

We have witness this kind of counterinsurgency politics before, as state repression has been a tool against our struggles in everyday life. Confronting these series of prosecutions we are going to stand in solidarity with the people that face the encriminilization of their lives and make sure that they don’t stand alone against this machine that is called European migration Policy.


Η βιομηχανία εγκληματοποιησης των ζωών των μεταναστών/ριών συνεχίζεται, καθώς μερικές μόλις βδομάδες μετά τη δίκη των #freethemoria35 άλλη μια δίκη διαδραματίζεται στη Χίο. Αυτή τη φορά, 10 άνθρωποι κατηγορούνται για τα γεγονότα που συνέβησαν στις 10 Ιούλη του 2017, μόλις μια βδομάδα πριν από την εξέγερση που οδήγησε στη δίωξη των #Moria35.

Τα γεγονότα που έθεσαν σε κίνηση αυτή τη “βιομηχανία” αποτέλεσαν μέρος μιας σειράς διαμαρτυριών μεταναστών/ριών με αίτημα την ελεύθερη μετακίνηση από τη Λέσβο στην ηπειρωτική Ελλάδα, και ενάντια στις συνθήκες στο κέντρο κράτησης της Μόριας και τις άδικες διαδικασίες ασύλου. Στις 10 Ιούλη 2017, μια διαμαρτυρία ξέσπασε στο κέντρο της Μόριας. Η διαμαρτυρία ήρθε ως απάντηση στην αρνητική απάντηση στα αιτήματα ασύλου και στη συστηματική κράτηση αυτών που αιτούνται άσυλο στη Λέσβο. Η αστυνομία στη Μόρια απάντησε επιτιθέμενη στο πλήθος με δακρυγόνα. Δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί, αλλά τα λυόμενα διαφόρων ΜΚΟ στοχοποιήθηκαν, μεταξύ των οποίων και της EuroRelief, μια θρησκευτική χριστιανική οργάνωση υπεύθυνη για την παροχή βασικών υπηρεσιών στο κέντρο κράτησης. Η EuroRelief έχει καταγγελθεί για συνεννόηση με την αστυνομία, διακρίσεις ενάντια σε ΛΟΑΤΚΙ+ μετανάστες/ριες, οι οποίοι/ες δε λαμβάνουν καμία προστασία από την οργάνωση, και για προσυλητισμό αυτών που διαμένουν στο κέντρο κράτησης της Μόριας.

Αυτή η αντίσταση στην καταπίεση κατά των ζωών των μεταναστών/ριών είναι αυτό που οδήγησε στις διώξεις στην προκειμένη περίπτωση.

​Οι συλλήψεις σε αυτή την περίπτωση συνέβησαν εβδομάδες μετά τα γεγονότα, και δεν ήταν τυχαίες, όπως στην περίπτωση των #moria35. Μεταξύ των διωκόμενων είναι ένας γνωστός μετανάστης που οργανώνει και βοηθάει ανθρώπους να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους για πάνω από έναν χρόνο. Ο Mohamadou, που έχει πάρει άσυλο, δεν παρέμεινε ένας παθητικός παρατηρητής της κατάστασης και της μεταχείρισης που δεχόταν εκείνος και άλλοι. Αντίθετα, προσπάθησε να αλλάξει τα πράγματα και να ενδυναμώσει τους υπόλοιπους μετανάστες/ριες. Ως ένας από τους εκπροσώπους της κοινότητας του Μάλι, πήγαινε σε συναντήσεις, συζητούσε με ανθρώπους στο κέντρο κράτησης που ήταν υπεύθυνοι για τις συνθήκες και τη διαδικασία ασύλου, και οργάνωνε μαζί με άλλους. Φαίνεται πως τιμωρείται για το ρόλο του στην οργάνωση της κοινότητας των μεταναστών/ριών και επειδή ευαισθητοποιούσε τον κόσμο σχετικά με την απάνθρωπη μεταχείριση που δέχονται οι μετανάστες και μετανάστριες όταν φτάνουν στη Λέσβο.

Το μήνυμα πίσω από αυτή τη συγκεκριμένη δίωξη είναι ότι κάθε κομμάτι της μηχανής της Μόριας είναι ουσιώδες για τη λειτουργία και τη συνέχειά της, και οπότε κανένα κομμάτι της δεν θα αμφισβητείται (καμία αντίσταση δε θα γίνει ανεκτή). Ούτε η θέση των μεταναστών/ριών, η οποία είναι να δέχονται παθητικά αυτό που έχει προσχεδιαστεί για εκείνους/ες, ούτε ο ρόλος των ΜΚΟ που είναι εγγεγραμένος (εγκλωβισμένος) μέσα σε αυτό το σύστημα που επικεντρώνεται στην κράτηση. Και για να σιγουρέψουν αυτή την κατάσταση, οι υπεύθυνοι του κέντρου, η αστυνομία και οι εισαγγελείς προσπαθούν να καταστήσουν βέβαια ότι κάθε προσπάθεια των μεταναστών/ριών για οργάνωση και διαμαρτυρία ενάντια σε οποιοδήποτε κομμάτι αυτής της μηχανής θα καταστέλλεται.

Έχουμε γίνει μάρτυρες αυτού του είδους αντιεξεγερτικής πολιτικής και πρωτύτερα, καθώς η κρατική καταστολή έχει χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο ενάντια στους αγώνες στην καθημερινή μας ζωή. Αντιμετωπίζοντας αυτή τη σειρά διώξεων, θα σταθούμε σε αλληλεγγύη με τους ανθρώπους που βιώνουν την εγκληματοποίηση των ζωών τους, και δε θα τους αφήσουμε να σταθούν μόνοι και μόνες απέναντι στη μηχανή που ονομάζεται ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική.